76 research outputs found
Usefulness of electrocardiographic and echocardiographic parameters for predicting the efficacy of atrioventricular synchronisation during a single lead VDD/R pacing
Solution-focused social rehabilitation
As social change continues, resulting, among others, in a different nature of interpersonal relations or greater access to various stimulants, there is an increase in the number of young people’s behaviours which can be called maladaptive. The question about effective ways of helping young people who manifest symptoms of social maladaptation remains valid. This article is a voice in this discussion and an attempt to present a model of RES -ocialisation focused on solutions, developed in clinical conditions within the space of a specific institution, which is a 24/7 Youth Addiction Treatment Clinic in Toruń. This model draws on the Solution-Focused Approach and falls within the post-modern paradigm of social rehabilitation, using the idea of social construction of opportunities that occurs through and by means of language. It is based on the processes of reification, signification and extrapolation.As social change continues, resulting, among others, in a different nature of interpersonal relations or greater access to various stimulants, there is an increase in the number of young people’s behaviours which can be called maladaptive. The question about effective ways of helping young people who manifest symptoms of social maladaptation remains valid. This article is a voice in this discussion and an attempt to present a model of RES -ocialisation focused on solutions, developed in clinical conditions within the space of a specific institution, which is a 24/7 Youth Addiction Treatment Clinic in Toruń. This model draws on the Solution-Focused Approach and falls within the post-modern paradigm of social rehabilitation, using the idea of social construction of opportunities that occurs through and by means of language. It is based on the processes of reification, signification and extrapolation
Rola naturalnego przewodzenia przedsionkowo-komorowego u osób z chorobą niedokrwienną serca i wdrożoną sztuczną stymulacją z powodu zespołu chorego węzła zatokowego
Wydolność wysiłkowa pacjentów z przewlekłą elektrostymulacją serca
Wydolność wysiłkowa osób z rozrusznikiem
Cel pracy: Oznaczenie i analiza wydolności wysiłkowej w reprezentatywnej grupie pacjentów ze stymulatorem serca, zgłaszających się do kontroli w Poradni Rozruszników.
Materiał i metody: Badana grupa obejmowała 190 osób (100 M, 90 K) w wieku 50–85 lat (średnio 68,6 lat) z przewlekłą stymulacją serca, u których wydolność wysiłkową mierzono za pomocą testu 6-minutowego marszu. Miarą wydolności wysiłkowej była wielkość obciążenia względnego pokonywanego przez pacjentów, wyrażona w procentach (odnoszących obciążenie bezwzględne do należnego). Wyznaczono średnią wartość wydolności wysiłkowej dla całej badanej testem wysiłkowym grupy. Przeprowadzono analizę wydolności wysiłkowej w wydzielonych podgrupach.
Wyniki: Średnia wydolność wysiłkowa z wszystkich 190 badań wyniosła 49% obciążenia należnego. Podgrupa A — pacjentów z niską wydolnością ( 59%) — 30 osób. Podgrupa A wyróżniała się niskim odsetkiem stymulacji dwujamowej (DDD), a wysokim procentem chorych z niewydolnością serca. Pacjenci z podgrupy A liczniej niż pozostali w czasie wysiłku korzystali ze 100-procentowej stymulacji komorowej (VVI) bez możliwości przyspieszenia pracy serca. Zidentyfikowano 23-osobową grupę chorych z dobrą (4) i umiarkowaną (19) wydolnością, mimo że nie wykazywała przyspieszenia serca w czasie wysiłku, pozostając w niefizjologicznej stymulacji VVI.
Wnioski: Pacjenci z rozrusznikiem wykazują niższą wydolność wysiłkową niż założona teoretycznie dla płci i wieku. Badania wysiłkowe ułatwiają identyfikację pacjentów z niską wydolnością wysiłkową, nieodpowiadających wysiłkowym przyspieszeniem rytmu serca, co może być wskazaniem do zmiany trybu stymulacji
Wydolność wysiłkowa pacjentów z przewlekłą elektrostymulacją serca
Wydolność wysiłkowa osób z rozrusznikiem
Cel pracy: Oznaczenie i analiza wydolności wysiłkowej w reprezentatywnej grupie pacjentów ze stymulatorem serca, zgłaszających się do kontroli w Poradni Rozruszników.
Materiał i metody: Badana grupa obejmowała 190 osób (100 M, 90 K) w wieku 50–85 lat (średnio 68,6 lat) z przewlekłą stymulacją serca, u których wydolność wysiłkową mierzono za pomocą testu 6-minutowego marszu. Miarą wydolności wysiłkowej była wielkość obciążenia względnego pokonywanego przez pacjentów, wyrażona w procentach (odnoszących obciążenie bezwzględne do należnego). Wyznaczono średnią wartość wydolności wysiłkowej dla całej badanej testem wysiłkowym grupy. Przeprowadzono analizę wydolności wysiłkowej w wydzielonych podgrupach.
Wyniki: Średnia wydolność wysiłkowa z wszystkich 190 badań wyniosła 49% obciążenia należnego. Podgrupa A — pacjentów z niską wydolnością ( 59%) — 30 osób. Podgrupa A wyróżniała się niskim odsetkiem stymulacji dwujamowej (DDD), a wysokim procentem chorych z niewydolnością serca. Pacjenci z podgrupy A liczniej niż pozostali w czasie wysiłku korzystali ze 100-procentowej stymulacji komorowej (VVI) bez możliwości przyspieszenia pracy serca. Zidentyfikowano 23-osobową grupę chorych z dobrą (4) i umiarkowaną (19) wydolnością, mimo że nie wykazywała przyspieszenia serca w czasie wysiłku, pozostając w niefizjologicznej stymulacji VVI.
Wnioski: Pacjenci z rozrusznikiem wykazują niższą wydolność wysiłkową niż założona teoretycznie dla płci i wieku. Badania wysiłkowe ułatwiają identyfikację pacjentów z niską wydolnością wysiłkową, nieodpowiadających wysiłkowym przyspieszeniem rytmu serca, co może być wskazaniem do zmiany trybu stymulacji
Uporczywy nawrotny częstoskurcz przedsionkowo-komorowy u pacjenta z lewostronnym szlakiem dodatkowym jako przyczyna odwracalnej kardiomiopatii tachyarytmicznej
W niniejszej pracy opisano przypadek 37-letniego pacjenta, u którego uporczywy nawrotny
częstoskurcz przedsionkowo-komorowy doprowadził do kardiomiopatii tachyarytmicznej z objawami
niewydolności serca III klasy wg NYHA i obniżeniem frakcji wyrzutowej lewej komory
(LVEF) do 30%. Wykonano skuteczny zabieg ablacji prądem o wysokiej częstotliwości (RF)
szlaku dodatkowego w lokalizacji lewostronnej tylnej. W czasie 4 miesięcy po zabiegu stwierdzono
powrót funkcji skurczowej lewej komory (LVEF = 50%) oraz ustąpienie objawów niewydolności
serca. Niniejszy przypadek potwierdza, że kardiomiopatia tachyarytmiczna jest stanem
całkowicie odwracalnym dzięki skutecznemu leczeniu częstoskurczu metodą ablacji RF
Rola naturalnego przewodzenia przedsionkowo-komorowego u osób z chorobą niedokrwienną serca i wdrożoną sztuczną stymulacją z powodu zespołu chorego węzła zatokowego
Wstęp: Celem pracy była ocena wpływu zachowanego, naturalnego przewodzenia
przedsionkowo- komorowego (AV) w stymulacji AAI lub optymalizacji sprzężenia AV
(AVD) w stymulacji DDD na czynność skurczowo-rozkurczową mięśnia lewej komory
serca (LV).
Materiał i metody: Badaniom poddano 13 chorych z chorobą niedokrwienną
serca (CAD) (7 mężczyzn, wiek średni 69 ± 6,3 lat) i z wszczepionym rozrusznikiem
DDD z powodu zespołu chorego węzła zatokowego (SSS) i upośledzonego przewodzenia
AV (grupa I). Grupę kontrolną stanowiło 8 badanych bez CAD (4 mężczyzn, wiek średni
72,3 ± 6,6 lat) i z implantowanym stymulatorem DDD z tych samych powodów, co w
grupie I (grupa II).
Za pomocą badania echokardiograficznego metodą Dopplera oznaczano rzut skurczowy
(SV) i wskaźniki funkcji rozkurczowej LV (E, A, E/A, IVRT, DT). U każdego pacjenta
ustalano optymalny AVD, przy którym rejestrowano maksymalną wartość SV i oznaczano
wskaźniki funkcji rozkurczowej LV. Następnie u każdego chorego porównywano powyższe
wartości z wynikami uzyskanymi po przeprogramowaniu trybu stymulacji na AAI; wówczas
też z EKG oznaczano czas przewodzenia AV, mierząc odstęp impuls–R (ARI). Zmiany
AVD i trybu stymulacji dokonywano średnio co 10 minut.
Wyniki: Frakcja wyrzutowa była istotnie niższa w grupie I w porównaniu
z grupą II (55% ± 9% vs. 69% ± 6%; p < 0,001). Przy ARI < 230 ms, SV była istotnie
większa niż przy optymalnym AVD (119 ± 17 ml vs. 106 ± 12 ml; p < 0,01), natomiast
przy ARI > 230 ms, SV była istotnie mniejsza (88 ± 15 ml vs. 118 ± 8 ml; p < 0,005).
To spowodowało podział grupy I na dwie podgrupy IA i IB. W podgrupie IA (ARI <
230 ms, 8 chorych, w tym 3 mężczyzn, średni wiek 69,3 ± 5,9 lat) nastąpiła poprawa
funkcji hemodynamicznej LV po zmianie trybu stymulacji z DDD na AAI, zaś w podgrupie
IB (ARI > 230 ms, 5 pacjentów, w tym 4 mężczyzn, średni wiek 68,6 ± 7,5 lat) lepsze
wyniki uzyskano podczas stymulacji DDD. Stwierdzono istotną ujemną korelację (r
= –0,92) wskaźnika efektywności skurczu (SVAAI/SVDDD) oraz
(r = –0,66) wskaźnika efektywności rozkurczu (E/AAAI : E/ADDD)
w funkcji ARI. W grupie II (bez CAD) nie zarejestrowano istotnych różnic między
parametrami chokardiograficznymi funkcji skurczowej i rozkurczowej LV, podczas
stymulacji AAI i DDD.
Wnioski: U chorych z CAD i SSS z upośledzonym przewodzeniem AV wpływ trybu
stymulacji na parametry hemodynamiczne uzależniony jest od wartości ARI. Zastosowanie
stymulacji AAI powoduje istotną poprawę funkcji skurczowej LV w porównaniu ze
stymulacją DDD u powyższych pacjentów z ARI poniżej 230 ms
Uporczywy nawrotny częstoskurcz przedsionkowo-komorowy u pacjenta z lewostronnym szlakiem dodatkowym jako przyczyna odwracalnej kardiomiopatii tachyarytmicznej
W niniejszej pracy opisano przypadek 37-letniego pacjenta, u którego uporczywy nawrotny
częstoskurcz przedsionkowo-komorowy doprowadził do kardiomiopatii tachyarytmicznej z objawami
niewydolności serca III klasy wg NYHA i obniżeniem frakcji wyrzutowej lewej komory
(LVEF) do 30%. Wykonano skuteczny zabieg ablacji prądem o wysokiej częstotliwości (RF)
szlaku dodatkowego w lokalizacji lewostronnej tylnej. W czasie 4 miesięcy po zabiegu stwierdzono
powrót funkcji skurczowej lewej komory (LVEF = 50%) oraz ustąpienie objawów niewydolności
serca. Niniejszy przypadek potwierdza, że kardiomiopatia tachyarytmiczna jest stanem
całkowicie odwracalnym dzięki skutecznemu leczeniu częstoskurczu metodą ablacji RF
- …