Adenovirus genome in the placenta: association with histological chorioamnionitis and preterm birth

International audienceAdenovirus is frequently isolated from the amniotic fluid and implicated in severe neonatal infections. A case control study was performed to test the association of adenovirus detection in placentas with preterm birth and histologic chorioamnionitis. Placentas from preterm and term deliveries were prospectively collected. Preterm cases were divided into three subgroups according to gestational age. PCR was performed on placental tissues to detect the presence of adenovirus genome. Placentas were histologically evaluated for the presence of chorioamnionitis. Chi-square and odds ratios (OR) were used to determine if adenovirus detection is associated with preterm birth and histologic evidence of inflammation. Seventy one preterm and 122 term placentas were studied. Adenoviral genome was detected in 29 (40.8%) of preterm cases and in 25 (20.5%) of term controls (OR =2.6; 95% CI, 1.4-5.1; P=0.002). Adenoviral detection in preterm placentas was significantly higher compared to term especially for the lower gestational age. Placental adenoviral detection followed the seasonal variation of adenoviral infections. Chorioamnionitis was more frequently present in preterm adenovirus-positive placentas compared to preterm adenovirus-negative placentas (75% vs 36%; P=0.03) as well as compared to term adenovirus-positive placentas (75% vs 19%; P=0.003). This study demonstrates that placental adenoviral infection is strongly associated with histologic chorioamnionitis and preterm birth

Prominent white matter related abnormalities associated with diverse molecular alterations in a mouse model of Col4a1 cerebral small vessel disease

White matter abnormalities are a central feature of cerebral small vessel disease (cSVD) and underpin cognitive impairment and dementia but their mechanistic link remains poorly understood. To provide insight we studied mice ( Col4a1 +/Svc ) with a mutation in the gene Col4a1 as an established model of cSVD due to collagen IV mutations. Since collagen IV is a key component of the basement membrane, a specialised extracellular matrix structure (ECM), we hypothesised that the Col4a1 mutation would disrupt the ECM and cause white matter abnormalities. Microstructural alterations in white matter were assessed using Magnetic Resonance diffusion tensor imaging (MR-DTI) in parallel with pathology and ultrastructural investigations of white matter. We determined that myelinating oligodendrocyte pools were reduced in parallel with prominent alterations in myelinated axons and white matter structural integrity in Col4a1 +/Svc mice. Proteomic analysis of white matter revealed a significant number (n=176) of differentially expressed proteins in Col4a1 +/Svc compared to controls. In particular pathways relating to the ECM and the endoplasmic reticulum (ER), including ER stress, were affected. We exploited this in a pre-clinical intervention study using the FDA-approved chemical chaperone 4-phenylbutyrate (PBA) to promote protein trafficking and reduce ER stress. PBA treatment in Col4a1 +/Svc mice conferred protection against white matter defects (increasing myelinating oligodendrocytes and improving axon-glial integrity) compared to untreated Col4a1 +/Svc mice. These data provide novel insight into the diversity of pathomolecular mechanisms of white matter abnormalities in cSVD and identify a modifiable pathway as a putative therapeutic target for cSVD

Infected pancreatic necrosis: outcomes and clinical predictors of mortality. A post hoc analysis of the MANCTRA-1 international study

: The identification of high-risk patients in the early stages of infected pancreatic necrosis (IPN) is critical, because it could help the clinicians to adopt more effective management strategies. We conducted a post hoc analysis of the MANCTRA-1 international study to assess the association between clinical risk factors and mortality among adult patients with IPN. Univariable and multivariable logistic regression models were used to identify prognostic factors of mortality. We identified 247 consecutive patients with IPN hospitalised between January 2019 and December 2020. History of uncontrolled arterial hypertension (p = 0.032; 95% CI 1.135-15.882; aOR 4.245), qSOFA (p = 0.005; 95% CI 1.359-5.879; aOR 2.828), renal failure (p = 0.022; 95% CI 1.138-5.442; aOR 2.489), and haemodynamic failure (p = 0.018; 95% CI 1.184-5.978; aOR 2.661), were identified as independent predictors of mortality in IPN patients. Cholangitis (p = 0.003; 95% CI 1.598-9.930; aOR 3.983), abdominal compartment syndrome (p = 0.032; 95% CI 1.090-6.967; aOR 2.735), and gastrointestinal/intra-abdominal bleeding (p = 0.009; 95% CI 1.286-5.712; aOR 2.710) were independently associated with the risk of mortality. Upfront open surgical necrosectomy was strongly associated with the risk of mortality (p < 0.001; 95% CI 1.912-7.442; aOR 3.772), whereas endoscopic drainage of pancreatic necrosis (p = 0.018; 95% CI 0.138-0.834; aOR 0.339) and enteral nutrition (p = 0.003; 95% CI 0.143-0.716; aOR 0.320) were found as protective factors. Organ failure, acute cholangitis, and upfront open surgical necrosectomy were the most significant predictors of mortality. Our study confirmed that, even in a subgroup of particularly ill patients such as those with IPN, upfront open surgery should be avoided as much as possible. Study protocol registered in ClinicalTrials.Gov (I.D. Number NCT04747990)

Καρδιαγγειακές και μεταβολικές επιδράσεις φαρμάκων κατά της παχυσαρκίας

Στόχος: Η παρούσα μελέτη αποσκοπεί στη σύγκριση της αποτελεσματικότητας της λιραγλουτίδης έναντι του συνδυασμού ναλτρεξόνης/βουπροπιόνης (Ν/Β) όσον αφορά στη βελτίωση των δεικτών μεταβολικού και καρδιαγγειακού κινδύνου και στην απώλεια βάρους. Επιπλέον, αποσκοπεί στη διευκρίνιση της μεταγευματικής έκκρισης των πεπτιδικών γαστρεντερικών ορμονών που εμπλέκονται στην πείνα και τον κορεσμό, μετά από ένα δοκιμαστικό γεύμα, πριν και μετά την απώλεια βάρους. Ασθενείς και μέθοδοι: Στην προοπτική μελέτη παρακολούθησης 6 μηνών συμμετείχαν 42 άτομα με υπέρβαρο ή παχυσαρκία χωρίς σακχαρώδη διαβήτη, τα οποία έλαβαν είτε λιραγλουτίδη 3 mg είτε Ν/Β 32/360 mg ημερησίως, παράλληλα με δίαιτα και άσκηση. Οι ασθενείς υποβλήθηκαν σε κλινικές και εργαστηριακές μετρήσεις κατά την έναρξη της μελέτης, καθώς και στους τρεις και έξι μήνες. Πραγματοποιήθηκαν ανθρωπομετρικές μετρήσεις και ανάλυση της σύστασης του σώματος (BIA), με χρήση της μεθόδου της βιοηλεκτρικής εμπέδησης. Τα δείγματα αίματος συλλέχθηκαν σε κατάσταση νηστείας και κάθε 30 λεπτά για τρεις ώρες μετά την κατανάλωση ενός τυποποιημένου μικτού γεύματος. Στα ίδια χρονικά σημεία οι συμμετέχοντες συμπλήρωναν κλίμακες οπτικών αναλόγων για την καταγραφή του υποκειμενικού αισθήματος πείνας και κορεσμού. Αποτελέσματα: Και τα δύο φάρμακα οδήγησαν σε σημαντική απώλεια βάρους (από 115.01kg ± 17.93 σε 106.39kg ± 17.75, P visit = 0.025), μείωση του σωματικού λίπους, καθώς και βελτίωση της γλυκαιμίας. Το ηπατικό λίπος μειώθηκε σημαντικά και στις δύο ομάδες (από 8.40% σε 3.50% στους 3 μήνες), ενώ οι δοκιμασίες του αυτόνομου καρδιαγγειακού συστήματος, καρδιαγγειακής και περιφερικής νευροπάθειας δεν έδειξαν στατιστικά σημαντικές αλλαγές. Τα επίπεδα πείνας και κορεσμού παρέμειναν αμετάβλητα (P visit>0.05). Αξιοσημείωτες μεταβολές στις γαστρεντερικές ορμόνες καταγράφηκαν κυρίως στο διάστημα 3-6 μηνών. Το MPGF μειώθηκε εντυπωσιακά και στα δύο φάρμακα (P visit<0.05). Η γκρελίνη έδειξε μεγαλύτερη μείωση στην ομάδα της λιραγλουτίδης, ενώ το C-πεπτίδιο μειώθηκε και στις δυο ομάδες στους 6 μήνες. Η προγλυκαγόνη αυξήθηκε στους 3 μήνες, ενώ στο εξάμηνο μειώθηκε στην ομάδα της λιραγλουτίδης. Τα επίπεδα του GIP παρέμειναν αμετάβλητα, ανεξάρτητα από τη χορηγούμενη θεραπεία ή την απώλεια βάρους. Συμπέρασμα: Τα παραπάνω φάρμακα προκαλούν κορεσμό, απώλεια βάρους και μεταβολικές βελτιώσεις, κυρίως μέσω της επίδρασής τους στον υποθάλαμο. Παρά τις ορμονικές προσαρμογές που αντιστέκονται στην απώλεια βάρους, η φαρμακευτική παρέμβαση αποδεικνύεται αποτελεσματική στη διατήρηση της απώλειας βάρους, με την ανάγκη συνέχισης της θεραπείας για σταθερά αποτελέσματα.Objective: The present study aims at comparing the efficacy of liraglutide vs. the combination of naltrexone/bupropion (Ν/Β) in weight loss and improving metabolic and cardiovascular risk markers. In addition, it aims to clarify the postprandial secretion of gastrointestinal hormones involved in hunger and satiety after a test meal, before and after weight loss. Patients and methods: The prospective 6-month follow-up study involved 42 people with overweight or obesity, without diabetes mellitus, who received either liraglutide 3 mg per day or N/B 32/360 mg per day, along with diet and exercise. The subjects underwent clinical and laboratory measurements at baseline, as well as at the three- and six-months’ time points. Anthropometric measurements and body composition analysis via bioelectrical impendence analysis (BIA) were conducted. Blood samples were collected at fasting state and every 30 min for three hours after the consumption of a standardized mixed meal. At the same time points, subjects completed visual analog scales assessing the subjective feelings of hunger and satiety. Results: Both drugs resulted in significant weight loss (from 115.01kg ± 17.93 to 106.39kg ± 17.75, P visit = 0.025), reduction in body fat and improvement in glycaemia. Liver fat was significantly reduced in both groups (from 8.40% to 3.50% at 3 months), while tests of autonomic cardiovascular system, cardiovascular and peripheral neuropathy showed no statistically significant changes. Hunger and satiety levels remained unchanged (P visit>0.05). Remarkable changes in peptides were mainly recorded at 3-6 months. MPGF decreased dramatically on both drugs. Ghrelin showed a greater decrease in the liraglutide group, while C-peptide decreased in both groups at 6 months. Proglucagon increased at 3 months, while at 6 months it decreased in the liraglutide group. GIP levels remained unchanged, regardless of administered treatment or weight loss. Conclusion: The aforementioned drugs cause satiety, weight loss and metabolic improvements, mainly through their effect on the hypothalamus. Despite hormonal adjustments that usually resist weight loss, drug intervention proves effective in maintaining weight loss, with the need for continued treatment for consistent results

The effort of the New Hellenic state to care for the refugees after the Asia Minor disaster

Βιβλιογραφία : σ. 62 - 67Η μικρασιατική καταστροφή αποτέλεσε την μεγαλύτερη τραγωδία για το σύγχρονο ελληνικό κράτος. Οι ξεριζωμένοι Έλληνες της Μικράς Ασίας ανέρχονταν στο 1 εκατομμύριο πρόσφυγες, οι οποίοι κατέφθαναν ταχύτατα και μαζικά στην μητροπολιτική Ελλάδα, υποχρεώνοντας το ελληνικό κράτος να προβεί σε άμεση περίθαλψή τους και σε οργάνωση ενός σχεδίου για την μόνιμη εγκατάστασή τους. Το τέλος του ελληνισμού στην Μικρά Ασία έλαβε χώρα το 1922, έτος που σηματοδότησε μία νέα εποχή για την Ελλάδα, η οποία και θα επιτύγχανε την εθνική της ομοιογένεια στη βάση των θυσιών, προσωπικών και συλλογικών, των προσφύγων. Η συνεισφορά των ξένων δυνάμεων και των διεθνών οργανώσεων, όπως αυτές του Ερυθρού Σταυρού, της American Near East Relief, των Αμερικανικών Νοσοκομείων Γυναικών κτλ, υπήρξαν εξαιρετικά βοηθητικές, ωστόσο η αποτελεσματικότητα τους επιτευχθεί εξαιτίας της συνεργασίας τους με το ελληνικό κράτος. Οι άμεσες ανάγκες των προσφύγων για περίθαλψη καλύφθηκαν από εφόδια και οικονομικές χρηματοδοτήσεις των οργανισμών αυτών, βοηθώντας και επιλύοντας ζητήματα που υπήρχαν στον ελληνικό χώρο ήδη πριν από την άφιξή τους, όπως αυτό της ελονοσίας. Πράγματι, η ταχύτατες ενέργειες για την οργάνωση υποδομών και η παροχή ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης στους πρόσφυγες μειώσουν σημαντικά τα ζητήματα θνησιμότητας, καθώς τα υψηλά ποσοστά θανάτων που εντοπίζονταν στις προσφυγικές ομάδες θα ήταν ακόμα μεγαλύτερα εάν δεν τους είχε παρασχεθεί έστω και η ελάχιστη δυνατή περίθαλψη. Το ζήτημα της αγροτικής και αστικής αποκατάστασης των προσφύγων επιλύθηκε μέσω της συνεισφοράς της Κοινωνίας των Εθνών, η οποία μέσω των δανειακών συμβάσεων χρηματοδότησε το τιτάνιο έργο της εγκατάστασης των προσφύγων σε διάφορες ελληνικές περιοχές, ανεγείροντας προσφυγικούς οικισμούς στην ύπαιθρο ή επεκτείνοντας το σχέδιο πόλης, ώστε να οικοδομηθούν και προσφυγικές κατοικίες. Παρά την ύπαρξη ελλείψεων, ατασθαλιών και αδικιών δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να μειωθεί η αξία του έργου της Επιτροπής Αποκατάστασης Προσφύγων, του Ταμείου Περιθάλψεως, αλλά και της ελληνικής κυβέρνησης, καθώς το τελικό αποτέλεσμα που προέκυψε πρέπει να αξιολογείται σε κάθε περίπτωση υπό το πρίσμα της γενικότερης κατάστασης που επικρατούσε στην Ελλάδα, ήτοι της δεινής οικονομικής της κατάστασης, της εξάντλησής από ένα σχεδόν δεκαετή πόλεμο και των ελλείψεων που παρουσίαζε ο κρατικός μηχανισμός. Το ελληνικό κράτος βρέθηκε αντάξιο των προκλήσεων και κατάφερε να περιθάλψει και να αποκαταστήσει αποτελεσματικά ένα ασύλληπτα μεγάλο αριθμό προσφύγων.The Asia Minor disaster was the greatest tragedy for the modern Greek state. The uprooted Greeks of Asia Minor amounted to 1 million refugees, who quickly and en masse arrived in metropolitan Greece, forcing the Greek state to take immediate care of them and to organize a plan for their permanent settlement. The end of Hellenism in Asia Minor took place in 1922, a year that marked a new era for Greece, which would achieve its national homogeneity on the basis of the sacrifices, personal and collective, of the refugees. The contribution of foreign powers and international organizations, such as those of the Red Cross, the American Near East Relief, the American Women's Hospitals, etc., were extremely helpful, however their effectiveness was achieved due to their cooperation with the Greek state. The immediate needs of the refugees for care were covered by supplies and financial funding of these organizations, helping and solving issues that existed in the Greek area already before their arrival, such as that of malaria. Indeed, the swift action to organize infrastructure and provide medical care to the refugees greatly reduced the mortality issues, as the high death rates found in the refugee groups would have been even higher if they had not been provided with even the minimum possible care. The question of the rural and urban resettlement of the refugees was resolved through the contribution of the League of Nations, which through the loan agreements financed the titanic task of settling the refugees in various Greek regions, erecting refugee settlements in the countryside or expanding the city plan, so that refugee housing should also be built. Despite the existence of deficiencies, irregularities and injustices, the value of the work of the Refugee Rehabilitation Committee, the Care Fund, and the Greek government should not be diminished under any circumstances, as the final result obtained must be evaluated in any case in the light of general situation that prevailed in Greece, namely its dire economic situation, the exhaustion from an almost ten-year war and the deficiencies presented by the state apparatus. The Greek state found itself worthy of the challenges and managed to effectively treat and rehabilitate an unimaginably large number of refugees.68 σ

Cardiovascular and metabolic effects of anti-obesity drugs: comparison of the efficacy of liraglutide and the combination of naltrexone/bupropion in improving metabolic and cardiovascular markers

Objective: The present study aims at comparing the efficacy of liraglutide vs. the combination of naltrexone/bupropion (Ν/Β) in weight loss and improving metabolic and cardiovascular risk markers. In addition, it aims to clarify the postprandial secretion of gastrointestinal hormones involved in hunger and satiety after a test meal, before and after weight loss. Patients and methods: The prospective 6-month follow-up study involved 42 people with overweight or obesity, without diabetes mellitus, who received either liraglutide 3 mg per day or N/B 32/360 mg per day, along with diet and exercise. The subjects underwent clinical and laboratory measurements at baseline, as well as at the three- and six-months’ time points. Anthropometric measurements and body composition analysis via bioelectrical impendence analysis (BIA) were conducted. Blood samples were collected at fasting state and every 30 min for three hours after the consumption of a standardized mixed meal. At the same time points, subjects completed visual analog scales assessing the subjective feelings of hunger and satiety. Results: Both drugs resulted in significant weight loss (from 115.01kg ± 17.93 to 106.39kg ± 17.75, P visit = 0.025), reduction in body fat and improvement in glycaemia. Liver fat was significantly reduced in both groups (from 8.40% to 3.50% at 3 months), while tests of autonomic cardiovascular system, cardiovascular and peripheral neuropathy showed no statistically significant changes. Hunger and satiety levels remained unchanged (P visit>0.05). Remarkable changes in peptides were mainly recorded at 3-6 months. MPGF decreased dramatically on both drugs. Ghrelin showed a greater decrease in the liraglutide group, while C-peptide decreased in both groups at 6 months. Proglucagon increased at 3 months, while at 6 months it decreased in the liraglutide group. GIP levels remained unchanged, regardless of administered treatment or weight loss.Conclusion: The aforementioned drugs cause satiety, weight loss and metabolic improvements, mainly through their effect on the hypothalamus. Despite hormonal adjustments that usually resist weight loss, drug intervention proves effective in maintaining weight loss, with the need for continued treatment for consistent results.Στόχος: Η παρούσα μελέτη αποσκοπεί στη σύγκριση της αποτελεσματικότητας της λιραγλουτίδης έναντι του συνδυασμού ναλτρεξόνης/βουπροπιόνης (Ν/Β) όσον αφορά στη βελτίωση των δεικτών μεταβολικού και καρδιαγγειακού κινδύνου και στην απώλεια βάρους. Επιπλέον, αποσκοπεί στη διευκρίνιση της μεταγευματικής έκκρισης των πεπτιδικών γαστρεντερικών ορμονών που εμπλέκονται στην πείνα και τον κορεσμό, μετά από ένα δοκιμαστικό γεύμα, πριν και μετά την απώλεια βάρους. Ασθενείς και μέθοδοι: Στην προοπτική μελέτη παρακολούθησης 6 μηνών συμμετείχαν 42 άτομα με υπέρβαρο ή παχυσαρκία χωρίς σακχαρώδη διαβήτη, τα οποία έλαβαν είτε λιραγλουτίδη 3 mg είτε Ν/Β 32/360 mg ημερησίως, παράλληλα με δίαιτα και άσκηση. Οι ασθενείς υποβλήθηκαν σε κλινικές και εργαστηριακές μετρήσεις κατά την έναρξη της μελέτης, καθώς και στους τρεις και έξι μήνες. Πραγματοποιήθηκαν ανθρωπομετρικές μετρήσεις και ανάλυση της σύστασης του σώματος (BIA), με χρήση της μεθόδου της βιοηλεκτρικής εμπέδησης. Τα δείγματα αίματος συλλέχθηκαν σε κατάσταση νηστείας και κάθε 30 λεπτά για τρεις ώρες μετά την κατανάλωση ενός τυποποιημένου μικτού γεύματος. Στα ίδια χρονικά σημεία οι συμμετέχοντες συμπλήρωναν κλίμακες οπτικών αναλόγων για την καταγραφή του υποκειμενικού αισθήματος πείνας και κορεσμού.Αποτελέσματα: Και τα δύο φάρμακα οδήγησαν σε σημαντική απώλεια βάρους (από 115.01kg ± 17.93 σε 106.39kg ± 17.75, P visit = 0.025), μείωση του σωματικού λίπους, καθώς και βελτίωση της γλυκαιμίας. Το ηπατικό λίπος μειώθηκε σημαντικά και στις δύο ομάδες (από 8.40% σε 3.50% στους 3 μήνες), ενώ οι δοκιμασίες του αυτόνομου καρδιαγγειακού συστήματος, καρδιαγγειακής και περιφερικής νευροπάθειας δεν έδειξαν στατιστικά σημαντικές αλλαγές. Τα επίπεδα πείνας και κορεσμού παρέμειναν αμετάβλητα (P visit>0.05). Αξιοσημείωτες μεταβολές στις γαστρεντερικές ορμόνες καταγράφηκαν κυρίως στο διάστημα 3-6 μηνών. Το MPGF μειώθηκε εντυπωσιακά και στα δύο φάρμακα (P visit<0.05). Η γκρελίνη έδειξε μεγαλύτερη μείωση στην ομάδα της λιραγλουτίδης, ενώ το C-πεπτίδιο μειώθηκε και στις δυο ομάδες στους 6 μήνες. Η προγλυκαγόνη αυξήθηκε στους 3 μήνες, ενώ στο εξάμηνο μειώθηκε στην ομάδα της λιραγλουτίδης. Τα επίπεδα του GIP παρέμειναν αμετάβλητα, ανεξάρτητα από τη χορηγούμενη θεραπεία ή την απώλεια βάρους. Συμπέρασμα: Τα παραπάνω φάρμακα προκαλούν κορεσμό, απώλεια βάρους και μεταβολικές βελτιώσεις, κυρίως μέσω της επίδρασής τους στον υποθάλαμο. Παρά τις ορμονικές προσαρμογές που αντιστέκονται στην απώλεια βάρους, η φαρμακευτική παρέμβαση αποδεικνύεται αποτελεσματική στη διατήρηση της απώλειας βάρους, με την ανάγκη συνέχισης της θεραπείας για σταθερά αποτελέσματα

Are They AI-Competent? Future Teachers’ Readiness to Use Conversational Agents as Learning Assistants

This study examines the perceptions of student teachers regarding artificial intelligence technologies particularly their knowledge, their willingness to use them, any concerns and perceived benefits and challenges in relation to the Digital Competence Framework for Citizens (DigComp) 2.2 digital competence framework. Our mixed-methods research, involving 372 undergraduate student teachers, revealed correlations among these aspects, indicating that frequent AI users have a stronger intention to use AI, while infrequent users express greater concerns about it. Student teachers acknowledge AI’s time-saving benefits as well as the convenience and academic enhancement it provides, but also voice concerns about its misuse and reliability and the potential impact on skill development and learning. These concerns are in agreement with digital competence areas of information literacy and safe technology use. Reflecting on these perceptions, it is essential to maximise the educational benefits of effective and responsible AI integration into higher education and foster the digital competencies of future teachers.16231832