44 research outputs found
Pietas and Sapientia? Education of Pastors in West Pomeranian Duchies, 1560–1618
The education of pastors is an important indicator of the gradual professionalisation of this occupation. In turn, this professionalisation is related on the one hand to the process of modernisation and the development of a modern, secularised society. On the other, it is to be placed among issues relevant to the formation of confessions and confessionalisation, and so those processes in the early part of the Early Modern era which deepened the “clericalisation” of society rather than contributed to its secularisation. The former approach does not of course preclude the latter, as the theory of confessionalisation – understood as the emergence of increasingly clear distinctions between confessions in the theological and organisational sense and the tightening of the relation between religion and politics in the individual states of the Holy Roman Empire – seeks to account for the emergence of the modern state and its obedient subjects-citizens. Pastors as a professional group played a very important role in this process, although a study by Schorn-Schütte shows some limitations of this interpretation, particularly regarding the everyday and family lives of pastors
For a Rebellious Early Modern Europe. Notes on the Margins of the Most Recent Works by Luise Schorn-Schütte
The early modern age dubbed itself a “new” era, distinguishing itself, in Christoph Cellarius’ description, from the middle age and antiquity. This novitas was marked by cultural, social, religious, and political changes, not always positively evaluated by their contemporaries. With the onset of mental changes at the turn of the nineteenth and twentieth centuries, the early modern era became a historical period preceding and preparing the coming of modernity
Lichy, Kolja: Stand und Aufstand. Adel und polnisch-litauisches Gemeinwesen im Rokosz von 1606–1609
O kulturze polemik religijnych i powstaniu świadomości wyznaniowej. Uwagi na marginesie pracy Magdaleny Luszczynskiej, Politics of polemics. Marcin Czechowic on the Jews
The article deals with a monograph by Magdalena Luszczynska devoted to Marcin Czechowic, one of the most important anti-Trinitarian theologians of the late sixteenth century. The article sets the book against the backdrop of literature on the anti-Trinitarians in Poland and studies of Czechowic. While criticizing the monograph for its narrow source and methodological basis, it offers a new look at the key aspects of the theologian’s life. The central thesis of the article is that the category of religious awareness allows for a different approach to this Protestant’s conversion.Przedmiotem artykułu jest monografia Magdaleny Luszczynskiej poświęcona Marcinowi Czechowicowi, jednemu z najważniejszych teologów antytrynitarnych końca XVI w. Artykuł umieszcza pracę na tle dotychczasowej literatury poświęconej antytrynitarzom w Polsce oraz opracowań na temat Czechowica. Krytykując monografię za wąską podstawę źródłową i metodologiczną, proponuje nowe spojrzenie na kluczowe aspekty życia teologa. Teza artykułu głosi, że kategoria świadomości wyznaniowej pozwala inaczej ująć kwestię konwersji protestanta
"Beruf und Berufung": Die evangelische Geistlichkeit und die Konfessionsbildung in den Herzogtümern Pommern, 1560-1618
Der Autor befasst sich mit der zweiten Generation lutherischer Pfarrer im Herzogtum Pommern des 16. Jahrhunderts. Dieser Zeitraum ist in der Kirchengeschichte Pommerns als "Konsolidierungsphase" zu bezeichnen: In der pommerschen Kirche, die sich bereits 1534 für die Reformation ausgesprochen hatte, beschleunigten sich die Prozesse der Konfessionsbildung während dieser Zeit. In den fünfziger und sechziger Jahren des 16. Jahrhunderts wurden ein Corpus Doctrinae (1565) gedruckt, eine neue Kirchenordnung und kirchliche Agende verabschiedet (1563/1569), das Synodalsystem geschaffen und Konsistorien in Greifswald und Stettin gegründet. Er beschäftigt sich mit den pommerschen Pastoren, einer Gruppe von über 2000 Männer, die seit den 1550ern Jahren ihre Posten übernahmen und bis zum Dreißigjährigen Krieg innehatten. In der Darstellung verfolgt er zwei Ziele: Zum einen erfasst er diese Gruppe deskriptiv, zum anderen geht er dem Zusammenhang der Paradigmen der Konfessionalisierung und Professionalisierung analytisch nach. Die Generations- und Lebenszyklenanalyse erweiterte dabei die bisherigen Forschungen zur evangelischen Geistlichkeit im 16. Jahrhundert. Seine Studie ist als prosopographische Untersuchung ("Kollektivbiographie") konzipiert. Neben der sozialgeschichtlichen Herangehensweise spielen alltagsgeschichtliche und anthropologische Ansätze eine wichtige Rolle. Als Quellen für seine Arbeit dienten neben gedruckten Materialien zur pommerschen Geschichte vor allem Archivbestände in Greifswald (Landes-, Stadt- und Universitätsarchiv), Stralsund (Stadtarchiv) und Stettin (Archiwum Państwowe). (Verlag
Latent Brugada syndrome — success or failure? Implantable loop recorder will provide the answer
Pacjent w wieku 29 lat został przyjęty do szpitala z powodu 2 epizodów zasłabnięć oraz pełnej utraty przytomności. W wywiadzie, badaniu przedmiotowym oraz badaniach dodatkowych nie stwierdzono odchyleń od normy. W elektrokardiogramie (EKG) spoczynkowym zaobserwowano zmiany sugerujące podejrzenie zespołu Brugadów typu 2. Po wykonaniu próby prowokacyjnej z zastosowaniem ajmaliny zapis EKG wykazał cechy zespołu Brugadów typu 1. Ze względu na niskie ryzyko nagłego zgonu sercowego oraz niejasny mechanizm omdleń pacjenta nie kwalifikowano do implantacji kardiowertera-defibrylatora. Zdecydowano o wszczepieniu rejestratora zdarzeń w celu weryfikacji arytmicznej etiologii omdleń.29-year-old patient was admitted to a hospital due to 2 episodes of presyncope and one syncopal episode. There were no significant abnormalities in medical history, physical examination and additional tests. Resting surface ECG showed changes suggestive of type 2 Brugada syndrome. Ajmaline challenge revealed typical ECG features of type 1 Brugada syndrome. Due to low risk of sudden cardiac death, and unclear mechanism of syncope a implantable cardioverterdefibrillator was not implanted. However the patient was provided with an implantable loop recorder in order to verify arrhythmic etiology of syncope
Statement by a Working Group conceived by the Polish National Consultants in Cardiology and Neurology addressing the use of implantable cardiac monitors in patients after ischaemic embolic stroke of undetermined source
Introduction. Stroke remains one of the main causes of death and the most common cause of long-term disability in adults. Embolic strokes of undetermined source (ESUS) amount to a significant proportion of all ischaemic strokes. Detection of atrial fibrillation (AF) in this group of patients would allow for a major therapeutic decision to switch from antiplatelets to oral anticoagulants and therefore significantly reduce the risk of recurrence. State of the Art. Current technology allows long-term continuous ECG monitoring with different systems, including implantable cardiac monitors (ICM). However, in Poland lack of reimbursement does not allow their use in everyday clinical practice. Clinical Implications. This is a statement by a Working Group conceived by the Polish National Consultants in Cardiology and Neurology addressing the use of ICM in patients after ischaemic embolic strokes of undetermined source. The aim was to develop reasonable and comprehensive guidance on how to select and manage candidates for ICM in order to obtain the maximum benefit for Polish public health.
Future Directions. This expert opinion is not intended as a guideline but it provides advice as to how to optimise the potential use of ICM in patients after ESUS in the Polish setting
Wyniki leczenia chorych na tłuszczakomięsaki o zaawansowaniu miejscowym
Introduction. Liposarcomas (LPS) are one of the most common and well defined types of soft tissue sarcomas. The aim of the study was to analyze prognostic factors having an influence on the outcomes of localized, resectable LPS in terms of overall survival (OS), disease-free survival (DFS) and local relapse-free survival (LRFS) treated in 2 oncological centers.Patients and methods. 271 consecutive patients with localized LPS (137 primary LPS and 134 LPS after unplanned excision outside our center: 109 clinically recurrent tumor and 25 scar after non-radical resection) were treated between 1994 and 2009. Median follow-up time was 58 months.Results. 5-year disease-specific survival (DSS), disease-free survival (DFS) and local relapse-free survival (LRFS) rates (calculated from start of therapy at our center) were: 74%, 52% and 64%, respectively. We identified the following factors negatively influencing all outcomes: primary tumor site (extremity/trunk wall vs retroperitoneal space), histological subtype, unplanned excision our outside oncological center and clinically recurrent tumor. 5-year LRFS in patients with preoperative biopsy was 84.1%, and in patients with unplanned surgery without preoperative biopsy was only 47.6% (p < 0.001). According to univariate analysis significant, negative prognostic factors for OS (p < 0.05) were as follows: tumor size >5 cm, higher tumor grade 2 or 3, tumor stage Ib, IIb and III according to AJCC system, primary tumor site in the retroperitoneal space, pleomorphic or undifferentiated pathological subtype, baseline decreased hemoglobin level, unplanned excision without preoperative biopsy, clinically recurrent tumor, R1 resection margins, adjuvant radiotherapy and primary therapy outside our oncological center. In multivariate analyses we have found following independent negative prognostic factors for OS: clinically recurrent tumor (including the fact of a preoperative biopsy) or AJCC stage (excluding preoperative biopsy).Conclusions. The analysis of this large group of LPS indicates the role of sarcoma therapy in multimodal oncological centers. We have confirmed the value of primary tumor site and histological subtype (as factors not included to AJCC staging) as well as quality of diagnostic (preoperative biopsy) and surgical therapy (radical surgery without recurrence) for predicting OS, DFS and LRFS. Radical re-resection of scar after non-radical primary tumor resection(+ radiotherapy) seems to improve LRFS in this type of soft tissue sarcomas. Patients with unplanned excision can still be salvaged with good final outcome when referred to a sarcoma unit and treated by radical resurgery combined with radiotherapy (LRFS improvement).Wstęp. Tłuszczakomięsaki (liposarcoma) stanowią najczęstszy typ mięsaków tkanek miękkich (ok. 20% wszystkichmięsaków tkanek miękkich z wyłączeniem GIST).Celem pracy jest analiza wyników leczenia chorych (w odniesieniu do przeżyć całkowitych — OS, przeżyć wolnychod nawrotu choroby — DFS i przeżyć wolnych od wznowy miejscowej — LRFS) z dwóch ośrodków onkologicznychw celu wyodrębnienia prognostycznych czynników kliniczno-patologicznych dla grupy chorych bez przerzutówodległych leczonych operacyjnie.Materiał. Materiał stanowiła grupa 271 chorych na resekcyjne tłuszczakomięsaki leczonych w latach 1994–2009. Połowachorych była leczona w ośrodku onkologicznym z powodu pierwotnie rozpoznanego mięsaka, zaś druga połowabyła początkowo leczona nieradykalnie w innym ośrodku. Mediana okresu obserwacji wynosiła 58 miesięcy.Wyniki. 5-letnie OS w badanej grupie wynoszą 74,1%, 5-letnie DFS: 52,1%, zaś 5-letnie LRFS: 64%. Stwierdzono znacząceróżnice we wszystkich badanych parametrach w zależności od pierwotnej lokalizacji mięsaka (kończyny i tułówvs przestrzeń zaotrzewnowa), podtypu histologicznego, faktu wykonania biopsji przedoperacyjnej, wyjściowegoośrodka leczącego oraz nawrotu choroby po nieradykalnym leczeniu. 5-letnie LRFS dla chorych, u których wykonanobiopsję przedoperacyjną niezależnie od lokalizacji i typu histologicznego, wyniosło 84,1%, zaś u chorych po niezaplanowanejoperacji bez biopsji przedoperacyjnej — jedynie 46,7% (p < 0,001). Według analizy jednoczynnikowejistotne (p < 0,05) niekorzystne czynniki rokownicze dla OS są następujące: wielkość guza > 5 cm, wysoki stopieńzłośliwości histologicznej, stopień zaawansowania według AJCC Ib, IIb i III, lokalizacja tłuszczakomięsaka w przestrzenizaotrzewnowej, podtyp histologiczny pleomorficzny i odróżnicowany, zmniejszony wyjściowy poziom hemoglobiny,fakt niewykonania biopsji przedoperacyjnej, potwierdzona wznowa miejscowa, zastosowanie radioterapii uzupełniająceji pierwotne leczenie chirurgiczne poza ośrodkiem onkologicznym. Na podstawie analizy wieloczynnikowejstwierdzono, że niezależne czynniki rokownicze dla przeżyć całkowitych to: przy uwzględnieniu wykonania biopsjiprzedoperacyjnej jako czynnika rokowniczego — obecność utkania mięsaka w bliźnie po wcześniejszej nieradykalnejresekcji (rodzaj ośrodka leczącego), zaś nie uwzględniając wykonania biopsji przedoperacyjnej — stopień zaawansowaniaklinicznego wg AJCC. Wnioski. Objęta analizą grupa chorych na te rzadkie nowotwory należy do największych we współczesnym piśmiennictwieświatowym i w unikalny sposób wykazuje wagę leczenia chorych na mięsaki tkanek miękkich w wielospecjalistycznychośrodkach onkologicznych. Niezwykle istotne są zaobserwowane różnice OS, DFS i LRFS dotyczącelokalizacji guza pierwotnego i podtypu histologicznego (jako czynników nieujętych w systemie TNM), a także faktujakości postępowania diagnostycznego (wykonanie biopsji przedoperacyjnej) i leczenia chirurgicznego (ośrodekonkologiczny, brak wznowy miejscowej). Radykalna re-resekcja blizny po nieradykalnym wycięciu pierwotnegotłuszczakomięsaka (w skojarzeniu z radioterapią) poprawia LRFS
Recommendations for diagnostics and therapy of gastrointestinal stromal tumors (GIST) in 2008
Nowotwory podścieliskowe przewodu pokarmowego (gastrointestinal stromal tumors – GIST) są najczęstszymi nowotworami
pochodzenia mezenchymalnego w obrębie przewodu pokarmowego. Nowotwory te, dzięki postępom w diagnostyce
patologiczno-molekularnej, powszechnie rozpoznawane są dopiero od kilku lat. W pracy przedstawiono zalecenia dotyczące
diagnostyki i terapii tych nowotworów, opracowane na podstawie danych naukowych oraz doświadczenia ekspertów,
które są powszechnie akceptowane i warte rekomendacji. Nadekspresja błonowego receptora KIT, będąca następstwem
mutacji protoonkogenu KIT, jest wysoce specyficzna dla GIST, i możliwa do wykrycia metodami immunohistochemicznymi
(CD117) w preparatach histopatologicznych z guza, stanowiąc najważniejsze kryterium w jego diagnostyce mikroskopowej
i wskazaniach do leczenia drobnocząsteczkowymi inhibitorami kinaz tyrozynowych. W każdym przypadku zalecane jest
przesłanie materiału do badań molekularnych (w celu analizy mutacji KIT i PDGFRA). Radykalne leczenie operacyjne jest nadal najskuteczniejszą metodą leczenia pierwotnych GIST, jednakże nowotwór ten cechuje duży potencjał nawrotowości.
W przypadkach zmian nieoperacyjnych/rozsianych leczeniem z wyboru jest zastosowanie inhibitora kinaz tyrozynowych –
imatinibu, leku, który stanowi pierwsze efektywne leczenie systemowe w zaawansowanym GIST CD117(+). Zalecana dawka
początkowa powinna wynosić 400 mg raz dziennie (800 mg dziennie w przypadku mutacji w eksonie 9 KIT). Monitorowanie
leczenia musi opierać się na powtarzanym badaniu tomografii komputerowej jamy brzusznej, z uwzględnieniem zmian
wielkości i gęstości. W przypadku progresji zaleca się zwiększenie dawki imatinibu do 800 mg na dobę, a w przypadku
braku skuteczności zastosowanie sunitynibu w dawce początkowej 50 mg dziennie. Obecnie trwają badania kliniczne nad
ustaleniem roli leczenia chirurgicznego w skojarzeniu z imatinibem oraz skuteczności innych leków celowanych molekularnie
w przypadku występowania oporności w czasie leczenia imatinibem. Dostępne dane odnośnie leczenia uzupełniającego
wskazują na poprawę przeżyć wolnych od nawrotu, ale wpływ tej strategii na przeżycia całkowite i optymalna długość czasu
leczenia są nadal przedmiotem badań. Przedstawione zasady postępowania diagnostyczno-terapeutycznego powinny być
praktycznie wprowadzane przez lekarzy zajmujących się chorymi na GIST w Polsce. Zaleca się rejestrowanie przypadków
chorych na GIST w ramach narodowego Rejestru Klinicznego ([email protected]) oraz standardowe leczenie chorych
w wielodyscyplinarnych zespołach, mających doświadczenie w terapii GIST i włączanie nowych przypadków GIST do
prospektywnych badań klinicznych.Gastrointestinal stromal tumors (GIST) are the most common mesenchymal tumors of gastrointestinal tract. Advances
in the understanding of the molecular mechanisms of GIST pathogenesis have resulted for last years in the emerging of
GIST as a distinct sarcoma entity. The paper describes guidelines for diagnostics and therapy of these tumors based on
scientific basis and experts’ experience, which are commonly accepted and worth to recommend. Overexpression of KIT
receptor, as a consequence of mutation of protooncogene KIT, is highly specific for GIST and enable for detection by
immunohistochemistry staining (CD117) in tumor specimens. It is the most important criterion in microscopic diagnostics
and indications for treatment with small-molecule tyrosine kinas inhibitors. Sending material for molecular analysis is
strongly recommended (for KIT and PDGFRA genotyping). Radical surgery is still the mainstay treatment for primary,
localized, resectable GISTs, although high percentages of the patients after potentially curative operations develop recurrent
or metastatic disease. In inoperable/metastatic lesions the treatment of choice is tyrosine kinase inhibitor – imatinib mesylate
– the first effective systemic therapy in advanced CD117(+) GIST. Recommended initial dose should be 400 mg daily
(800 mg for exon 9 KIT mutants). Monitoring of the therapy should be based on serial computed tomography imaging of
abdominal cavity with the assessment of changes of tumor size and density. In case of disease progression the increase of
imatinib dose to 800 mg daily is recommended and if further progression exists – sunitinib in the initial dose 50 mg daily
should be introduced. Clinical trials evaluating the role of surgery in combination of imatinib and the efficacy of other
molecular targeted drugs in resistant cases are ongoing. Existing data indicate beneficial role of adjuvant imatinib therapy
in terms of relapse-free survival, but the impact of this policy on overall survival, optimal duration of adjuvant therapy and
criteria for its implementation are currently investigated. Presented recommendations for diagnostics and therapy of GIST
should be practically implemented by physicians involved in management of GIST patients in Poland. The including GIST
cases in national Clinical Registry ([email protected]) and standard treatment of patients in multidisciplinary team with
expertise in GIST therapy, as well as enrollment of new cases to prospective clinical trials, are recommended
Zasady postępowania diagnostyczno-terapeutycznego u chorych na nowotwory podścieliskowe przewodu pokarmowego (GIST) w 2010 roku
Gastrointestinal stromal tumors (GIST) are the most common mesenchymal tumors of gastrointestinal
tract. Advances in the understanding of the molecular mechanisms of GIST pathogenesis have resulted
for last years in the emerging of GIST as a distinct sarcoma entity. The paper describes guidelines for
diagnostics and therapy of these tumors based on scientific basis and experts’ experience, which are
commonly accepted and worth to recommend. Overexpression of KIT receptor, as a consequence of
mutation of protooncogene KIT, is highly specific for GIST and enable for detection by immunohistochemistry
staining (CD117) in tumor specimens. It is the most important criterion in microscopic
diagnostics and indications for treatment with small-molecule tyrosine kinas inhibitors. Sending material
for molecular analysis is strongly recommended (for KIT and PDGFRA genotyping). Radical surgery is
still the mainstay treatment for primary, localized, resectable GISTs, although high percentages of the
patients after potentially curative operations develop recurrent or metastatic disease. In inoperable/
/metastatic lesions the treatment of choice is tyrosine kinase inhibitor — imatynib mesylate — the
first effective systemic therapy in advanced CD117(+) GIST. Recommended initial dose should be
400 mg daily (800 mg for exon 9 KIT mutants). Monitoring of the therapy should be based on serial
computed tomography imaging of abdominal cavity with the assessment of changes of tumor
size and density. In case of disease progression the increase of imatynib dose to 800 mg daily is
recommended and if further progression exists — sunitinib in the initial dose 50 mg daily should be
introduced. Clinical trials evaluating the role of surgery in combination of imatynib and the efficacy
of other molecular targeted drugs in resistant cases are ongoing. Existing data indicate beneficial
role of adjuvant imatynib therapy in terms of relapse-free survival, especially in group of patients with
significant risk of relapse. Presented recommendations for diagnostics and therapy of GIST should
be practically implemented by physicians involved in management of GIST patients in Poland. The
including GIST cases in national Clinical Registry (http://gist.coi.waw.pl) and standard treatment of
patients in multidisciplinary team with expertise in GIST therapy, as well as enrollment of new cases
to prospective clinical trials, are recommended.
Onkol. Prak. Klin. 2010; 6, 4: 181–194Nowotwory podścieliskowe przewodu pokarmowego (GIST) są najczęstszymi nowotworami pochodzenia mezenchymalnego w obrębie przewodu pokarmowego. Dzięki postępom w diagnostyce patologiczno-molekularnej
powszechnie rozpoznaje się je dopiero od kilku lat. W pracy przedstawiono zalecenia dotyczące diagnostyki i terapii tych nowotworów opracowane na podstawie danych naukowych oraz doświadczenia
ekspertów, które są powszechnie akceptowane i warte rekomendacji. Nadekspresja błonowego receptora KIT, będąca następstwem mutacji protoonkogenu KIT, jest wysoce specyficzna dla GIST i możliwa
do wykrycia metodami immunohistochemicznymi (CD117) w preparatach histopatologicznych z guza, stanowiąc najważniejsze kryterium w jego diagnostyce mikroskopowej i wskazaniach do leczenia drobnocząsteczkowymi inhibitorami kinaz tyrozynowych. W każdym przypadku zaleca się przesłanie materiału do badań molekularnych (w celu analizy mutacji genów KIT i PDGFRA).
Radykalne leczenie operacyjne jest nadal najskuteczniejszą metodą leczenia pierwotnych GIST, jednak nowotwór ten cechuje się dużym odsetkiem nawrotów. W przypadkach zmian nieoperacyjnych/rozsianych leczeniem z wyboru jest zastosowanie inhibitora kinaz tyrozynowych — imatynibu, leku, który stanowi pierwsze efektywne leczenie systemowe w zaawansowanym GIST CD117(+). Zalecana dawka początkowa powinna wynosić 400 mg raz dziennie (800 mg dziennie w przypadku mutacji
w eksonie 9 KIT). Monitorowanie leczenia musi opierać się na powtarzanym badaniu tomografii komputerowej jamy brzusznej z uwzględnieniem zmian wielkości i gęstości. W przypadku progresji
zaleca się zwiększenie dawki imatynibu do 800 mg na dobę, a przy braku skuteczności — zastosowanie sunitynibu w dawce początkowej 50 mg dziennie. Trwają badania kliniczne nad ustaleniem roli leczenia chirurgicznego w skojarzeniu z imatynibem oraz skuteczności innych leków celowanych molekularnie w przypadku występowania oporności w czasie leczenia imatynibem. Dostępne dane dotyczące leczenia uzupełniającego wskazują na poprawę przeżyć wolnych od nawrotu, zwłaszcza u chorych z grupy istotnego ryzyka nawrotu choroby. Przedstawione zasady postępowania diagnostyczno-terapeutycznego powinny być wprowadzane w praktyce przez lekarzy zajmujących się chorymi na GIST w Polsce. Zaleca się rejestrowanie przypadków chorych na GIST w ramach narodowego Rejestru Klinicznego (http://gist.coi.waw.pl) oraz standardowe leczenie chorych w wielodyscyplinarnych zespołach mających doświadczenie w terapii GIST i włączanie nowych przypadków do prospektywnych badań klinicznych.
Onkol. Prak. Klin. 2010; 6, 4: 181–19