7 research outputs found

    Filozofowie personalistycznego przebudzenia: Karol Wojty艂a i Tadeusz Stycze艅

    Get PDF
    Artyku艂 stanowi rekonstrukcj臋 formowania si臋 lubelskiej personalistycznej szko艂y etyki w my艣li Karola Wojty艂y i Tadeusza Stycznia jako jego ucznia i kontynuatora. Personalizm w kulturze, a zw艂aszcza w filozofii XX wieku, jest odpowiedzi膮 na kryzys cz艂owiecze艅stwa. Formu艂uj膮cnorm臋 personalistyczn膮 jako podstawow膮 norm臋 moralno艣ci, Wojty艂a dokona艂 przebudowy etyki chrze艣cija艅skiej. Rozwija艂 filozofi臋 osoby, aby jeszcze g艂臋biej ods艂oni膰 aksjologicznepodstawy etyki. Stycze艅 dokona艂 z kolei szeregu krystalizacji metaetycznych: u艣ci艣li艂 poj臋cie do艣wiadczenia moralnego jako macierzystej sytuacji etyki, przedstawia艂 personalizm jakokonsekwentny intuicjonizm etyczny i wreszcie u艣ci艣la艂 poj臋cie etyki niezale偶nej w krytycznym i tw贸rczym dialogu z my艣l膮 etyczn膮 Tadeusza Kotarbi艅skiego i Tadeusza Cze偶owskiego

    Obiektywny charakter dobra w szkole lwowsko-warszawskiej: K. Twardowski, W. Tatarkiewicz, T. Cze偶owski

    Get PDF
    The thesis that goodness and truth have objective and absolute nature is a solid feature of philosophers included to Lvov-Warsaw School. There are presented and聽analyzed critical arguments against thesis that goodness has relative and subjective nature聽formulated by Kazimierz Twardowski, W艂adys艂aw Tatarkiewicz and Tadeusz聽Cze偶owski. Apart from it there are described positive arguments for thesis the goodness聽is objective and absolute. In the end standpoinst of three philosopher

    W podr贸偶y samopoznania

    Get PDF

    Poj臋cie prawdy we wsp贸艂czesnej etyce prawniczej

    Get PDF
    The article indicates the reasons why in ethics the concept of truth finds a key place. The moral good is the good of man as a human being, and therefore must correspond to his rationality as the ability to know the truth about reality. Some concepts of contemporary legal ethics explicitly or indirectly reject this model of ethics, turning to the position of ethical subjectivism and replacing ethics with ethology (the theory of human moral convictions).W artykule wskazuje si臋 powody, z uwagi na kt贸re w etyce poj臋cie prawdy znajduje kluczowe miejsce. Dobro moralne to bowiem dobro cz艂owieka jako cz艂owieka, a zatem musi odpowiada膰 jego rozumno艣ci jako zdolno艣ci do poznania prawdy o rzeczywisto艣ci. Niekt贸re koncepcje wsp贸艂czesnej etyki prawniczej wprost lub po艣rednio odrzucaj膮 te model etyki, przechodz膮c na pozycje subiektywizmu etycznego i zast臋puj膮c etyk臋 etologi膮 (teori膮 ludzkich przekona艅 moralnych)

    艢wiat warto艣ci w uj臋ciu Tadeusza Cze偶owskiego i Henryka Elzenberga : studium por贸wnawcze

    Get PDF
    G艂贸wnym przedmiotem analiz podj臋tych w tej pracy s膮 pogl膮dy aksjologiczne Henryka Elzenberga i Tadeusza Cze偶owskiego, filozof贸w zaliczanych do najwybitniejszych polskich my艣licieli XX wieku. Ich prace stanowi膮 istotny wk艂ad w dorobek polskiej filozofii, tak偶e na p艂aszczy藕nie teorii warto艣ci. Znaczenie rozwa偶a艅 zar贸wno Tadeusza Cze偶owskiego, jak i Henryka Elzenberga niew膮tpliwie podnosi fakt, 偶e liczne grono filozof贸w w Polsce nawi膮zuje do ich dorobku naukowego i rezultat贸w filozoficznych. W przypadku kontynuator贸w tw贸rczo艣ci autora K艂opotu z istnieniem mo偶na wr臋cz m贸wi膰 o tzw. szkole Elzenbergist贸w, tj. zgrupowaniu uczni贸w wok贸艂 nauczyciela-mistrza wprowadzaj膮cego w 艣wiat warto艣ci wy偶szych. Obiektywnie dost臋pnym owocem tego zainteresowania pogl膮dami Cze偶owskiego i Elzenberga jest wiele po艣wi臋conych im rozpraw monograficznych, artyku艂贸w, szkic贸w i przyczynk贸w. Filozofii Cze偶owskiego dotycz膮 odr臋bne opracowania monograficzne, zar贸wno zbiorowe, jak i autorskie. My艣l Elzenberga r贸wnie偶 doczeka艂a si臋 opracowa艅 monograficznych, zar贸wno zbiorowych, jak i autorskich. Dowodem aktualno艣ci i warto艣ci dzie艂a Cze偶owskiego i Elzenberga s膮 tak偶e organizowane konferencje i sympozja po艣wi臋cone ich my艣li. Ich filozoficzna tw贸rczo艣膰 jest od wielu lat poddawana ocenie i konfrontowana z dorobkiem europejskiej i polskiej filozofii, co zaowocowa艂o wieloma interesuj膮cymi artyku艂ami. Warto zauwa偶y膰, 偶e dorobek filozoficzny Cze偶owskiego i Elzenberga jest w nich nie tylko omawiany i por贸wnywany z innymi wynikami filozoficznymi, lecz tak偶e rozwijany w kontek艣cie dzi艣 toczonych dyskusji filozoficznych1 Cele postawione rozwa偶aniom niniejszej pracy s膮 uzasadnione w kontek艣cie stanu bada艅 nad my艣l膮 Elzenberga i Cze偶owskiego. Zakres zawartych w niej analiz jest szeroki, ich g艂贸wnym celem bowiem jest prze艣ledzenie dr贸g, kt贸rymi obydwaj filozofowie dochodzili do rozwi膮za艅 problem贸w aksjologicznych, oraz przedstawienie i ocena wynik贸w, kt贸re osi膮gn臋li. Chodzi przy tym nie tylko o analiz臋 ich pogl膮d贸w aksjologicznych, ale tak偶e o ich por贸wnanie. Najprostszym sposobem u艂o偶enia rozwa偶a艅 tak ukierunkowanych by艂oby przedstawienie najpierw w ca艂o艣ci pogl膮d贸w obu filozof贸w. W takim uj臋ciu koncepcje Cze偶owskiego i Elzenberga mog艂yby by膰 odr臋bnie om贸wione i ocenione, co u艂atwi艂oby tak偶e ukazanie szczeg贸艂owych rozwi膮za艅 w kontek艣cie ca艂o艣ci pogl膮d贸w danego autora oraz ujawnienie strukturalnych powi膮za艅 mi臋dzy sk艂adnikami ich teorii. Uk艂ad taki by艂by te偶 艂atwiejszy ze wzgl臋d贸w redakcyjnych, jest bowiem mniej zagro偶ony powt贸rzeniami, nieuniknionymi, gdy si臋 relacjonuje pogl膮dy jednego autora w kilku miejscach. Przyj臋ty w rozprawie uk艂ad problemowy 鈥 cho膰 wymaga艂 trudnego cz臋sto rozdzielenia oryginalnych koncepcji Elzenberga i Cze偶owskiego wed艂ug uk艂adu zagadnie艅 przyj臋tego w moich analizach 鈥 ma jednak wa偶ne zalety. Po pierwsze, analizowanie w kolejnych rozdzia艂ach pogl膮d贸w dotycz膮cych poszczeg贸lnych problem贸w lepiej oddaje og贸艂 wynik贸w uzyskanych przez Elzenberga i Cze偶owskiego, kt贸rzy nie stworzyli pe艂nych teorii, lecz raczej rozwi膮zywali interesuj膮ce, konkretne zagadnienia filozoficzne. Po drugie, uk艂ad problemowy pozwala wyeksponowa膰 wa偶ne zagadnienia oraz u艂atwia por贸wnanie pogl膮d贸w obydwu filozof贸w. Praca ma wi臋c charakter analizy por贸wnawczej, a jej uk艂ad jest problemowy (systematyczny); zawiera ponadto elementy opisu historycznego dotycz膮cego wsp贸艂pracy naukowo-dydaktycznej Cze偶owskiego i Elzenberga. . Analizy por贸wnawcze zawarte w tej pracy obejmuj膮 najwa偶niejsze elementy teorii warto艣ci Elzenberga i Cze偶owskiego, tj. ontologi臋 i epistemologi臋 warto艣ci, ich pogl膮dy etyczne i estetyczne (tak偶e metaetyczne i metaestetyczne) oraz aksjologiczn膮 antropologi臋.Najprostszym sposobem u艂o偶enia rozwa偶a艅 tak ukierunkowanych by艂oby przedstawienie najpierw w ca艂o艣ci pogl膮d贸w obu filozof贸w. W takim uj臋ciu koncepcje Cze偶owskiego i Elzenberga mog艂yby by膰 odr臋bnie om贸wione i ocenione, co u艂atwi艂oby tak偶e ukazanie szczeg贸艂owych rozwi膮za艅 w kontek艣cie ca艂o艣ci pogl膮d贸w danego autora oraz ujawnienie strukturalnych powi膮za艅 mi臋dzy sk艂adnikami ich teorii. Uk艂ad taki by艂by te偶 艂atwiejszy ze wzgl臋d贸w redakcyjnych, jest bowiem mniej zagro偶ony powt贸rzeniami, nieuniknionymi, gdy si臋 relacjonuje pogl膮dy jednego autora w kilku miejscach. Przyj臋ty w rozprawie uk艂ad problemowy 鈥 cho膰 wymaga艂 trudnego cz臋sto rozdzielenia oryginalnych koncepcji Elzenberga i Cze偶owskiego wed艂ug uk艂adu zagadnie艅 przyj臋tego w moich analizach 鈥 ma jednak wa偶ne zalety. Po pierwsze, analizowanie w kolejnych rozdzia艂ach pogl膮d贸w dotycz膮cych poszczeg贸lnych problem贸w lepiej oddaje og贸艂 wynik贸w uzyskanych przez Elzenberga i Cze偶owskiego, kt贸rzy nie stworzyli pe艂nych teorii, lecz raczej rozwi膮zywali interesuj膮ce, konkretne zagadnienia filozoficzne. Po drugie, uk艂ad problemowy pozwala wyeksponowa膰 wa偶ne zagadnienia oraz u艂atwia por贸wnanie pogl膮d贸w obydwu filozof贸w. Praca ma wi臋c charakter analizy por贸wnawczej, a jej uk艂ad jest problemowy (systematyczny); zawiera ponadto elementy opisu historycznego dotycz膮cego wsp贸艂pracy naukowo-dydaktycznej Cze偶owskiego i Elzenberga. Rozwa偶ania s膮 podzielone na cztery rozdzia艂y. W pierwszym przedstawiam wk艂ad Elzenberga i Cze偶owskiego w kszta艂towanie problematyki i koncepcji warto艣ci w polskiej filozofii XX wieku oraz relacje mi臋dzy filozofami; zawarte w tym rozdziale informacje biograficzne s艂u偶膮 pe艂niejszemu ukazaniu filozoficznego kontekstu pogl膮d贸w Cze偶owskiego i Elzenberga. Analizy drugiego rozdzia艂u dotycz膮 podstaw teorii warto艣ci Cze偶owskiego i Elzenberga. W rozwa偶aniach tego rozdzia艂u ukazuj臋 najpierw podstawowe za艂o偶enia metafilozoficzne teorii warto艣ci obu filozof贸w, wyznaczaj膮ce miejsce teorii warto艣ci w filozofii oraz okre艣laj膮ce struktur臋 teorii warto艣ci. Nast臋pnie uwzgl臋dniam ich pogl膮dy ontologiczne: na istot臋, spos贸b istnienia i hierarchi臋 warto艣ci, a w ostatnim podrozdziale 鈥 epistemologiczne, dotycz膮ce poznania warto艣ci, poj臋cia do艣wiadczenia i ocen warto艣ci. Przedmiotem analiz zawartych w rozdziale trzecim s膮 metaetyczne i metaestetyczne pogl膮dy Cze偶owskiego i Elzenberga, tj. za艂o偶enia podstawowe dla aksjologii oraz dotycz膮ce struktury i zada艅 koncepcji etycznych i estetycznych 鈥 za艂o偶enia realizowane przez obu filozof贸w. W rozdziale czwartym s膮 por贸wnane aksjologiczne antropologie obu filozof贸w, tj. ich pogl膮dy na rol臋 warto艣ci w 偶yciu cz艂owieka oraz og艂oszone przez nich rozwi膮zania wybranych zagadnie艅 z zakresu tzw. etyki praktycznej: sensu i warto艣ci 偶ycia, cierpienia, wolno艣ci, 艣wiatopogl膮du i obrazu 艣wiata oraz kulturotw贸rczej roli warto艣ci. Adresatem pracy s膮 przede wszystkim osoby zainteresowane tw贸rczo艣ci膮 filozoficzn膮 Elzenberga i Cze偶owskiego. Praca powinna jednak zainteresowa膰 nie tylko historyk贸w filozofii polskiej, ale tak偶e badaczy i tw贸rc贸w filozofii wsp贸艂czesnej. Wiele w膮tk贸w podj臋tych w tej pracy bowiem jest nadal dyskutowanych i poddawanych wnikliwym analizom, o czym 艣wiadcz膮 ukazuj膮ce si臋 publikacje i spotkania naukowe po艣wi臋cone dorobkowi obu filozof贸w

    Bogus艂awa Wolniewicza etyka 偶ycia

    Get PDF
    Przedmiotem niniejszej rozprawy s膮 wybrane zagadnienia z tw贸rczo艣ci wybitnego polskiego filozofa Bogus艂awa Wolniewicza. Zakres tematyczny pracy obejmuje niewielki jedynie fragment jego bogatej tw贸rczo艣ci filozoficznej, mianowicie zagadnienia, kt贸re okre艣lamy og贸lnie jako etyk臋 偶ycia. Sk艂adaj膮 si臋 na to zar贸wno rozstrzygni臋cia dotycz膮ce konkretnych kwestii bioetycznych, jak i og贸lniejsze rozwa偶ania nad cz艂owiekiem. Celem pracy jest wi臋c przedstawienie pogl膮d贸w Bogus艂awa Wolniewicza dotycz膮cych wa偶nych dla wsp贸艂czesnego spo艂ecze艅stwa problem贸w bioetycznych oraz zagadnie艅 z zakresu antropologii filozoficznej. Praca sk艂ada si臋 z dw贸ch rozdzia艂贸w: pierwszy nosi tytu艂 Wobec kontrowersji bioetycznych, a drugi - Wobec bytu ludzkiego. Rozdzia艂 pierwszy prezentuje pogl膮dy Wolniewicza na istotne spo艂ecznie i moralnie zagadnienia bioetyczne, takie jak aborcja, eutanazja, transplantacje, biotechnologia i fenomen 艣mierci. W rozdziale drugim przedstawiono pogl膮dy Bogus艂awa Wolniewicza na natur臋 cz艂owieka w szerszym kontek艣cie filozoficznym. Opis bytu ludzkiego w uj臋ciu filozofa zawiera zagadnienia zwi膮zane z istnieniem i niezmienno艣ci膮 natury ludzkiej, wrodzono艣ci膮 i sta艂o艣ci膮 charakteru oraz z sumieniem cz艂owieka. Wobec wszystkich wymienionych kwestii filozof zajmuje wyra藕ne stanowisko, wynikaj膮ce z wiedzy o uwarunkowaniach ludzkiej natury. Dzia艂alno艣膰 Bogus艂awa Wolniewicza jest o wiele szersza ni偶 zagadnienia przedstawione w niniejszej rozprawie. Filozof jest cenionym logikiem, tw贸rc膮 systemu ontologii sytuacji. Nie stworzy艂 wprawdzie w艂asnego systemu filozoficznego, lecz jego pogl膮dy zas艂uguj膮 na szczeg贸ln膮 uwag臋 w naszym 艣wiecie, w kt贸rym nabieraj膮 intensywno艣ci procesy relatywizowania si臋 warto艣ci i zwi臋ksza si臋 zam臋t moralny. Jego g艂os wnosi 艂ad my艣lowy w chaos twierdze艅 generowanych ideologi膮 i emocjami, przy czym bardzo cz臋sto filozof wskazuje na problemy moralne przemilczane przez og贸艂 jako niewygodne, a przez intelektualist贸w jako niepoprawne politycznie. Wolniewicz tworzy swoj膮 filozofi臋 w zgodzie z logik膮 i w艂asnym sumieniem. Bogus艂aw Wolniewicz urodzi艂 si臋 22 wrze艣nia 1927 roku w Toruniu1. W tym mie艣cie rozpocz膮艂 w 1934 roku nauk臋 w polskiej szkole powszechnej. Wojna przerwa艂a jego edukacj臋, ale od listopada 1939 roku kontynuowa艂 nauk臋 w niemieckiej szkole powszechnej dla Polak贸w. Od 1941 roku pracowa艂 w przedsi臋biorstwie budowlanym, a praca ta by艂a jednocze艣nie zwi膮zana z dwuletni膮 nauk膮 zawodu. Od 1945 roku by艂 uczniem Liceum im. Kr贸lowej Jadwigi w Toruniu, a po zdaniu egzamin贸w maturalnych odby艂 w latach 1947-1951 studia na Wydziale Filozofii Uniwersytetu Miko艂aja Kopernika. Jego nauczycielami byli m in. Tadeusz Cze偶owski, Henryk Elzenberg, Tadeusz Szczurkiewicz i Kazimierz So艣nicki. W 1951 roku uzyska艂 dyplom magistra filozofii i podj膮艂 prac臋 jako asystent w Katedrze Logiki UMK. W 1953 roku porzuci艂 karier臋 akademick膮, nie godz膮c si臋 na ograniczenie swobody bada艅. Przez trzy lata zarabia艂 na 偶ycie, imaj膮c si臋 rozmaitych zaj臋膰. Od 1956 roku, po wzgl臋dnej liberalizacji 偶ycia spo艂ecznego i politycznego w Polsce, podj膮艂 prac臋 jako wyk艂adowca logiki i filozofii w Wy偶szej Szkole Pedagogicznej w Gda艅sku. W 1962 roku uzyska艂 stopie艅 doktora nauk humanistycznych, a pi臋膰 lat p贸藕niej, po uzyskaniu stopnia doktora habilitowanego, otrzyma艂 stanowisko docenta. W 1963 roku rozpocz膮艂 prac臋 w Instytucie Filozofii Uniwersytetu Warszawskiego; dokona艂o si臋 to z inicjatywy Adama Schaffa, w贸wczas najbardziej wp艂ywowego w sferze bada艅 filozoficznej przedstawiciela rz膮dz膮cej partii komunistycznej. Przyczyny pozamerytoryczne sprawi艂y, 偶e musia艂 czeka膰 na profesur臋 a偶 15 lat: dopiero w 1982 roku otrzyma艂 tytu艂 profesora nadzwyczajnego, a w 1990 roku zosta艂 profesorem zwyczajnym UW i na tym stanowisku pracowa艂 do 1998 roku, czyli do odej艣cia na emerytur臋. By艂 raczej niedoceniany w kraju, a wi臋ksze uznanie zdobywa艂 za granic膮. Wyk艂ada艂 na wielu uczelniach zagranicznych: w 1967 roku prowadzi wyk艂ady na Uniwersytecie Chicagowskim oraz wyg艂asza odczyty na Uniwersytecie Comella i Uniwersytecie Bosto艅skim; w 1978 roku by艂 jednym z czterech referent贸w na Kolokwium Wittgensteinowskim XIV Mi臋dzynarodowego Kongresu Filozofii w Wiedniu; w 1970 wyg艂asza odczyty na Uniwersytecie Moskiewskim; w 1972 roku prowadzi wyk艂ad na Uniwersytecie Tempie w Filadelfii; w 1975 roku g艂osi wyk艂ady na Uniwersytecie w Cambridge i Uniwersytecie w Leeds. Zainteresowania naukowo-badawcze Bogus艂awa Wolniewicza s膮 bardzo szerokie. Jest wybitnym znawc膮 filozofii Ludwiga Wittgensteina; po艣wi臋ci艂 mu prac臋 doktorsk膮 i habilitacyjn膮. Jest autorem m in. ksi膮偶ek: Rzeczy i fakty. Wst臋p do pierwszej filozofii Wittgensteina (1968); Ontologia sytuacji (1985); Logic and Methaphysics. Studies in Wittgenstein鈥檚 Ontology o f Facts (1999). Jego prace drobniejsze ukaza艂y si臋 w trzech tomach pod tytu艂em Filozofia i warto艣ci, na to dzie艂o b臋dziemy si臋 g艂贸wnie powo艂ywa膰 w niniejszej rozprawie. Jest t艂umaczem Wittgensteina Traktatu logiczno- filozoficznego (1970, 2 wyd. 1997, 3 wyd. 2000) i jego Docieka艅 filozoficznych (1972, 2 wyd. 2000). Jest te偶 t艂umaczem i wydawc膮 Pism semantycznych Gottloba Fregego. We wszystkich tych pracach wyra偶a si臋 d膮偶enie Bogus艂awa Wolniewicza do budowania zwartego systemu filozoficznego na gruncie wsp贸艂czesnej logiki. Pos艂ugiwanie si臋 aparatur膮 logiczn膮 艂膮czy go z tradycj膮 Szko艂y Lwowsko-Warszawskiej; r贸偶ni go od niej akceptacja i docenianie problematyki metafizycznej. R贸wnolegle do bada艅 logiczno-metafizycznych Bogus艂aw Wolniewicz prowadzi rozwa偶ania w zakresie klasycznej problematyki filozoficznej: metafizyki, etyki, antropologii filozoficznej, filozofii polityki i filozofii kultury. Znacz膮ce miejsce zajmuje w艣r贸d nich problematyka etycznego wymiaru 偶ycia ludzkiego. W艂a艣nie ona jest przedmiotem niniejszego opracowania. Ulrich Schrade, ucze艅 i doktorant Bogus艂awa Wolniewicza, tak charakteryzuje jego tw贸rczo艣膰: 鈥濨ogus艂aw Wolniewicz jest najwybitniejszym przedstawicielem racjonalistycznego realizmu metafizycznego we wsp贸艂czesnej filozofii polskiej. Realizm ten wychodzi z okre艣lonych fakt贸w lub problem贸w, kt贸re s膮 podstaw膮 og贸lnych konstrukcji metafizycznych. Przez pryzmat metafizyki Wolniewicz ods艂ania nowe widoki otaczaj膮cego nas 艣wiata i wydarze艅 dziej膮cych si臋 w nim. Widoki te s膮 zawsze nowatorskie i wa偶kie poznawczo. Lektura pism Wolniewicza pozwala prze艂ama膰 propagandowo-sztampow膮 wizj臋 艣wiata, lansowan膮 przez w艂adz臋 i media, oraz zobaczy膰 艣wiat w innej perspektywie. Kto nie chce si臋 podda膰 etatystyczno-publicystycznemu ska偶eniu 艣rodowiska duchowego, znajdzie w Jego pracach stosown膮 odtrutk臋. Dlatego trzeba koniecznie studiowa膰 Wolniewicza鈥. W niniejszej rozprawie idziemy we wskazanym przez Schradego kierunku: od okre艣lonych fakt贸w i problem贸w do konstrukcji og贸lniejszych. Dlatego najpierw omawiamy stanowisko Bogus艂awa Wolniewicza w konkretnych kwestiach bioetycznych, a w nast臋pnej kolejno艣ci jego rozwa偶ania nad cz艂owiekiem. Nie jest to tylko zabieg czysto formalny, lecz ma swoje merytoryczne i metodologiczne uzasadnienie. Dopiero bowiem po przedstawieniu w takiej kolejno艣ci rozwa偶a艅 Wolniewicza, b臋dziemy mogli w Zako艅czeniu pracy wskaza膰 g艂臋bsze podstawy takiego w艂a艣nie uj臋cia jego filozofii 偶ycia

    Philosophers of the Personalist Awakening: Karol Wojty艂a and Tadeusz Stycze艅

    No full text
    Artyku艂 stanowi rekonstrukcj臋 formowania si臋 lubelskiej personalistycznej szko艂y etyki w my艣li Karola Wojty艂y i Tadeusza Stycznia jako jego ucznia i kontynuatora. Personalizm w kulturze, a zw艂aszcza w filozofii XX wieku, jest odpowiedzi膮 na kryzys cz艂owiecze艅stwa. Formu艂uj膮cnorm臋 personalistyczn膮 jako podstawow膮 norm臋 moralno艣ci, Wojty艂a dokona艂 przebudowy etyki chrze艣cija艅skiej. Rozwija艂 filozofi臋 osoby, aby jeszcze g艂臋biej ods艂oni膰 aksjologicznepodstawy etyki. Stycze艅 dokona艂 z kolei szeregu krystalizacji metaetycznych: u艣ci艣li艂 poj臋cie do艣wiadczenia moralnego jako macierzystej sytuacji etyki, przedstawia艂 personalizm jakokonsekwentny intuicjonizm etyczny i wreszcie u艣ci艣la艂 poj臋cie etyki niezale偶nej w krytycznym i tw贸rczym dialogu z my艣l膮 etyczn膮 Tadeusza Kotarbi艅skiego i Tadeusza Cze偶owskiego.This article is a reconstruction of the emergence of the Lublin personalist school in Ethics in the thought of Karol Wojty艂a and Tadeusz Stycze艅, who was his disciple and follower. Personalism in culture, and especially in the philosophy of the 20th century, is the answer to the crisis of humanity. Formulating the personalist norm as the fundamental norm of morality, Wojty艂a accomplished a transformation of the Christian Ethics. In order to reveal the deeper axiological roots of Ethics he was developing the studies on the philosophy of a person. Stycze艅 accomplished significant categorisations in Metaethics. He precisely defined the concept of the moral experience as the underlying situation in Ethics, he presented personalism as consistent ethical intuitionism, and finally he clarified the concept of Autonomous Ethics through critical and creative dialogue with the ethical thought of Tadeusz Kotarbi艅ski and Tadeusz Cze偶owski
    corecore