96 research outputs found
Last Interglacial paleoceanography of the Nordic Seas based on dinoflagellate cyst assemblages
Last interglacial (MIS 5e) palaeoceanography of the nordic seas based on dinoflagellate cyst assemblages
Understanding the dynamics of a warm climate is essential in order to assess possible scenarios for future climate evolution. The last interglacial, Marine Isotopic Stage (MIS) 5e, is generally believed to have been warmer than the Holocene, under a comparable orbital configuration, and is thus a good candidate to get more insight in those dynamics. Climate is steered by the rate of overturning of warm surface waters into cool deepwaters. One of these overturning cells is located in the Nordic seas, and the area is thus a key region in terms of climate regulation. Marine sediments from three locations in the Nordic seas have been studied for their dinoflagellate cyst (dinocyst) content in order to reconstruct sea surface conditions (temperature, salinity, sea ice) during MIS 5e. In combination with stable oxygen isotope, ice rafted detritus (IRD) and planktic foraminiferal assemblage data, the variations in the dinocyst assemblage composition reflect a stepwise transition from the final phase of deglaciation (Termination II) into typical interglacial conditions, and the subsequent cooling during glacial inception towards MIS 5d. The marked presence of the neritic, warm-temperate dinocyst Lingulodinium machaerophorum towards the end of Termination II tells us that quite particular water masses entered the southern Nordic seas during the latest deglacial phases of MIS 6. A shift towards the inflow of âmore Atlanticâ waters and a drastic decrease in both IRD input and stable oxygen isotope values mark the start of MIS 5e. The northward heat flow remained relatively weak during the first ~4-5 kyr of MIS 5e, and at no time an east to west sea surface temperature gradient, as pronounced as at present, appears to have prevailed during that period. Quantitative and qualitative analyses of the dinocyst data from the VĂžring Plateau in the eastern Norwegian Sea and comparison with core-top and published data substantiate the existence of distinctly different hydrological surface conditions during MIS 5e with respect to the late Holocene. A higher number of co-dominant, subordinate species in the last interglacial samples suggests that there was a more pronounced seasonality of the surface water at this time. This is supported by the sizeable abundance of Bitectatodinium tepikiense, a species virtually absent from the area for most of the Holocene. The seasonality signal is confirmed by transfer function reconstructions, which additionally indicate a stronger stratification of the upper water column during MIS 5e. Low but persistent IRD input during the first ~4.5 kyr of MIS 5e at the VĂžring Plateau suggests that prolonged deglacial meltwater input may have caused the stratification and hindered the northward protrusion of Atlantic water masses towards the Arctic. The abundance maximum of the warm-temperate dinocyst species S. mirabilis s.l. between ~117.5 and 116.5 ka reveals that most pronounced, fully marine interglacial conditions prevailed in the (north)eastern Nordic seas only late in the last interglacial. The timing of the optimum is consistent with planktic foraminiferal findings, and contrasts with the early Holocene climatic optimum. Stable oxygen isotope values from planktic foraminifera for the MIS 5e optimum are comparable with average Holocene values, but are generally ca. 0.3â° higher than those of the earlier part of the last interglacial. These higher 18O values therefore do not reflect optimal interglacial conditions, but corroborate the existence of a differently structured sea surface, as suggested by the dinocyst data. Whereas the enhanced northward heat flow from the late MIS 5e optimum allowed interglacial conditions to finally develop in the southern Fram Strait, it also appears to have strengthened the southward flow of the East Greenland Current. As a result, cold waters and sea ice were advected towards the eastern Iceland Plateau area, and no late MIS 5e optimum could develop in the uppermost surface waters there. The work presented here also illustrates that specific ecological constraints can cause different fossil groups to express climate events in a differing way. This clearly stresses the usefulness of combining different proxies for detailed palaeoceanographic reconstructions. Furthermore, the major impact from the enhanced and prolonged influence of Saalian deglacial meltwater on the further development of the last interglacial climate implies that MIS 5e cannot simply be taken as an analogue for the Holocene solely based on insolation forcing.FĂŒr die Vorhersage möglicher zukĂŒnftiger Klimaszenarien ist das VerstĂ€ndnis der Mechanismen, die zur Ausbildung eines warmen Klimas fĂŒhren, von besonders groĂer Bedeutung. Das letzte Interglazial, das marine Isotopenstadium (MIS) 5e, wird - bei vergleichbaren orbitalen Voraussetzungen - allgemein fĂŒr wĂ€rmer gehalten als das HolozĂ€n. Das letzte Interglazial eignet sich daher gut, um die Prozesse, die zu wĂ€rmeren Bedingungen fĂŒhren können, zu untersuchen. Das Klima wird maĂgeblich von warmen Wassermassen beeinflusst, die abkĂŒhlen, von der MeeresoberflĂ€che in die Tiefe abtauchen, und als kaltes Tiefenwasser in entgegen gesetzter Richtung zurĂŒckflieĂen. Eine dieser in die Tiefe abtauchenden Zellen befindet sich im EuropĂ€ischen Nordmeer. Dieses Gebiet ist somit eine SchlĂŒsselregion fĂŒr die weltweite Klimasteuerung. Meeressedimente aus drei verschiedenen Gebieten des EuropĂ€ischen Nordmeeres wurden auf Dinoflagellatenzysten hin untersucht, um die Bedingungen an der MeeresoberflĂ€che (Temperatur, Salzgehalt, Eisbedeckung) wĂ€hrend des MIS 5e zu rekonstruieren. Kombiniert mit Ergebnissen der Analyse der stabilen Sauerstoffisotope, des mit dem Eis transportierten Materials (Ice Rafted Debris = IRD) sowie des Gehalts planktischer Foraminiferen spiegelt die Zusammensetzung der Dinoflagellatenzysten eine schrittweise VerĂ€nderung von der Endphase der Deglaziation (Termination II) zu typischen interglazialen VerhĂ€ltnissen und einer nachfolgenden AbkĂŒhlung im Zuge des einsetzenden glazialen Stadiums MIS 5d wider. Die deutlich erkennbare PrĂ€senz von Dinoflagellatenzysten der neritischen, warmgemĂ€Ăigten Art Lingulodinium machaerophorum gegen Ende von Termination II zeigt, dass ganz bestimmte Wassermassen wĂ€hrend der letzten Phase des Deglazials MIS 6 in das sĂŒdliche Nordmeer eindrangen. Der verstĂ€rkte Einfluss von Atlantischen Wassermassen sowie eine drastische Verringerung des IRD-Materials und der Werte der stabilen Sauerstoffisotope markieren den Beginn von MIS 5e. Der nach Norden gerichtete WĂ€rmestrom blieb wĂ€hrend der ersten vier- bis fĂŒnftausend Jahre von MIS 5e relativ schwach; ein von Osten nach Westen verlaufender Temperaturgradient an der MeeresoberflĂ€che, wie es ihn heute gibt, existierte nicht. Quantitative und qualitative Untersuchungen der Dinoflagellatenzysten auf dem VĂžring-Plateau in der östlichen Norwegischen See sowie der Vergleich mit SedimentoberflĂ€chenproben und mit veröffentlichten Ergebnissen bestĂ€tigen die Annahme, dass sich die hydrologischen VerhĂ€ltnisse an der MeeresoberflĂ€che wĂ€hrend des MIS 5e von denen im spĂ€ten HolozĂ€n deutlich unterschieden. Eine höhere Anzahl von kodominanten untergeordneten Arten in verschiedenen Proben aus dem letzten Interglazial lĂ€sst auf einen verstĂ€rkten Einfluss der Jahreszeiten auf das OberflĂ€chenwasser schlieĂen. Dies wird auch von der deutlichen PrĂ€senz von Bitectatodinium tepikiense unterstĂŒtzt, einer Art, die im HolozĂ€n auf dem VĂžring-Plateau praktisch nicht vorkommt. Der Einfluss der Jahreszeiten wird von Rekonstruktionen mit Hilfe von Transferfunktionen bestĂ€tigt. Diese zeigen zusĂ€tzlich eine stĂ€rkere Schichtung der oberen WassersĂ€ule wĂ€hrend MIS 5e an. Geringe, aber stetig vorhandene Mengen an IRD-Material auf dem VĂžring-Plateau wĂ€hrend der ersten vier- bis fĂŒnftausend Jahre im MIS 5e zeigen, dass anhaltende SchmelzwĂ€sser fĂŒr diese Schichtung verantwortlich sein und einen stĂ€rkeren Einstrom der Atlantischen Wassermassen nach Norden bis in die Arktis verhindert haben könnten. Das Maximum warmgemĂ€Ăigter Dinoflagellatenzysten der Art S. mirabilis s.l. zwischen ~117.5 und 116.5 ka verdeutlicht, dass stĂ€rker ausgeprĂ€gte, vollstĂ€ndig marine interglaziale Bedingungen im nordöstlichen EuropĂ€ischen Nordmeer nur spĂ€t im letzten Interglazial existierten. Der Zeitpunkt des Optimums stimmt mit den Ergebnissen der planktischen Foraminiferenanalyse ĂŒberein und verdeutlicht den Unterschied zum frĂŒhen holozĂ€nen Klimaoptimum. Die Werte der stabilen Sauerstoffisotope der planktischen Foraminiferen im MIS 5e-Optimum sind im Durchschnitt mit denen des HolozĂ€ns vergleichbar; sie sind allerdings etwa 0.3â° höher als jene im frĂŒhen letzten Interglazial. Diese höheren d18O-Werte reflektieren daher keine optimalen interglazialen VerhĂ€ltnisse, bestĂ€tigen jedoch die Existenz unterschiedlicher Schichtungen an der MeeresoberflĂ€che, was mit den Ergebnissen der Dinoflagellatenzyste ĂŒbereinstimmt. Der stĂ€rker nordwĂ€rts gerichtete WĂ€rmestrom im spĂ€ten MIS 5e fĂŒhrte zur Ausbildung interglazialer Bedingungen in der sĂŒdlichen FramstraĂe. Gleichzeitig verstĂ€rkte sich der nach SĂŒden gerichtete Ostgrönlandstrom. Kaltes Wasser und Meereis wurden in der Folge in das Gebiet des östlichen Island-Plateaus transportiert; hier bildete sich daher in den obersten Wasserschichten kein spĂ€tes MIS 5e-Optimum aus. Die Arbeit veranschaulicht auch, dass Klimaereignisse durch verschiedene fossile Gruppen in speziellen ökologischen LebensrĂ€umen unterschiedlich dargestellt werden können. Dies betont den Vorteil einer detaillierten palĂ€ozeanographischen Rekonstruktion mit Hilfe verschiedener, miteinander kombinierter Indikatoren. Weiterhin verdeutlicht der verstĂ€rkte und verlĂ€ngerte Einfluss der Saale-SchmelzwĂ€sser auf die weitere Entwicklung des letzten interglazialen Klimas, dass MIS 5e nicht einfach als Analog fĂŒr das HolozĂ€n â allein basierend auf den Einfluss der Sonneneinstrahlung - angesehen werden kann
Islandinium pacificum sp. nov., a new dinoflagellate cyst from the upper Quaternary of the northeast Pacific
Round brown process-bearing cysts (RBPC) produced by dinoflagellates (Dinophyceae) occur as an important part of assemblage diversities in seafloor sediments worldwide. Here a new species, Islandinium pacificum, is described from surface sediment samples from coastal waters of British Columbia (Canada). Additional observations are made on material from the Holocene of Kyuquot Sound (Vancouver Island, Canada) and the Eemian of the Voring Plateau (North Atlantic). The cysts have a smooth wall and bear acuminate processes with barbs. Incubation experiments reveal an affinity with the motile stage Protoperidinium mutsuense. The ecology of the new species is specified
Last interglacial (MIS 5e) surface water conditions at the VĂžring Plateau (Norwegian Sea), based on dinoflagellate cysts
Sediments from the last interglacial, marine isotope stage 5e (MIS 5e), have
been studied for their dinoflagellate cyst content in a core retrieved from the
VĂžring Plateau, Norwegian Sea. Qualitative and quantitative analyses of the
data, and comparison with the surface sample and published Holocene data
from the core, reveal distinct differences in hydrological surface conditions
between the late Holocene and MIS 5e. A higher number of co-dominant,
subordinate species in the last interglacial samples suggests there was a more
pronounced seasonality of the surface water at this time. This is supported by
the significant presence of Bitectatodinium tepikiense, a species that was virtually
absent from the area for most of the Holocene. The seasonality signal is further
substantiated by transfer-function reconstructions, which also indicates a
stronger stratification of the upper water column during MIS 5e. Moreover, the
assemblage data clearly show that optimal, fully marine interglacial conditions
prevailed only late in MIS 5e (between ca. 117.5 and 116.5 Kya), which is in
contrast with the climatic optimum early in the Holocene. Stable oxygen
isotope values from planktic foraminifera for this MIS 5e optimum are comparable
with the average Holocene values, but are generally ca. 0.3â° higher than
those of the earlier part of the last interglacial (sensu stricto). These higher d18O
values are likely to be the result of the enhanced and prolonged influence of
Saalian deglacial meltwater, thus corroborating the existence of a quite differently
structured sea surface, as suggested by the dinocyst data
The last interglacial in the northern North Atlantic and adjacent areas: evidence for a more zonal climate than during the Holocene
We document climate conditions from the last interglacial optimum (LIO) or marine isotope stage 5e (MIS 5e) from terrestrial and oceanic sedimentary archives. Terrestrial climate conditions are reconstructed from pollen assemblages, whereas sea-surface temperature and salinity conditions are estimated from dinocyst assemblages and foraminiferal data (both assemblages and stable isotope composition of carbonate shells). LIO data from the eastern Canadian Arctic and northern Labrador Sea led to reconstruct much higher summer air temperature and seasurface temperature than at present by about 5°C. Data from southeastern Canada and southern Labrador Sea also suggest more thermophilic vegetation and warmer conditions although the contrast between LIO and the Holocene is of lesser amplitude. On the whole, the terrestrial and marine data sets from the northwest North Atlantic and adjacent lands suggest limited influence of southward flow from Arctic waters through the east Greenland and Labrador Currents as compared to the modern situation. The compilation of sea-surface reconstructions from the northwest and northeast North Atlantic indicate much reduced longitudinal contrasts of temperatures than at present, thus a more zonal pattern of circulation. The reconstructions also indicate a lower sea-surface salinity than at present, thus stronger stratification of upper water masses, which would be compatible with a reduced North
Atlantic deep-water formation
De institutionele toekomst van Brussel
Organisatie van meertalig onderwijs in het Gewest, ontplooiing van multiculturele activiteiten en coherent beheer van de gewest- en gemeenschapsbevoegdheden zijn voorbeelden van de vele beleidsmaatregelen die moeilijk kunnen worden genomen binnen het huidige Brusselse institutionele landschap. De â min of meer radicale â hervorming van dat landschap wordt dus regelmatig ter sprake gebracht. Brussels Studies wenst het debat over de institutionele toekomst van Brussel op gang te brengen op basis van een op grote schaal verspreid document dat vrij radicale oplossingen aanreikt: het Brussels Manifest (http://www.manifestobru.be). De auteurs van het Brussels Manifest reiken evenwel geen institutioneel model âsleutel op de deurâ aan, maar ze staan voor een federaal bestel dat sterk op de gewesten steunt. Op 19 maart jongstleden werd hierover een colloquium gehouden, waarvan de handelingen dit nieuwe nummer van Brussels Studies vormen. Ze zijn naar gewoonte vertaald in drie talen. Nieuw is dat er langere teksten van bepaalde auteurs, die niet vertaald werden, bijgevoegd zijn. Alain Maskens, voorzitter van de vzw Manifesto en coauteur van het Manifest, treedt in dialoog met twee grondwetspecialisten: Nicolas Lagasse (FUSL) en Jeroen Van Nieuwenhove (KULeuven). Hugues Dumont (FUSL â coauteur van Brussels Studies nr. 10), eveneens een grondwetspecialist, trekt de conclusies uit die dialoog.In de dialoog botsen sterk uiteenlopende visies op de toekomst van het Gewest met elkaar. Alain Maskens, promotor van het Manifest, staat voor een doorgedreven regionalisme dat de gemeenschappen enkel nog bevoegdheden laat op het vlak van de culturele promotie van een taal, met uitsluiting van onderwijs, persoonsgebonden aangelegenheden en cultuur. Op de tweede plaats eist hij dat de grenzen van het Brussels Gewest worden herzien of dat er op zijn minst grote stappen met het oog op de oprichting van een stadsgemeenschap (cf. Brussels Studies nr. 11) worden gedaan. De ondertekenaars van het Manifest doen het zeer originele voorstel om het onderscheid tussen de grenzen van de deelgebieden en de grenzen van de taalgebieden ernstig te nemen. Een uitbreiding van het Brussels Gewest zou bijgevolg de eentaligheid van de gemeenten âzonder taalfaciliteitenâ niet ter discussie stellen. Op de derde plaats wijst Alain Maskens op de chronische onderfinanciering van het Gewest en vraagt hij om het Gewest van die financiĂ«le wurggreep te bevrijden. Ten slotte roept hij op tot tweetalige kieslijsten voor het Brussels Gewest. Daartoe beveelt hij aan om een einde te maken aan de taalaanhorigheid van de kandidaten. Dan zouden tweetalige kieslijsten mogelijk worden, maar zouden de Vlaamse Brusselaars hun gewaarborgde vertegenwoordiging in het Brussels Parlement verliezen.Nicolas Lagasse neemt de doelstellingen van de auteurs van het Manifest â de organisatie van tweetalige en meertalige culturele activiteiten, tweetalig onderwijs en een performant werkgelegenheidsbeleid â onder de loep. Hij vraagt zich af of de voorgestelde oplossingen adequaat zijn. Na zijn onderzoek komt hij tot de slotsom dat die doelstellingen beter bereikt kunnen worden via een geleidelijke evolutie van de huidige structuur dan via de radicale hervormingen die in het Manifest worden voorgesteld. Hij vindt trouwens dat ze moeilijk geconcretiseerd kunnen worden. Hij is voorstander van de methode van opeenvolgende geleidelijke hervormingen op basis van wat reeds verworven is. Hij stelt zelfs voor om de bevoegdheden van de gemeenschappen uit te breiden door de grondwettelijke bepaling volgens welke ze hun acties tot hun taalgebied moeten beperken, te schrappen. Als men een einde wil maken aan de culturele verzuiling in BelgiĂ«, dan moet iedereen kunnen investeren in biculturele activiteiten. Hij stelt zelfs voor om de SintKwintensakkoorden, die bevoegdheden van de Franse Gemeenschap aan de Franse Gemeenschapscommissie (Cocof) hadden overgedragen, te herzien. Volgens hem zou een herschikking van de gemeenschapsbevoegdheden en de afschaffing zonder meer van de Cocof de coördinatie en de coherentie van het beleid verbeteren.Jeroen Van Nieuwenhove wijst erop dat veel voorstellen in het Manifest vaag blijven. Bovendien zijn een aantal ervan onaanvaardbaar voor de Vlaamse politici, omdat ze in strijd zijn met de compromissen waarvoor ze hebben gestreden, of omdat ze haaks staan op hun visie op BelgiĂ« en de betrekkingen tussen de deelgebieden. Volgens hem is het ondenkbaar om de grenzen van het Brussels Gewest te wijzigen, zodat het economisch hinterland van Brussel in het Gewest wordt geĂŻntegreerd. In hun eisen hebben de Vlamingen steeds aangedrongen op eentaligheid op het grondgebied van de verschillende deelgebieden. Het idee om het gewestelijk grondgebied en het taalgebied van elkaar los te koppelen zou volgens Jeroen Van Nieuwenhove dan ook nooit goedgekeurd worden door de Vlaamse politici. De afschaffing van de gewaarborgde vertegenwoordiging van de Vlaamse Brusselaars zou volgens hem de banden met Vlaanderen, een van de laatste obstakels voor het separatisme, doorsnijden.Ten slotte stelt Hugues Dumont in zijn conclusies de vraag of de voorstellen in het Manifest in de praktijk haalbaar zijn. Ze staan haaks op het streven van de Franstalige politici om een sterke band tussen Brussel en WalloniĂ« te behouden en zijn volledig in strijd met heel wat opvattingen van de Vlaamse politici. Een reeks fundamentele voorstellen lijken dan ook moeilijk realiseerbaar. Dat betekent volgens hem niet dat we fatalistisch moeten zijn. Hij wijst op vijf hervormingen die volgens hem een haalbare kaart zijn: de afschaffing van de Gemeenschappelijke Gemeenschapscommissie en de overdracht van haar bevoegdheden aan het Brussels Gewest, de opheffing van het verbod voor de gemeenschappen om bi- of multiculturele activiteiten te subsidiĂ«ren, de overdracht aan het Brussels Gewest van de wetgevende bevoegdheid inzake biculturele aangelegenheden van regionaal of lokaal belang, de toewijzing aan het Gewest van de bevoegdheid om tweetalig onderwijs te organiseren en, tot slot, de afschaffing van de Cocof als gezagsniveau.De lâorganisation dâun enseignement plurilingue au niveau rĂ©gional au dĂ©veloppement dâactivitĂ©s multiculturelles en passant par une gestion cohĂ©rente des compĂ©tences communautaires et rĂ©gionales, nombreuses sont les politiques publiques qui trouvent difficilement place dans le cadre bruxellois actuel. Sa rĂ©forme â plus ou moins radicale â est donc rĂ©guliĂšrement Ă©voquĂ©e.Brussels Studies a choisi de se poser la question de lâavenir institutionnel de Bruxelles en partant dâun document largement diffusĂ© et proposant des solutions plutĂŽt radicales : le « Manifeste bruxellois » (http://www.manifestobru.be). Sans pour autant livrer de modĂšle institutionnel « clĂ© sur porte », ses signataires prĂ©conisent le dĂ©veloppement dâun fĂ©dĂ©ralisme fortement axĂ© sur les rĂ©gions. Un colloque a Ă©tĂ© organisĂ© le 19 mars dernier, dont les actes constituent ce nouveau numĂ©ro de Brussels Studies. PubliĂ©s comme Ă lâhabitude en trois langues, ils sont accompagnĂ©s, chose nouvelle, de textes plus longs non traduits, fournis par certains auteurs. Alain Maskens, prĂ©sident de lâasbl Manifesto et coauteur du Manifeste y dialogue avec deux constitutionnalistes : Nicolas Lagasse (FUSL) et Jeroen Van Nieuwenhove (KUL). Hugues Dumont (FUSL â coauteur du nÂș 10 de Brussels Studies), Ă©galement constitutionnaliste, est chargĂ© de tirer des conclusions de lâĂ©change.Des conceptions fort diffĂ©rentes de lâavenir de la rĂ©gion sây rencontrent. Alain Maskens, promoteur du Manifeste, prĂŽne un rĂ©gionalisme intensif ne laissant aux communautĂ©s que les compĂ©tences de promotion culturelle dâune langue, Ă lâexclusion de lâenseignement, des matiĂšres personnalisables et de la culture. En deuxiĂšme lieu, il rĂ©clame un rĂ©examen des frontiĂšres bruxelloises ou, Ă dĂ©faut, des avancĂ©es claires sur la voie de la constitution dâune communautĂ© urbaine (voyez par ailleurs le nÂș 11 de Brussels Studies). Proposition particuliĂšrement originale, les signataires du Manifeste suggĂšrent de prendre rĂ©ellement au sĂ©rieux la distinction entre la frontiĂšre des entitĂ©s fĂ©dĂ©rĂ©es et celle des rĂ©gions linguistiques. Un Ă©largissement de la RĂ©gion de Bruxelles-Capitale nâentraĂźnerait donc pas de remise en question du caractĂšre unilingue des communes sans âfacilitĂ©s linguistiquesâ. TroisiĂšmement, il rappelle le sous-financement chronique de la rĂ©gion et demande quâelle soit sauvĂ©e dâune inĂ©luctable asphyxie. Enfin, le Manifeste appelle Ă la constitution de listes Ă©lectorales bilingues sur le territoire de la rĂ©gion. Pour ce faire, il prĂŽne la fin de lâidentification linguistique des candidats. En dĂ©coulerait la possibilitĂ© de constitution de listes bilingues, mais aussi la suppression des garanties de reprĂ©sentation parlementaire offertes aux Flamands de Bruxelles.Se centrant sur les objectifs poursuivis par les auteurs du Manifeste â favoriser lâorganisation dâactivitĂ©s culturelles bilingues et multiculturelles, dĂ©velopper un enseignement bilingue et mener une politique de lâemploi performante â Nicolas Lagasse pose la question de lâadĂ©quation des solutions proposĂ©es. Au terme de son examen il lui semble que ces objectifs seraient mieux servis par une Ă©volution raisonnable de la structure actuelle que par les profondes rĂ©formes proposĂ©es dans le Manifeste. Celles-ci lui paraissant du reste difficilement applicables, il prĂŽne une poursuite de la logique des avancĂ©es successives sur la base des acquis engrangĂ©s prĂ©cĂ©demment. Il suggĂšre mĂȘme de renforcer les communautĂ©s en supprimant de la Constitution la limitation de leurs actions au domaine de leur propre langue. Si lâon veut mettre fin au cloisonnement culturel en Belgique, dit-il, il faut permettre Ă chacun dâinvestir dans des activitĂ©s biculturelles. Il propose mĂȘme de revenir sur les accords de la Saint-Quentin qui avaient transfĂ©rĂ© des compĂ©tences de la CommunautĂ© française vers la Commission communautaire française (Cocof). Le remembrement des compĂ©tences communautaires et la suppression pure et simple de la Cocof lui semblent de nature Ă amĂ©liorer la coordination et la cohĂ©rence des politiques mises en Ćuvre.Jeroen Van Nieuwenhove, quant Ă lui, met en Ă©vidence lâindĂ©termination de beaucoup de propositions du Manifeste, ainsi que le fait que nombre dâentre elles sont inacceptables pour les responsables politiques flamands, soit quâelles sont contraires Ă des compromis chĂšrement acquis par eux, soit quâelles heurtent de front leurs conceptions de la Belgique et des relations entre les entitĂ©s fĂ©dĂ©rĂ©es qui la composent. Ainsi, il lui apparaĂźt impossible dâenvisager une modification des frontiĂšres de la rĂ©gion qui viseraient Ă les faire coĂŻncider avec lâhinterland Ă©conomique de Bruxelles. Lâhistoire des revendications flamandes est notamment celle de leur demande dâuniformisation linguistique du territoire des diffĂ©rentes entitĂ©s fĂ©dĂ©rĂ©es et lâidĂ©e dâune dissociation entre territoire rĂ©gional et territoire linguistique ne lui semble pas de nature Ă emporter lâadhĂ©sion du monde politique flamand. Dans le mĂȘme ordre dâidĂ©es, la suppression de la reprĂ©sentation garantie des Flamands de Bruxelles romprait, selon lui, le lien avec la Flandre, lequel lien est lâun des derniers obstacles au sĂ©paratisme.Enfin, Hugues Dumont, Ă lâoccasion de ses conclusions, sâinterroge sur le caractĂšre applicable du Manifeste. En porte-Ă -faux par rapport au souci de la classe politique francophone de conserver un lien fort entre Bruxelles et la Wallonie et en opposition totale avec bien des conceptions des responsables flamands, une sĂ©rie de propositions fondamentales paraissent difficilement rĂ©alisables. Cela ne signifie pas pour lui quâil faille ĂȘtre fataliste. Et de pointer cinq rĂ©formes qui lui paraissent envisageables : la suppression de la Cocom au profit de la RĂ©gion bruxelloise, la levĂ©e de lâinterdiction faite aux communautĂ©s de subventionner des activitĂ©s bi- ou multiculturelles, le transfert Ă la RĂ©gion bruxelloise de la compĂ©tence de lĂ©gifĂ©rer dans les matiĂšres biculturelles dâintĂ©rĂȘt rĂ©gional ou local, lâattribution Ă la mĂȘme rĂ©gion du pouvoir dâorganiser un enseignement bilingue et, enfin, la suppression de la Cocof en tant que collectivitĂ© politique fĂ©dĂ©rĂ©e.A number of public policies â from the regional organisation of multilingual education to the development of multicultural activities, with consistent management of the various Community and regional powers in between â have a hard time fitting into Brusselsâs current framework. The matter of reforming this framework, whether slightly or radically, is thus regularly brought up.Brussels Studies has chosen to ask the question of Brusselsâs institutional future based on a widely circulated document that proposes some rather radical solutions, namely, the âBrussels Manifestoâ (http://www.manifestobru.be). Without delivering a âturnkeyâ institutional model, its signatories advocate developing a federalism that relies heavily on the regions. A colloquium on the subject was held last 19 March. The proceedings of this colloquium form the backbone of this issue of Brussels Studies, which is published, as usually, in three languages. In a new development, these articles are accompanied by some longer untranslated texts that were supplied by a few of the authors. So, in this issue Alain Maskens, who is the president of the non-profit association Manifesto and co-author of the manifesto itself, engages in a dialogue with two constitutional lawyers: Nicolas Lagasse (FUSL) and Jeroen Van Nieuwenhove (KUL). Hugues Dumont (FUSL â co-author of Issue 10 of Brussels Studies), who is likewise a constitutional lawyer, was given the task of drawing the conclusions of the debate.Some very different visions of the regionâs future meet each other in this dialogue. Alain Maskens, as a promoter of the Brussels Manifesto, advocates an intensive form of regionalism that leaves the cultural communities with only the powers of the cultural promotion of their respective languages, excluding education, âpersonalisableâ subject matters, and culture. Secondly, he calls for a re-examination of Brusselsâs boundaries or, failing that, clear progress towards the creation of an urban community (see moreover Issue 11 of Brussels Studies). The manifestoâs signatories make a particularly original proposal in suggesting that the distinction between the borders of the federated entities and those of the linguistic regions truly be taken seriously. If this were done, enlarging the Brussels-Capital Region would then not challenge the monolingual status of the municipalities that do not enjoy âlinguistic easementsâ. Thirdly, he brings up the regionâs chronic under-financing and asks that the region be saved from otherwise unavoidable asphyxiation. Finally, the Brussels Manifesto calls for the creation of bilingual electoral lists on the regionâs territory. To do this, it advocates putting an end to the candidatesâ identification by language. Consequences would be both the possibility of creating bilingual lists and the elimination of the guarantees of parliamentary representation given to the Flemish residents of Brussels.In focusing on the manifestoâs authorsâ goals, i.e., promoting the organisation of bilingual and multicultural cultural activities, developing bilingual education, and waging an effective employment policy, Nicolas Lagasse asks to what extent the proposed solutions fit the bill. At the end of his review it seems to him that these goals would be served better by a reasonable evolution of the current structure than by the far-reaching reforms that the manifesto proposes. In his view, these reforms would be difficult to put into effect. Consequently, he advocates continuing to think in terms of advancing stepwise, building each time on the achievements of the previous step. He even suggests strengthening the communities by removing from the Constitution the clause that limits their actions to the sphere of their own languages. If the wish is to put an end to cultural compartmentalisation in Belgium, he says, everyone must be free to invest in bicultural activities. He even proposes going back on the Saint Quentin agreements that transferred the French-speaking Communityâs powers to the French-speaking Community Commission (COCOF). In his opinion, refederating the community powers and simply dismantling the COCOF would improve the coordination and consistency of the policies that are implemented.Jeroen Van Nieuwenhove, for his part, reveals the vagueness of many of the manifestoâs proposals as well as the fact that many of them are unacceptable to Flemish political leaders because they either go against compromises for which they paid dearly or collide head-on with their notions of Belgium and the relations amongst the federated entities that make up the country. So, it appears impossible for him to envision changing the regionâs boundaries to make them coincide with Brusselsâs economic hinterland. The history of the Flemingsâ demands is notably that of their request that the same language rules should apply across the territory of each of the different federated entities and the idea of dissociating regional territory from linguistic territory would not, in Van Nieuwenhoveâs view, be likely to get the support of Flemish political circles. In the same vein, ending the guaranteed representation for Brusselsâs Flemish residents would, in his view, sever the tie with Flanders, a tie that is one of the last obstacles to separatism.Finally, in drawing his conclusions, Hugues Dumont wonders about the enforceability of the manifestoâs ideas. As he sees it, a series of fundamental proposals in the Brussels Manifesto appear difficult to carry out because they are incompatible with the French political classâs concern to conserve a strong tie between Brussels and Wallonia and are totally opposed to the Flemish leadersâ ideas. However, that does not mean that one must be fatalistic. And so, Dumont points to five reforms that he believes are possible: doing away with the COCOM to the benefit of the Brussels Region, lifting the prohibition on the communitiesâ subsidising bi- or multicultural activities, transferring the power to legislate in bicultural subject matters of regional or local interest to the Brussels Region, giving this same region the power to organise bilingual education, and, finally, eliminating the COCOF as a federated political entity
The institutional future of Brussels
A number of public policies â from the regional organisation of multilingual education to the development of multicultural activities, with consistent management of the various Community and regional powers in between â have a hard time fitting into Brusselsâs current framework. The matter of reforming this framework, whether slightly or radically, is thus regularly brought up.Brussels Studies has chosen to ask the question of Brusselsâs institutional future based on a widely circulated document that proposes some rather radical solutions, namely, the âBrussels Manifestoâ (http://www.manifestobru.be). Without delivering a âturnkeyâ institutional model, its signatories advocate developing a federalism that relies heavily on the regions. A colloquium on the subject was held last 19 March. The proceedings of this colloquium form the backbone of this issue of Brussels Studies, which is published, as usually, in three languages. In a new development, these articles are accompanied by some longer untranslated texts that were supplied by a few of the authors. So, in this issue Alain Maskens, who is the president of the non-profit association Manifesto and co-author of the manifesto itself, engages in a dialogue with two constitutional lawyers: Nicolas Lagasse (FUSL) and Jeroen Van Nieuwenhove (KUL). Hugues Dumont (FUSL â co-author of Issue 10 of Brussels Studies), who is likewise a constitutional lawyer, was given the task of drawing the conclusions of the debate.Some very different visions of the regionâs future meet each other in this dialogue. Alain Maskens, as a promoter of the Brussels Manifesto, advocates an intensive form of regionalism that leaves the cultural communities with only the powers of the cultural promotion of their respective languages, excluding education, âpersonalisableâ subject matters, and culture. Secondly, he calls for a re-examination of Brusselsâs boundaries or, failing that, clear progress towards the creation of an urban community (see moreover Issue 11 of Brussels Studies). The manifestoâs signatories make a particularly original proposal in suggesting that the distinction between the borders of the federated entities and those of the linguistic regions truly be taken seriously. If this were done, enlarging the Brussels-Capital Region would then not challenge the monolingual status of the municipalities that do not enjoy âlinguistic easementsâ. Thirdly, he brings up the regionâs chronic under-financing and asks that the region be saved from otherwise unavoidable asphyxiation. Finally, the Brussels Manifesto calls for the creation of bilingual electoral lists on the regionâs territory. To do this, it advocates putting an end to the candidatesâ identification by language. Consequences would be both the possibility of creating bilingual lists and the elimination of the guarantees of parliamentary representation given to the Flemish residents of Brussels.In focusing on the manifestoâs authorsâ goals, i.e., promoting the organisation of bilingual and multicultural cultural activities, developing bilingual education, and waging an effective employment policy, Nicolas Lagasse asks to what extent the proposed solutions fit the bill. At the end of his review it seems to him that these goals would be served better by a reasonable evolution of the current structure than by the far-reaching reforms that the manifesto proposes. In his view, these reforms would be difficult to put into effect. Consequently, he advocates continuing to think in terms of advancing stepwise, building each time on the achievements of the previous step. He even suggests strengthening the communities by removing from the Constitution the clause that limits their actions to the sphere of their own languages. If the wish is to put an end to cultural compartmentalisation in Belgium, he says, everyone must be free to invest in bicultural activities. He even proposes going back on the Saint Quentin agreements that transferred the French-speaking Communityâs powers to the French-speaking Community Commission (COCOF). In his opinion, refederating the community powers and simply dismantling the COCOF would improve the coordination and consistency of the policies that are implemented.Jeroen Van Nieuwenhove, for his part, reveals the vagueness of many of the manifestoâs proposals as well as the fact that many of them are unacceptable to Flemish political leaders because they either go against compromises for which they paid dearly or collide head-on with their notions of Belgium and the relations amongst the federated entities that make up the country. So, it appears impossible for him to envision changing the regionâs boundaries to make them coincide with Brusselsâs economic hinterland. The history of the Flemingsâ demands is notably that of their request that the same language rules should apply across the territory of each of the different federated entities and the idea of dissociating regional territory from linguistic territory would not, in Van Nieuwenhoveâs view, be likely to get the support of Flemish political circles. In the same vein, ending the guaranteed representation for Brusselsâs Flemish residents would, in his view, sever the tie with Flanders, a tie that is one of the last obstacles to separatism.Finally, in drawing his conclusions, Hugues Dumont wonders about the enforceability of the manifestoâs ideas. As he sees it, a series of fundamental proposals in the Brussels Manifesto appear difficult to carry out because they are incompatible with the French political classâs concern to conserve a strong tie between Brussels and Wallonia and are totally opposed to the Flemish leadersâ ideas. However, that does not mean that one must be fatalistic. And so, Dumont points to five reforms that he believes are possible: doing away with the COCOM to the benefit of the Brussels Region, lifting the prohibition on the communitiesâ subsidising bi- or multicultural activities, transferring the power to legislate in bicultural subject matters of regional or local interest to the Brussels Region, giving this same region the power to organise bilingual education, and, finally, eliminating the COCOF as a federated political entity.De lâorganisation dâun enseignement plurilingue au niveau rĂ©gional au dĂ©veloppement dâactivitĂ©s multiculturelles en passant par une gestion cohĂ©rente des compĂ©tences communautaires et rĂ©gionales, nombreuses sont les politiques publiques qui trouvent difficilement place dans le cadre bruxellois actuel. Sa rĂ©forme â plus ou moins radicale â est donc rĂ©guliĂšrement Ă©voquĂ©e.Brussels Studies a choisi de se poser la question de lâavenir institutionnel de Bruxelles en partant dâun document largement diffusĂ© et proposant des solutions plutĂŽt radicales : le « Manifeste bruxellois » (http://www.manifestobru.be). Sans pour autant livrer de modĂšle institutionnel « clĂ© sur porte », ses signataires prĂ©conisent le dĂ©veloppement dâun fĂ©dĂ©ralisme fortement axĂ© sur les rĂ©gions. Un colloque a Ă©tĂ© organisĂ© le 19 mars dernier, dont les actes constituent ce nouveau numĂ©ro de Brussels Studies. PubliĂ©s comme Ă lâhabitude en trois langues, ils sont accompagnĂ©s, chose nouvelle, de textes plus longs non traduits, fournis par certains auteurs. Alain Maskens, prĂ©sident de lâasbl Manifesto et coauteur du Manifeste y dialogue avec deux constitutionnalistes : Nicolas Lagasse (FUSL) et Jeroen Van Nieuwenhove (KUL). Hugues Dumont (FUSL â coauteur du nÂș 10 de Brussels Studies), Ă©galement constitutionnaliste, est chargĂ© de tirer des conclusions de lâĂ©change.Des conceptions fort diffĂ©rentes de lâavenir de la rĂ©gion sây rencontrent. Alain Maskens, promoteur du Manifeste, prĂŽne un rĂ©gionalisme intensif ne laissant aux communautĂ©s que les compĂ©tences de promotion culturelle dâune langue, Ă lâexclusion de lâenseignement, des matiĂšres personnalisables et de la culture. En deuxiĂšme lieu, il rĂ©clame un rĂ©examen des frontiĂšres bruxelloises ou, Ă dĂ©faut, des avancĂ©es claires sur la voie de la constitution dâune communautĂ© urbaine (voyez par ailleurs le nÂș 11 de Brussels Studies). Proposition particuliĂšrement originale, les signataires du Manifeste suggĂšrent de prendre rĂ©ellement au sĂ©rieux la distinction entre la frontiĂšre des entitĂ©s fĂ©dĂ©rĂ©es et celle des rĂ©gions linguistiques. Un Ă©largissement de la RĂ©gion de Bruxelles-Capitale nâentraĂźnerait donc pas de remise en question du caractĂšre unilingue des communes sans âfacilitĂ©s linguistiquesâ. TroisiĂšmement, il rappelle le sous-financement chronique de la rĂ©gion et demande quâelle soit sauvĂ©e dâune inĂ©luctable asphyxie. Enfin, le Manifeste appelle Ă la constitution de listes Ă©lectorales bilingues sur le territoire de la rĂ©gion. Pour ce faire, il prĂŽne la fin de lâidentification linguistique des candidats. En dĂ©coulerait la possibilitĂ© de constitution de listes bilingues, mais aussi la suppression des garanties de reprĂ©sentation parlementaire offertes aux Flamands de Bruxelles.Se centrant sur les objectifs poursuivis par les auteurs du Manifeste â favoriser lâorganisation dâactivitĂ©s culturelles bilingues et multiculturelles, dĂ©velopper un enseignement bilingue et mener une politique de lâemploi performante â Nicolas Lagasse pose la question de lâadĂ©quation des solutions proposĂ©es. Au terme de son examen il lui semble que ces objectifs seraient mieux servis par une Ă©volution raisonnable de la structure actuelle que par les profondes rĂ©formes proposĂ©es dans le Manifeste. Celles-ci lui paraissant du reste difficilement applicables, il prĂŽne une poursuite de la logique des avancĂ©es successives sur la base des acquis engrangĂ©s prĂ©cĂ©demment. Il suggĂšre mĂȘme de renforcer les communautĂ©s en supprimant de la Constitution la limitation de leurs actions au domaine de leur propre langue. Si lâon veut mettre fin au cloisonnement culturel en Belgique, dit-il, il faut permettre Ă chacun dâinvestir dans des activitĂ©s biculturelles. Il propose mĂȘme de revenir sur les accords de la Saint-Quentin qui avaient transfĂ©rĂ© des compĂ©tences de la CommunautĂ© française vers la Commission communautaire française (Cocof). Le remembrement des compĂ©tences communautaires et la suppression pure et simple de la Cocof lui semblent de nature Ă amĂ©liorer la coordination et la cohĂ©rence des politiques mises en Ćuvre.Jeroen Van Nieuwenhove, quant Ă lui, met en Ă©vidence lâindĂ©termination de beaucoup de propositions du Manifeste, ainsi que le fait que nombre dâentre elles sont inacceptables pour les responsables politiques flamands, soit quâelles sont contraires Ă des compromis chĂšrement acquis par eux, soit quâelles heurtent de front leurs conceptions de la Belgique et des relations entre les entitĂ©s fĂ©dĂ©rĂ©es qui la composent. Ainsi, il lui apparaĂźt impossible dâenvisager une modification des frontiĂšres de la rĂ©gion qui viseraient Ă les faire coĂŻncider avec lâhinterland Ă©conomique de Bruxelles. Lâhistoire des revendications flamandes est notamment celle de leur demande dâuniformisation linguistique du territoire des diffĂ©rentes entitĂ©s fĂ©dĂ©rĂ©es et lâidĂ©e dâune dissociation entre territoire rĂ©gional et territoire linguistique ne lui semble pas de nature Ă emporter lâadhĂ©sion du monde politique flamand. Dans le mĂȘme ordre dâidĂ©es, la suppression de la reprĂ©sentation garantie des Flamands de Bruxelles romprait, selon lui, le lien avec la Flandre, lequel lien est lâun des derniers obstacles au sĂ©paratisme.Enfin, Hugues Dumont, Ă lâoccasion de ses conclusions, sâinterroge sur le caractĂšre applicable du Manifeste. En porte-Ă -faux par rapport au souci de la classe politique francophone de conserver un lien fort entre Bruxelles et la Wallonie et en opposition totale avec bien des conceptions des responsables flamands, une sĂ©rie de propositions fondamentales paraissent difficilement rĂ©alisables. Cela ne signifie pas pour lui quâil faille ĂȘtre fataliste. Et de pointer cinq rĂ©formes qui lui paraissent envisageables : la suppression de la Cocom au profit de la RĂ©gion bruxelloise, la levĂ©e de lâinterdiction faite aux communautĂ©s de subventionner des activitĂ©s bi- ou multiculturelles, le transfert Ă la RĂ©gion bruxelloise de la compĂ©tence de lĂ©gifĂ©rer dans les matiĂšres biculturelles dâintĂ©rĂȘt rĂ©gional ou local, lâattribution Ă la mĂȘme rĂ©gion du pouvoir dâorganiser un enseignement bilingue et, enfin, la suppression de la Cocof en tant que collectivitĂ© politique fĂ©dĂ©rĂ©e.Organisatie van meertalig onderwijs in het Gewest, ontplooiing van multiculturele activiteiten en coherent beheer van de gewest- en gemeenschapsbevoegdheden zijn voorbeelden van de vele beleidsmaatregelen die moeilijk kunnen worden genomen binnen het huidige Brusselse institutionele landschap. De â min of meer radicale â hervorming van dat landschap wordt dus regelmatig ter sprake gebracht. Brussels Studies wenst het debat over de institutionele toekomst van Brussel op gang te brengen op basis van een op grote schaal verspreid document dat vrij radicale oplossingen aanreikt: het Brussels Manifest (http://www.manifestobru.be). De auteurs van het Brussels Manifest reiken evenwel geen institutioneel model âsleutel op de deurâ aan, maar ze staan voor een federaal bestel dat sterk op de gewesten steunt. Op 19 maart jongstleden werd hierover een colloquium gehouden, waarvan de handelingen dit nieuwe nummer van Brussels Studies vormen. Ze zijn naar gewoonte vertaald in drie talen. Nieuw is dat er langere teksten van bepaalde auteurs, die niet vertaald werden, bijgevoegd zijn. Alain Maskens, voorzitter van de vzw Manifesto en coauteur van het Manifest, treedt in dialoog met twee grondwetspecialisten: Nicolas Lagasse (FUSL) en Jeroen Van Nieuwenhove (KULeuven). Hugues Dumont (FUSL â coauteur van Brussels Studies nr. 10), eveneens een grondwetspecialist, trekt de conclusies uit die dialoog.In de dialoog botsen sterk uiteenlopende visies op de toekomst van het Gewest met elkaar. Alain Maskens, promotor van het Manifest, staat voor een doorgedreven regionalisme dat de gemeenschappen enkel nog bevoegdheden laat op het vlak van de culturele promotie van een taal, met uitsluiting van onderwijs, persoonsgebonden aangelegenheden en cultuur. Op de tweede plaats eist hij dat de grenzen van het Brussels Gewest worden herzien of dat er op zijn minst grote stappen met het oog op de oprichting van een stadsgemeenschap (cf. Brussels Studies nr. 11) worden gedaan. De ondertekenaars van het Manifest doen het zeer originele voorstel om het onderscheid tussen de grenzen van de deelgebieden en de grenzen van de taalgebieden ernstig te nemen. Een uitbreiding van het Brussels Gewest zou bijgevolg de eentaligheid van de gemeenten âzonder taalfaciliteitenâ niet ter discussie stellen. Op de derde plaats wijst Alain Maskens op de chronische onderfinanciering van het Gewest en vraagt hij om het Gewest van die financiĂ«le wurggreep te bevrijden. Ten slotte roept hij op tot tweetalige kieslijsten voor het Brussels Gewest. Daartoe beveelt hij aan om een einde te maken aan de taalaanhorigheid van de kandidaten. Dan zouden tweetalige kieslijsten mogelijk worden, maar zouden de Vlaamse Brusselaars hun gewaarborgde vertegenwoordiging in het Brussels Parlement verliezen.Nicolas Lagasse neemt de doelstellingen van de auteurs van het Manifest â de organisatie van tweetalige en meertalige culturele activiteiten, tweetalig onderwijs en een performant werkgelegenheidsbeleid â onder de loep. Hij vraagt zich af of de voorgestelde oplossingen adequaat zijn. Na zijn onderzoek komt hij tot de slotsom dat die doelstellingen beter bereikt kunnen worden via een geleidelijke evolutie van de huidige structuur dan via de radicale hervormingen die in het Manifest worden voorgesteld. Hij vindt trouwens dat ze moeilijk geconcretiseerd kunnen worden. Hij is voorstander van de methode van opeenvolgende geleidelijke hervormingen op basis van wat reeds verworven is. Hij stelt zelfs voor om de bevoegdheden van de gemeenschappen uit te breiden door de grondwettelijke bepaling volgens welke ze hun acties tot hun taalgebied moeten beperken, te schrappen. Als men een einde wil maken aan de culturele verzuiling in BelgiĂ«, dan moet iedereen kunnen investeren in biculturele activiteiten. Hij stelt zelfs voor om de SintKwintensakkoorden, die bevoegdheden van de Franse Gemeenschap aan de Franse Gemeenschapscommissie (Cocof) hadden overgedragen, te herzien. Volgens hem zou een herschikking van de gemeenschapsbevoegdheden en de afschaffing zonder meer van de Cocof de coördinatie en de coherentie van het beleid verbeteren.Jeroen Van Nieuwenhove wijst erop dat veel voorstellen in het Manifest vaag blijven. Bovendien zijn een aantal ervan onaanvaardbaar voor de Vlaamse politici, omdat ze in strijd zijn met de compromissen waarvoor ze hebben gestreden, of omdat ze haaks staan op hun visie op BelgiĂ« en de betrekkingen tussen de deelgebieden. Volgens hem is het ondenkbaar om de grenzen van het Brussels Gewest te wijzigen, zodat het economisch hinterland van Brussel in het Gewest wordt geĂŻntegreerd. In hun eisen hebben de Vlamingen steeds aangedrongen op eentaligheid op het grondgebied van de verschillende deelgebieden. Het idee om het gewestelijk grondgebied en het taalgebied van elkaar los te koppelen zou volgens Jeroen Van Nieuwenhove dan ook nooit goedgekeurd worden door de Vlaamse politici. De afschaffing van de gewaarborgde vertegenwoordiging van de Vlaamse Brusselaars zou volgens hem de banden met Vlaanderen, een van de laatste obstakels voor het separatisme, doorsnijden.Ten slotte stelt Hugues Dumont in zijn conclusies de vraag of de voorstellen in het Manifest in de praktijk haalbaar zijn. Ze staan haaks op het streven van de Franstalige politici om een sterke band tussen Brussel en WalloniĂ« te behouden en zijn volledig in strijd met heel wat opvattingen van de Vlaamse politici. Een reeks fundamentele voorstellen lijken dan ook moeilijk realiseerbaar. Dat betekent volgens hem niet dat we fatalistisch moeten zijn. Hij wijst op vijf hervormingen die volgens hem een haalbare kaart zijn: de afschaffing van de Gemeenschappelijke Gemeenschapscommissie en de overdracht van haar bevoegdheden aan het Brussels Gewest, de opheffing van het verbod voor de gemeenschappen om bi- of multiculturele activiteiten te subsidiĂ«ren, de overdracht aan het Brussels Gewest van de wetgevende bevoegdheid inzake biculturele aangelegenheden van regionaal of lokaal belang, de toewijzing aan het Gewest van de bevoegdheid om tweetalig onderwijs te organiseren en, tot slot, de afschaffing van de Cocof als gezagsniveau
Lâavenir institutionnel de Bruxelles
De lâorganisation dâun enseignement plurilingue au niveau rĂ©gional au dĂ©veloppement dâactivitĂ©s multiculturelles en passant par une gestion cohĂ©rente des compĂ©tences communautaires et rĂ©gionales, nombreuses sont les politiques publiques qui trouvent difficilement place dans le cadre bruxellois actuel. Sa rĂ©forme â plus ou moins radicale â est donc rĂ©guliĂšrement Ă©voquĂ©e.Brussels Studies a choisi de se poser la question de lâavenir institutionnel de Bruxelles en partant dâun document largement diffusĂ© et proposant des solutions plutĂŽt radicales : le « Manifeste bruxellois » (http://www.manifestobru.be). Sans pour autant livrer de modĂšle institutionnel « clĂ© sur porte », ses signataires prĂ©conisent le dĂ©veloppement dâun fĂ©dĂ©ralisme fortement axĂ© sur les rĂ©gions. Un colloque a Ă©tĂ© organisĂ© le 19 mars dernier, dont les actes constituent ce nouveau numĂ©ro de Brussels Studies. PubliĂ©s comme Ă lâhabitude en trois langues, ils sont accompagnĂ©s, chose nouvelle, de textes plus longs non traduits, fournis par certains auteurs. Alain Maskens, prĂ©sident de lâasbl Manifesto et coauteur du Manifeste y dialogue avec deux constitutionnalistes : Nicolas Lagasse (FUSL) et Jeroen Van Nieuwenhove (KUL). Hugues Dumont (FUSL â coauteur du nÂș 10 de Brussels Studies), Ă©galement constitutionnaliste, est chargĂ© de tirer des conclusions de lâĂ©change.Des conceptions fort diffĂ©rentes de lâavenir de la rĂ©gion sây rencontrent. Alain Maskens, promoteur du Manifeste, prĂŽne un rĂ©gionalisme intensif ne laissant aux communautĂ©s que les compĂ©tences de promotion culturelle dâune langue, Ă lâexclusion de lâenseignement, des matiĂšres personnalisables et de la culture. En deuxiĂšme lieu, il rĂ©clame un rĂ©examen des frontiĂšres bruxelloises ou, Ă dĂ©faut, des avancĂ©es claires sur la voie de la constitution dâune communautĂ© urbaine (voyez par ailleurs le nÂș 11 de Brussels Studies). Proposition particuliĂšrement originale, les signataires du Manifeste suggĂšrent de prendre rĂ©ellement au sĂ©rieux la distinction entre la frontiĂšre des entitĂ©s fĂ©dĂ©rĂ©es et celle des rĂ©gions linguistiques. Un Ă©largissement de la RĂ©gion de Bruxelles-Capitale nâentraĂźnerait donc pas de remise en question du caractĂšre unilingue des communes sans âfacilitĂ©s linguistiquesâ. TroisiĂšmement, il rappelle le sous-financement chronique de la rĂ©gion et demande quâelle soit sauvĂ©e dâune inĂ©luctable asphyxie. Enfin, le Manifeste appelle Ă la constitution de listes Ă©lectorales bilingues sur le territoire de la rĂ©gion. Pour ce faire, il prĂŽne la fin de lâidentification linguistique des candidats. En dĂ©coulerait la possibilitĂ© de constitution de listes bilingues, mais aussi la suppression des garanties de reprĂ©sentation parlementaire offertes aux Flamands de Bruxelles.Se centrant sur les objectifs poursuivis par les auteurs du Manifeste â favoriser lâorganisation dâactivitĂ©s culturelles bilingues et multiculturelles, dĂ©velopper un enseignement bilingue et mener une politique de lâemploi performante â Nicolas Lagasse pose la question de lâadĂ©quation des solutions proposĂ©es. Au terme de son examen il lui semble que ces objectifs seraient mieux servis par une Ă©volution raisonnable de la structure actuelle que par les profondes rĂ©formes proposĂ©es dans le Manifeste. Celles-ci lui paraissant du reste difficilement applicables, il prĂŽne une poursuite de la logique des avancĂ©es successives sur la base des acquis engrangĂ©s prĂ©cĂ©demment. Il suggĂšre mĂȘme de renforcer les communautĂ©s en supprimant de la Constitution la limitation de leurs actions au domaine de leur propre langue. Si lâon veut mettre fin au cloisonnement culturel en Belgique, dit-il, il faut permettre Ă chacun dâinvestir dans des activitĂ©s biculturelles. Il propose mĂȘme de revenir sur les accords de la Saint-Quentin qui avaient transfĂ©rĂ© des compĂ©tences de la CommunautĂ© française vers la Commission communautaire française (Cocof). Le remembrement des compĂ©tences communautaires et la suppression pure et simple de la Cocof lui semblent de nature Ă amĂ©liorer la coordination et la cohĂ©rence des politiques mises en Ćuvre.Jeroen Van Nieuwenhove, quant Ă lui, met en Ă©vidence lâindĂ©termination de beaucoup de propositions du Manifeste, ainsi que le fait que nombre dâentre elles sont inacceptables pour les responsables politiques flamands, soit quâelles sont contraires Ă des compromis chĂšrement acquis par eux, soit quâelles heurtent de front leurs conceptions de la Belgique et des relations entre les entitĂ©s fĂ©dĂ©rĂ©es qui la composent. Ainsi, il lui apparaĂźt impossible dâenvisager une modification des frontiĂšres de la rĂ©gion qui viseraient Ă les faire coĂŻncider avec lâhinterland Ă©conomique de Bruxelles. Lâhistoire des revendications flamandes est notamment celle de leur demande dâuniformisation linguistique du territoire des diffĂ©rentes entitĂ©s fĂ©dĂ©rĂ©es et lâidĂ©e dâune dissociation entre territoire rĂ©gional et territoire linguistique ne lui semble pas de nature Ă emporter lâadhĂ©sion du monde politique flamand. Dans le mĂȘme ordre dâidĂ©es, la suppression de la reprĂ©sentation garantie des Flamands de Bruxelles romprait, selon lui, le lien avec la Flandre, lequel lien est lâun des derniers obstacles au sĂ©paratisme.Enfin, Hugues Dumont, Ă lâoccasion de ses conclusions, sâinterroge sur le caractĂšre applicable du Manifeste. En porte-Ă -faux par rapport au souci de la classe politique francophone de conserver un lien fort entre Bruxelles et la Wallonie et en opposition totale avec bien des conceptions des responsables flamands, une sĂ©rie de propositions fondamentales paraissent difficilement rĂ©alisables. Cela ne signifie pas pour lui quâil faille ĂȘtre fataliste. Et de pointer cinq rĂ©formes qui lui paraissent envisageables : la suppression de la Cocom au profit de la RĂ©gion bruxelloise, la levĂ©e de lâinterdiction faite aux communautĂ©s de subventionner des activitĂ©s bi- ou multiculturelles, le transfert Ă la RĂ©gion bruxelloise de la compĂ©tence de lĂ©gifĂ©rer dans les matiĂšres biculturelles dâintĂ©rĂȘt rĂ©gional ou local, lâattribution Ă la mĂȘme rĂ©gion du pouvoir dâorganiser un enseignement bilingue et, enfin, la suppression de la Cocof en tant que collectivitĂ© politique fĂ©dĂ©rĂ©e.Organisatie van meertalig onderwijs in het Gewest, ontplooiing van multiculturele activiteiten en coherent beheer van de gewest- en gemeenschapsbevoegdheden zijn voorbeelden van de vele beleidsmaatregelen die moeilijk kunnen worden genomen binnen het huidige Brusselse institutionele landschap. De â min of meer radicale â hervorming van dat landschap wordt dus regelmatig ter sprake gebracht. Brussels Studies wenst het debat over de institutionele toekomst van Brussel op gang te brengen op basis van een op grote schaal verspreid document dat vrij radicale oplossingen aanreikt: het Brussels Manifest (http://www.manifestobru.be). De auteurs van het Brussels Manifest reiken evenwel geen institutioneel model âsleutel op de deurâ aan, maar ze staan voor een federaal bestel dat sterk op de gewesten steunt. Op 19 maart jongstleden werd hierover een colloquium gehouden, waarvan de handelingen dit nieuwe nummer van Brussels Studies vormen. Ze zijn naar gewoonte vertaald in drie talen. Nieuw is dat er langere teksten van bepaalde auteurs, die niet vertaald werden, bijgevoegd zijn. Alain Maskens, voorzitter van de vzw Manifesto en coauteur van het Manifest, treedt in dialoog met twee grondwetspecialisten: Nicolas Lagasse (FUSL) en Jeroen Van Nieuwenhove (KULeuven). Hugues Dumont (FUSL â coauteur van Brussels Studies nr. 10), eveneens een grondwetspecialist, trekt de conclusies uit die dialoog.In de dialoog botsen sterk uiteenlopende visies op de toekomst van het Gewest met elkaar. Alain Maskens, promotor van het Manifest, staat voor een doorgedreven regionalisme dat de gemeenschappen enkel nog bevoegdheden laat op het vlak van de culturele promotie van een taal, met uitsluiting van onderwijs, persoonsgebonden aangelegenheden en cultuur. Op de tweede plaats eist hij dat de grenzen van het Brussels Gewest worden herzien of dat er op zijn minst grote stappen met het oog op de oprichting van een stadsgemeenschap (cf. Brussels Studies nr. 11) worden gedaan. De ondertekenaars van het Manifest doen het zeer originele voorstel om het onderscheid tussen de grenzen van de deelgebieden en de grenzen van de taalgebieden ernstig te nemen. Een uitbreiding van het Brussels Gewest zou bijgevolg de eentaligheid van de gemeenten âzonder taalfaciliteitenâ niet ter discussie stellen. Op de derde plaats wijst Alain Maskens op de chronische onderfinanciering van het Gewest en vraagt hij om het Gewest van die financiĂ«le wurggreep te bevrijden. Ten slotte roept hij op tot tweetalige kieslijsten voor het Brussels Gewest. Daartoe beveelt hij aan om een einde te maken aan de taalaanhorigheid van de kandidaten. Dan zouden tweetalige kieslijsten mogelijk worden, maar zouden de Vlaamse Brusselaars hun gewaarborgde vertegenwoordiging in het Brussels Parlement verliezen.Nicolas Lagasse neemt de doelstellingen van de auteurs van het Manifest â de organisatie van tweetalige en meertalige culturele activiteiten, tweetalig onderwijs en een performant werkgelegenheidsbeleid â onder de loep. Hij vraagt zich af of de voorgestelde oplossingen adequaat zijn. Na zijn onderzoek komt hij tot de slotsom dat die doelstellingen beter bereikt kunnen worden via een geleidelijke evolutie van de huidige structuur dan via de radicale hervormingen die in het Manifest worden voorgesteld. Hij vindt trouwens dat ze moeilijk geconcretiseerd kunnen worden. Hij is voorstander van de methode van opeenvolgende geleidelijke hervormingen op basis van wat reeds verworven is. Hij stelt zelfs voor om de bevoegdheden van de gemeenschappen uit te breiden door de grondwettelijke bepaling volgens welke ze hun acties tot hun taalgebied moeten beperken, te schrappen. Als men een einde wil maken aan de culturele verzuiling in BelgiĂ«, dan moet iedereen kunnen investeren in biculturele activiteiten. Hij stelt zelfs voor om de SintKwintensakkoorden, die bevoegdheden van de Franse Gemeenschap aan de Franse Gemeenschapscommissie (Cocof) hadden overgedragen, te herzien. Volgens hem zou een herschikking van de gemeenschapsbevoegdheden en de afschaffing zonder meer van de Cocof de coördinatie en de coherentie van het beleid verbeteren.Jeroen Van Nieuwenhove wijst erop dat veel voorstellen in het Manifest vaag blijven. Bovendien zijn een aantal ervan onaanvaardbaar voor de Vlaamse politici, omdat ze in strijd zijn met de compromissen waarvoor ze hebben gestreden, of omdat ze haaks staan op hun visie op BelgiĂ« en de betrekkingen tussen de deelgebieden. Volgens hem is het ondenkbaar om de grenzen van het Brussels Gewest te wijzigen, zodat het economisch hinterland van Brussel in het Gewest wordt geĂŻntegreerd. In hun eisen hebben de Vlamingen steeds aangedrongen op eentaligheid op het grondgebied van de verschillende deelgebieden. Het idee om het gewestelijk grondgebied en het taalgebied van elkaar los te koppelen zou volgens Jeroen Van Nieuwenhove dan ook nooit goedgekeurd worden door de Vlaamse politici. De afschaffing van de gewaarborgde vertegenwoordiging van de Vlaamse Brusselaars zou volgens hem de banden met Vlaanderen, een van de laatste obstakels voor het separatisme, doorsnijden.Ten slotte stelt Hugues Dumont in zijn conclusies de vraag of de voorstellen in het Manifest in de praktijk haalbaar zijn. Ze staan haaks op het streven van de Franstalige politici om een sterke band tussen Brussel en WalloniĂ« te behouden en zijn volledig in strijd met heel wat opvattingen van de Vlaamse politici. Een reeks fundamentele voorstellen lijken dan ook moeilijk realiseerbaar. Dat betekent volgens hem niet dat we fatalistisch moeten zijn. Hij wijst op vijf hervormingen die volgens hem een haalbare kaart zijn: de afschaffing van de Gemeenschappelijke Gemeenschapscommissie en de overdracht van haar bevoegdheden aan het Brussels Gewest, de opheffing van het verbod voor de gemeenschappen om bi- of multiculturele activiteiten te subsidiĂ«ren, de overdracht aan het Brussels Gewest van de wetgevende bevoegdheid inzake biculturele aangelegenheden van regionaal of lokaal belang, de toewijzing aan het Gewest van de bevoegdheid om tweetalig onderwijs te organiseren en, tot slot, de afschaffing van de Cocof als gezagsniveau.A number of public policies â from the regional organisation of multilingual education to the development of multicultural activities, with consistent management of the various Community and regional powers in between â have a hard time fitting into Brusselsâs current framework. The matter of reforming this framework, whether slightly or radically, is thus regularly brought up.Brussels Studies has chosen to ask the question of Brusselsâs institutional future based on a widely circulated document that proposes some rather radical solutions, namely, the âBrussels Manifestoâ (http://www.manifestobru.be). Without delivering a âturnkeyâ institutional model, its signatories advocate developing a federalism that relies heavily on the regions. A colloquium on the subject was held last 19 March. The proceedings of this colloquium form the backbone of this issue of Brussels Studies, which is published, as usually, in three languages. In a new development, these articles are accompanied by some longer untranslated texts that were supplied by a few of the authors. So, in this issue Alain Maskens, who is the president of the non-profit association Manifesto and co-author of the manifesto itself, engages in a dialogue with two constitutional lawyers: Nicolas Lagasse (FUSL) and Jeroen Van Nieuwenhove (KUL). Hugues Dumont (FUSL â co-author of Issue 10 of Brussels Studies), who is likewise a constitutional lawyer, was given the task of drawing the conclusions of the debate.Some very different visions of the regionâs future meet each other in this dialogue. Alain Maskens, as a promoter of the Brussels Manifesto, advocates an intensive form of regionalism that leaves the cultural communities with only the powers of the cultural promotion of their respective languages, excluding education, âpersonalisableâ subject matters, and culture. Secondly, he calls for a re-examination of Brusselsâs boundaries or, failing that, clear progress towards the creation of an urban community (see moreover Issue 11 of Brussels Studies). The manifestoâs signatories make a particularly original proposal in suggesting that the distinction between the borders of the federated entities and those of the linguistic regions truly be taken seriously. If this were done, enlarging the Brussels-Capital Region would then not challenge the monolingual status of the municipalities that do not enjoy âlinguistic easementsâ. Thirdly, he brings up the regionâs chronic under-financing and asks that the region be saved from otherwise unavoidable asphyxiation. Finally, the Brussels Manifesto calls for the creation of bilingual electoral lists on the regionâs territory. To do this, it advocates putting an end to the candidatesâ identification by language. Consequences would be both the possibility of creating bilingual lists and the elimination of the guarantees of parliamentary representation given to the Flemish residents of Brussels.In focusing on the manifestoâs authorsâ goals, i.e., promoting the organisation of bilingual and multicultural cultural activities, developing bilingual education, and waging an effective employment policy, Nicolas Lagasse asks to what extent the proposed solutions fit the bill. At the end of his review it seems to him that these goals would be served better by a reasonable evolution of the current structure than by the far-reaching reforms that the manifesto proposes. In his view, these reforms would be difficult to put into effect. Consequently, he advocates continuing to think in terms of advancing stepwise, building each time on the achievements of the previous step. He even suggests strengthening the communities by removing from the Constitution the clause that limits their actions to the sphere of their own languages. If the wish is to put an end to cultural compartmentalisation in Belgium, he says, everyone must be free to invest in bicultural activities. He even proposes going back on the Saint Quentin agreements that transferred the French-speaking Communityâs powers to the French-speaking Community Commission (COCOF). In his opinion, refederating the community powers and simply dismantling the COCOF would improve the coordination and consistency of the policies that are implemented.Jeroen Van Nieuwenhove, for his part, reveals the vagueness of many of the manifestoâs proposals as well as the fact that many of them are unacceptable to Flemish political leaders because they either go against compromises for which they paid dearly or collide head-on with their notions of Belgium and the relations amongst the federated entities that make up the country. So, it appears impossible for him to envision changing the regionâs boundaries to make them coincide with Brusselsâs economic hinterland. The history of the Flemingsâ demands is notably that of their request that the same language rules should apply across the territory of each of the different federated entities and the idea of dissociating regional territory from linguistic territory would not, in Van Nieuwenhoveâs view, be likely to get the support of Flemish political circles. In the same vein, ending the guaranteed representation for Brusselsâs Flemish residents would, in his view, sever the tie with Flanders, a tie that is one of the last obstacles to separatism.Finally, in drawing his conclusions, Hugues Dumont wonders about the enforceability of the manifestoâs ideas. As he sees it, a series of fundamental proposals in the Brussels Manifesto appear difficult to carry out because they are incompatible with the French political classâs concern to conserve a strong tie between Brussels and Wallonia and are totally opposed to the Flemish leadersâ ideas. However, that does not mean that one must be fatalistic. And so, Dumont points to five reforms that he believes are possible: doing away with the COCOM to the benefit of the Brussels Region, lifting the prohibition on the communitiesâ subsidising bi- or multicultural activities, transferring the power to legislate in bicultural subject matters of regional or local interest to the Brussels Region, giving this same region the power to organise bilingual education, and, finally, eliminating the COCOF as a federated political entity
Marine diatoms record Late Holocene regime shifts in the Pikialasorsuaq ecosystem
Abstract The Pikialasorsuaq (North Water polynya) is an area of local and global cultural and ecological significance. However, over the last decades, the region has been subject to rapid warming, and in some recent years, the seasonal ice arch that has historically defined the polynya's northern boundary has failed to form. Both factors are deemed to alter the polynya's ecosystem functioning. To understand how climateâinduced changes to the Pikialasorsuaq impact the basis of the marine food web, we explored diatom communityâlevel responses to changing conditions, from a sediment core spanning the last 3800âyears. Four metrics were used: total diatom concentrations, taxonomic composition, mean size, and diversity. Generalized additive model statistics highlight significant changes at ca. 2400, 2050, 1550, 1200, and 130âcalâyears BP, all coeval with known transitions between colder and warmer intervals of the Late Holocene, and regime shifts in the Pikialasorsuaq. Notably, a weaker/contracted polynya during the Roman Warm Period and Medieval Climate Anomaly caused the diatom community to reorganize via shifts in species composition, with the presence of larger taxa but lower diversity, and significantly reduced export production. This study underlines the high sensitivity of primary producers to changes in the polynya dynamics and illustrates that the strong pulse of early spring cryopelagic diatoms that makes the Pikialasorsuaq exceptionally productive may be jeopardized by rapid warming and associated Nares Strait ice arch destabilization. Future alterations to the phenology of primary producers may disproportionately impact higher trophic levels and keystone species in this region, with implications for Indigenous Peoples and global diversity
ï»żï»żEvaluating the role of Atlantic Water advection to the Arctic Ocean on geological, historical, and observational timescales
ï»żï»żRecent observations of enhanced oceanic heat transfer into the Arctic concomitant with the rapid sea-ice decrease temptingly suggest a direct relationship between both features. However, except for marginal areas of the Arctic Ocean where warm and saline Atlantic Water (AW) reaches the surface, the majority of AW heat is presently isolated from the sea-ice cover by a cold and fresh halocline layer. No evidence has been found to suggest a weakening of the halocline across the central Arctic basins that would enhance the AW heat transfer to the surface. A more direct link between sea-ice reduction and AW inflow is, however, seen in the inflowing Barents Sea branch in both historical and observational time series. In this presentation the AW advection into the Arctic Ocean and its influence on sea-ice variability will be reviewed from a geological point of view. Records from the geologic past are of great value as the time span of modern observations and historical data is often too short to comprehend long-term trends and causes of AW variability, changes in the marginal ice zone, and the vertical structure of the Arctic water column. Paleoceanographic studies from the recent interglacial indirectly suggest that the strength of AW advection and its propagation into the Arctic interior is effective in melting sea ice in combination with other factors such as insolation, sea level, freshwater input, and upper water mass stratification. However, to date, very little paleoceanographic work in the Arctic has focused on how the strength and position of the halocline has changed during previous interglacial periods. More direct reconstructions of the Arcticâs vertical stratification in the geologic past are needed to provide a longer-term view on the stability of the halocline, and more generally, the role of Atlantic Water inflow on the stability of sea ice in the interior basins
- âŠ