23 research outputs found
W labiryntach gatunkowych klisz. Od Powieści dla kobiet Michala Viewegha do Mężczyzny idealnego Filipa Renča
Udostępnienie publikacji Wydawnictwa Uniwersytetu Łódzkiego finansowane w ramach projektu „Doskonałość naukowa kluczem do doskonałości kształcenia”. Projekt realizowany jest ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego w ramach Programu Operacyjnego Wiedza Edukacja Rozwój; nr umowy: POWER.03.05.00-00-Z092/17-00
Czternaście kilometrów do raju. Obrazy migracji do Andaluzji w kinie hiszpańskim
Filmowe reprezentacje migracji pojawiają się w kinie hiszpańskim od drugiej połowy lat dziewięćdziesiątych XX w., wraz z nasileniem ruchów migracyjnych. Andaluzja jako region autonomiczny położony najbliżej wybrzeży Afryki jest w tych nar-racjach urzeczywistnieniem snu o Europie, choć często pełni jedynie rolę przystanku na drodze do bardziej uprzemysłowionych regionów Hiszpanii lub do innych krajów Europy Zachodniej. Lejtmotywem większości tych filmów stała się przeprawa przez Cieśninę Gibraltarską, a 14 kilometrów, wyznaczające jej długość w najwęższym miejscu, stało się metaforą wykorzystywaną zarówno przez socjologów jak i przez filmowców, aby oddać paradoks międzykontynentalnej odległości – życia tak blisko i zarazem tak daleko. W narracjach filmowych dominują dwie odmienne perspektywy. Pierwsza z nich reprezentuje spojrzenie mieszkańców Andaluzji i podróżujących na południe Hiszpanów, druga natomiast próbuje pokazać problemy międzykulturowych spotkań z punktu widzenia samych migrantów. Niekiedy jednak perspektywy te nieoczekiwanie się splatają, a przynależność do miejsca w globalizującej się Europie oraz złożoność jej historii okazuje się nieoczywista i kontestująca wzajemnie konstruowane stereotypy. The article depicts narrative strategies in twelve Spanish films about migration from North Africa to Andalusia. This problem has been gaining increasing interest of Spanish filmmakers since 1990s, which is a concomitant of intensification of migration itself. Andalusia, as an autonomous region located closest to Africa is a fulfilment of European Dream but also a place of disillusionment. Oftentimes it is also merely a brief stop on way to the more industrialized regions of Spain or other countries of western Europe. The fourteen kilometres that separate Africa from Europe in the narrowest spot of the Strait of Gibraltar eventually became a metaphor in order to render the paradox of intercontinental distance. The analysis focuses on different narrative perspectives, racial stereotypes and new racism reflected in cinematography images
Retornos filmicos de Orfeo y Euridice
The analysis of eleven films, which return to the story about Orpheus and Eurydice, proves universality of the myth and depicts its new cultural and symbolic contexts in different stages of development of cinematography. Adaptations, inspirations, and references to the tragedy of the ancient heroes reflect variable fashions and social realities in which their namesakes live, as well as form the starting point to reflection on the theme of love and death, meeting and loss, power of poetry, and widely understood artistic creativity. The author focuses on the range of styles, diversity of film conventions and interesting influences of the other works of an Orphic
"Saturno" de Goya : la transformacion del mito
In his painting Saturn, Goya has transformed traditional myth version – stripped divinity of its attributes
and transferred it into universal dimension, causing an image of father devouring his own
children to start being interpreted in new social‑political
contexts. The reception of Saturn myth
through Goya’s artwork is also demonstrated in the Spanish cinema
Odkrywanie innego : podróże do Andaluzji w kinie hiszpańskim
This paper shows changes in film images of journeys to Andalusia. The starting point are
the stereotypes which influenced the image of Andalusia in the first decades of the cinema.
During the Francoist dictatorship the region was perceived as a symbol of the whole Spain
and the purpose of the journey was to contrast foreign and Andalusian culture. After the
political transformation directors focused more on interregional travel. New narrative
models and transformations of scenery emerged, which corresponded with realistic trends
in contemporary cinema
Pejzaże wyobrażone : Kraj Basków i Andaluzja w kinie hiszpańskim
Różnorodność hiszpańskich krajobrazów fascynowała filmowców już
od narodzin kinematografii, a filmowe pejzaże bardzo szybko stały się
znakami tożsamości i symbolami kultur regionalnych. Kino współczesne,
mimo inaczej rozłożonych akcentów i odmiennych uwarunkowań ideologicznych,
wyraźnie odwołuje się do tradycji, w której to, co lokalne, zderza
się z tym, co narodowe. Kwestia regionalizmu ma zresztą związek także
z samą produkcją filmową i niewątpliwie wymaga tu metodologicznego
uściślenia
Inspiracje twórczością Goi w kinie hiszpańskim
Moja rozprawa jest pierwszą próbą zebrania wszystkich wątków związanych z
obecnością malarza i jego twórczości na ekranach, zarówno kinowych, jak i telewizyjnych.
Dotychczas powstawały z tego zakresu sporadyczne artykuły, najczęściej podejmujące
najłatwiejszy do ujęcia aspekt zagadnienia, a mianowicie obecność na ekranie
samej postaci artysty.Inspiracje twórczością Goi w kinie hiszpańskim, jako element szerszego zjawiska,
wymagają niewątpliwie, by ukazać je na tle odniesień do prac i biografii artysty w innych
dziedzinach sztuki, zarysować rolę mistrza w budowaniu hiszpańskiej tożsamości
kulturowej oraz wprowadzić czytelnika w obszar jego sztuki i życia pod kątem przyszłych
odniesień filmowych. Tym aspektom poświęciłam pierwszą część mojej rozprawy,
mającą charakter wprowadzający. W części drugiej analizuję zebrany materiał filmowy,
dzieląc go pod względem trzech najczęstszych reminiscencji tematycznych, nie
stroniąc też od analizy warstwy wizualnej, mającej tu jednak na celu pokazanie związków
treściowych. W ostatniej, trzeciej części próbuję zgłębić istotę estetycznych odniesień
do dzieła mistrza, zajmując się portretami, sceneriami i rekwizytami „malowanymi
kamerą”, a także, w rozdziale ostatnim, podsumowując typy formalnych nawiązań do
grafiki i malarstwa, które mogą być odczytywane nie tylko w kontekście twórczości
Goi, ale również w szerszym kręgu spotkań plastyki i filmu
La obra de Goya como inspiración en el cine español
Se distinguen tres tendencias dentro de las referencias de temática goyesca en el cine. La primera se focaliza en el personaje de Goya, presente en la pantalla como protagonista de películas biográficas, así como personaje secundario en el cine histórico. El segundo tema es la Guerra de la Independencia, cuya iconografía aparece frecuentemente también en las narraciones fílmicas que tratan de otros conflictos. La tercera tendencia está relacionada con diversos contextos sociales. Mencionadas referencias temáticas están vinculadas a varios aspectos formales de la adaptación de la pintura a la pantalla. El análisis del material fílmico además permite mostrar cómo ha evolucionado la manera de ver a Goya en su país
Od robotnicy do gwiazdy flamenco : metamorfozy Carmen w kinie hiszpańskim
The analysis of five different Spanish screen adaptations of Carmen by Prosper Mérimée reveals how these films, made in different periods, reflect cultural and political changes, dominant ideologies and changing fashions and fantasies. In Spanish film adaptations Carmen has many faces. She is considered to be an icon of españolada, at the same time she is a proud Gypsy pretending to be a Basque, a rebel desiring freedom above all else, yet another incarnation of femme fatale, but also a converted sinner – pious and in love with a soldier, and not with her own independence. On-screen references to Carmen, often dressed in ironic quotation marks and appearing on the margins of – it would appear – unrelated stories are also interesting
Kolor i przestrzeń w malarstwie pompejańskim
Chosen examples of the Pompeian paintings prove, that many ancient artists consciously used colour to create
depth. Author analyses chiaroscuro, mythological scenes and landscapes with colour perspective, also called
air perspective. Warm and dark colours are used to depict close objects, cold and bright ones to show illusion
of depth. Term „air perspective’’ suggests, that such vision is being influenced by air masses between an object
and an observer. In the Pompeian painting these rules are not used consequently. Linear perspective or different colours of females and males bodies also have influence on the space. Still, it’s worth to pay attention to innovativeness of ancient artists