57 research outputs found
Assessment of vitamins and minerals content in the diets of preschool children
Introduction.
A proper, varied diet is indispensable to ensure the correct growth and development of children. Nutrition of this period of life also affects health status in adulthood. Evaluation of nutritional status in this vulnerable group can provide significant information, some of which will be applicable to the entire community. Findings can provide suggestions for measures that can be instituted to alleviate the problems observed and to improve nutritional status.
Aim
To assess the intake of selected vitamins and minerals by preschool-age children.
Material & methods
The study population comprised 102 children aged 4 years (46 girls and 56 boys). The intake of vitamins and minerals was assessed by using the 24-h dietary recall for 3 days. The results were compared with the Polish EAR and AI levels.
Results.
Total calcium and vitamin D, as well as vitamin E intakes did not meet the Estimated Average Requirements (EAR) among both groups of children. The mean intake of calcium values 10%, vitamin D 72% and vitamin E 75% of EAR respectively. Also the water intake was insufficient according to EAR.
Conclusion
Study confirmed that diets of preschool children, in context of vitamin and mineral contents, need urgent modification to prevent many chronic diseases related to diet in the future
Evaluation of nutrition in children of preschool age
Suliga Edyta, Cieśla Elżbieta, Zemlik Joanna, Pietraszkiewicz Magdalena Joanna. Evaluation of nutrition in children of preschool age. Journal of Education, Health and Sport. 2017;7(10):52-58. eISSN 2391-8306. DOI http://dx.doi.org/10.5281/zenodo.1000963
http://ojs.ukw.edu.pl/index.php/johs/article/view/4956
The journal has had 7 points in Ministry of Science and Higher Education parametric evaluation. Part B item 1223 (26.01.2017).
1223 Journal of Education, Health and Sport eISSN 2391-8306 7
© The Authors 2017;
This article is published with open access at Licensee Open Journal Systems of Kazimierz Wielki University in Bydgoszcz, Poland
Open Access. This article is distributed under the terms of the Creative Commons Attribution Noncommercial License which permits any noncommercial use, distribution, and reproduction in any medium,
provided the original author(s) and source are credited. This is an open access article licensed under the terms of the Creative Commons Attribution Non Commercial License
(http://creativecommons.org/licenses/by-nc/4.0/) which permits unrestricted, non commercial use, distribution and reproduction in any medium, provided the work is properly cited.
This is an open access article licensed under the terms of the Creative Commons Attribution Non Commercial License (http://creativecommons.org/licenses/by-nc/4.0/) which permits unrestricted, non commercial
use, distribution and reproduction in any medium, provided the work is properly cited.
The authors declare that there is no conflict of interests regarding the publication of this paper.
Received: 15.09.2017. Revised: 10.10.2017. Accepted: 10.10.2017.
Evaluation of nutrition in children of preschool age
Edyta Suliga1, Elżbieta Cieśla2, Zemlik Joanna3,4, Magdalena Joanna Pietraszkiewicz5
1The Department for the Prevention of Alimentary Tract Diseases, The Institute of Nursing and Midwifery, Faculty of Medicine and Health Sciences, Jan Kochanowski University, Kielce
2Department of Developmental Age Research, Institute of Public Health, Faculty of Medicine and Health Sciences, Jan Kochanowski University, Kielce
3Faculty of Medicine and Health Sciences, Jan Kochanowski University, Kielce
4Joanna Zemlik Child Dentistry Clinic, Kielce
5Health Sciences PhD student, Faculty of Medicine and Health Sciences, Jan Kochanowski University, Kielce
Corresponding author: Magdalena Joanna Pietraszkiewicz
Edyta Suliga http://orcid.org/0000-0003-3063-0380, e-mail: [email protected]
Elżbieta Cieśla http://orcid.org/0000-0001-6090-9900, e-mail: [email protected]
Joanna Zemlik http://orcid.org/0000-0003-1045-0243, e-mail: [email protected]
Magdalena Joanna Pietraszkiewicz http://orcid.org/0000-0001-8374-0909, e-mail: [email protected]
Abstract
Introduction. Overweight and obesity resulting in preschool are difficult to reverse, and are associated with many serious health complications and increased risk of premature illness and death in adulthood. Few of the existing publication evaluates daily food rations preschool children.
Aim of the study. Evaluation of nutrition of children of preschool age in terms of demand for energy and macronutrient intake in children of normal BMI and overweight children and obesity.
Material and methods.The analysis included 102 children. Nutritional status was assessed on the basis of anthropometric characteristics and indicators in relation to the WHO centile charts. Feeding analyzed on the basis of average daily intake, calculated as the mean of the 3-day storage menus. Estimation of the nutrient content in the children’s diet was carried out using diet 5. The analysis used statistical package STATISTICA 12.0.
Results. BMI correct in 83% of subjects, and 16% of excess body weight were observed. With regard to the energy and nutritional average daily food rations showed no statistically significant differences between the group of children with normal BMI and a group of children with overweight and obesity. The supply of energy and macronutrients in average daily diet of children deviated from the recommended standards among both groups of children studied.
Conclusions.The results showed a number of deficiencies in the nutrition of preschool children. Intake of nutrients in daily food rations differ from dietary recommendations for this age group. It is necessary to educate parents on the proper nutrition of children.
Keywords: preschool children, nutrition assessment, normal BMI, overweight
Zespół aorty brzusznej u 18−letniej chorej z nadciśnieniem tętniczym i obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych
Mid-aortic syndrome (MAS) is characterised by narrowing of the abdominal aorta, often with involvement of the renal and splanchnic arterial branches. Although uncommon, MAS is an important cause of renovascular hypertension in children and adolescents and should be considered in the differential diagnosis of hypertension . Hypertension is typically severe and often difficult to manage. The management of MAS should always be individualised and may include percutaneous transluminal renal angioplasty, stent implantation or surgical revascularisation. We present a 18 year-old woman with hypertension and MAS coexisting with bilateral renal artery stenosis who underwent left renal artery angioplasty and than was followed-up for one year
Impact of insomnia on sleep quality and structure in hypertensive patients
Wstęp Celem badania była ocena związku pomiędzy jakością snu a profilem ciśnienia tętniczego u chorych na nadciśnienie tętnicze ze współistniejącą bezsennością lub bez niej. Materiał i metody Badaniem objęto 67 osób (średni wiek 39,8 ± 12,2 lat; 54 mężczyzn, 13 kobiet). Włączone osoby zostały przydzielone do czterech grup: chorzy z nadciśnieniem tętniczym i bezsennością (n = 17), chorzy z nadciśnieniem tętniczym bez bezsenności (n = 16), osoby z prawidłowym ciśnieniem tętniczym i bezsennością (n = 17), osoby z prawidłowym ciśnieniem tętniczym bez bezsenności (n = 17). U wszystkich chorych wykonano jednoczasowo całodobową rejestrację ciśnienia tętniczego oraz badanie polisomnograficzne. Wyniki Nie stwierdzono różnicy w wysokości ciśnienia tętniczego we wszystkich analizowanych okresach pomiędzy chorymi na nadciśnienie tętnicze z bezsennością i bez niej oraz pomiędzy osobami z prawidłowym ciśnieniem tętniczym z bezsennością i bez niej. Nie stwierdzono również różnicy w częstości występowania braku nocnego spadku ciśnienia tętniczego pomiędzy ocenianymi grupami. Wykazano, że chorzy na nadciśnienie tętnicze z bezsennością, w porównaniu do chorych z bezsennością z prawidłowym ciśnieniem tętniczym oraz z osobami bez bezsenności z nadciśnieniem tętniczym i bez niego, charakteryzują się najbardziej wyrażonymi zmianami struktury snu — najniższym wskaźnikiem snu, dłuższym czasem stadium 1. oraz najdłuższym czasem czuwania wtrąconego. W analizie, którą objęto wszystkich chorych włączonych do badania, wykazano związek pomiędzy wielkością obniżenia ciśnienia tętniczego w nocy a latencją snu i długością stadium 3. snu. Wykazano również związek pomiędzy wysokością ciśnienia tętniczego w nocy a czasem czuwania porannego oraz czasem i latencją snu głębokiego. Wnioski Skrócenie i fragmentacja snu oraz krótszy czas trwania snu wolnofalowego, mogą mieć związek z brakiem obniżenia ciśnienia tętniczego w nocy. Niekorzystne zmiany struktury snu były najbardziej wyrażone u chorych na nadciśnienie tętnicze współistniejące z bezsennością.Background It has been postulated that essential hypertensive (EHT) patients with insomnia may be characterized by disturbed sleep structure. The aim of the study was to compare polysomnographic features in EHT patients with and without insomnia, normotensive insomniacs and healthy volunteers. Material and methods 67 subjects (mean age: 39.8 ± 12.2 years; 54 M, 13 F) participated in the study. Patients were divided into 4 groups: patients with EHT and insomnia, patients with EHT without insomnia, patients with insomnia without EHT and subjects without EHT and insomnia. Antihypertensive treatment was discontinued 4 weeks prior to study in the group II. All subjects participated in two-days evaluation that included ambulatory blood pressure measurement and polysomnography (PSG). Results There were no differences in blood pressure levels in all analyzed time periods between patients with hypertension with and without insomnia and between subjects without hypertension with and without insomnia. There were no differences in the frequency of non-dipping patterns between the groups. Patients with hypertension coexisting with insomnia as compared with insomniacs without hypertension and subjects without insomnia with and without hypertension were characterized by most pronounced sleep structure changes: the lowest sleep efficiency index, the longest stage 1 sleep time and by the longest wake after sleep onset time. In the analysis of pooled all subjects data correlations between nocturnal dip and sleep latency time and stage 3 sleep time were found. There were also correlations between nocturnal blood pressure levels and wake time after final awakening and time and latency of deep sleep. Conclusions Sleep shortening and fragmentation as well as shorter slow wave sleep might be related to the lack of nocturnal dip. The most pronounced sleep structure changes were observed in patients with hypertension coexisting with insomnia
Bezobjawowe obniżenie odcinka ST u chorych z nadciśnieniem tętniczym pierwotnym
Wstęp: Bezobjawowe obniżenie odcinka ST (ASTD) ma charakter przejściowy
i jest rozpoznawane głównie na podstawie 24-godzinnego EKG. Zjawisko to po raz
pierwszy zaobserwowano u osób z chorobą wieńcową, później zwrócono również uwagę
na występowanie ASTD u chorych z nadciśnieniem tętniczym bez współistniejących
klinicznych objawów choroby wieńcowej.
Cel pracy: Ocena częstości ASTD u chorych z łagodnym i umiarkowanym
nadciśnieniem tętniczym pierwotnym oraz prześledzenie związku między występowaniem
ASTD a dobowym rytmem ciśnienia, obecnością i rodzajem przerostu mięśnia sercowego
oraz obecnością komorowych zaburzeń rytmu.
Materiał i metody: Badaniami objęto 77 mężczyzn z nadciśnieniem
tętniczym pierwotnym łagodnym i umiarkowanym nieleczonym bez współistniejących
objawów choroby wieńcowej. W trybie ambulatoryjnym wykonywano: całodobową automatyczną
rejestrację ciśnienia krwi, 24-godzinny zapis EKG, badanie echokardiograficzne
oraz elektrokardiograficzną próbę wysiłkową. Jako kryterium rozpoznania ASTD stosowano
obecność horyzontalnego lub skośnego
ku dołowi obniżenia odcinka ST o co najmniej 1 mm (mierzone w odstępie co najmniej
60 ms od punktu J), trwające co najmniej 60 s, rozpoczynające się nie wcześniej
niż 60 s od poprzedniego obniżenia odcinka ST. Analizowano liczbę epizodów w ciągu
doby, czas ich trwania, maksymalne obniżenie i rozkład w ciągu doby.
Wyniki: Obecność ASTD stwierdzono u 14 osób (18% badanych). Grupa
z ASTD w porównaniu z grupą bez ASTD charakteryzowała się wyższymi wartościami
skurczowego ciśnienia tętniczego w nocy: 130 ± 14 vs. 124 ± 12 mm Hg (p = 0,093),
wyższymi wartościami średniego ciśnienia tętniczego w nocy: 98 ± 12 vs. 92 ± 10
mm Hg (p = 0,08), większym ładunkiem ciśnienia skurczowego w ciągu doby: 58% ±
29% vs. 44% ± 27% (p = 0,097) oraz nieznamiennie większym odsetkiem osób bez nocnego
spadku ciśnienia skurczowego: 57% vs. 40%. Grupy nie różniły się istotnie częstością
przerostu mięśnia sercowego ani częstością typów geometrii lewej komory.
Wnioski: Bezobjawowe obniżenie odcinka ST jest zjawiskiem dość
częstym u chorych z nadciśnieniem tętniczym pierwotnym łagodnym i umiarkowanym.
Bezobjawowe obniżenie odcinka ST u osób z nadciśnieniem tętniczym nie wykazuje
związku z przerostem lewej komory serca ani typem jej geometrii. Występowanie
bezobjawowego obniżenia odcinka ST u osób z nadciśnieniem tętniczym może sugerować
związek z wysokością ciśnienia tętniczego oraz z brakiem nocnego spadku ciśnienia
tętniczego
Bezobjawowe obniżenie odcinka ST u chorych z nadciśnieniem tętniczym pierwotnym
Wstęp: Bezobjawowe obniżenie odcinka ST (ASTD) ma charakter przejściowy
i jest rozpoznawane głównie na podstawie 24-godzinnego EKG. Zjawisko to po raz
pierwszy zaobserwowano u osób z chorobą wieńcową, później zwrócono również uwagę
na występowanie ASTD u chorych z nadciśnieniem tętniczym bez współistniejących
klinicznych objawów choroby wieńcowej.
Cel pracy: Ocena częstości ASTD u chorych z łagodnym i umiarkowanym
nadciśnieniem tętniczym pierwotnym oraz prześledzenie związku między występowaniem
ASTD a dobowym rytmem ciśnienia, obecnością i rodzajem przerostu mięśnia sercowego
oraz obecnością komorowych zaburzeń rytmu.
Materiał i metody: Badaniami objęto 77 mężczyzn z nadciśnieniem
tętniczym pierwotnym łagodnym i umiarkowanym nieleczonym bez współistniejących
objawów choroby wieńcowej. W trybie ambulatoryjnym wykonywano: całodobową automatyczną
rejestrację ciśnienia krwi, 24-godzinny zapis EKG, badanie echokardiograficzne
oraz elektrokardiograficzną próbę wysiłkową. Jako kryterium rozpoznania ASTD stosowano
obecność horyzontalnego lub skośnego
ku dołowi obniżenia odcinka ST o co najmniej 1 mm (mierzone w odstępie co najmniej
60 ms od punktu J), trwające co najmniej 60 s, rozpoczynające się nie wcześniej
niż 60 s od poprzedniego obniżenia odcinka ST. Analizowano liczbę epizodów w ciągu
doby, czas ich trwania, maksymalne obniżenie i rozkład w ciągu doby.
Wyniki: Obecność ASTD stwierdzono u 14 osób (18% badanych). Grupa
z ASTD w porównaniu z grupą bez ASTD charakteryzowała się wyższymi wartościami
skurczowego ciśnienia tętniczego w nocy: 130 ± 14 vs. 124 ± 12 mm Hg (p = 0,093),
wyższymi wartościami średniego ciśnienia tętniczego w nocy: 98 ± 12 vs. 92 ± 10
mm Hg (p = 0,08), większym ładunkiem ciśnienia skurczowego w ciągu doby: 58% ±
29% vs. 44% ± 27% (p = 0,097) oraz nieznamiennie większym odsetkiem osób bez nocnego
spadku ciśnienia skurczowego: 57% vs. 40%. Grupy nie różniły się istotnie częstością
przerostu mięśnia sercowego ani częstością typów geometrii lewej komory.
Wnioski: Bezobjawowe obniżenie odcinka ST jest zjawiskiem dość
częstym u chorych z nadciśnieniem tętniczym pierwotnym łagodnym i umiarkowanym.
Bezobjawowe obniżenie odcinka ST u osób z nadciśnieniem tętniczym nie wykazuje
związku z przerostem lewej komory serca ani typem jej geometrii. Występowanie
bezobjawowego obniżenia odcinka ST u osób z nadciśnieniem tętniczym może sugerować
związek z wysokością ciśnienia tętniczego oraz z brakiem nocnego spadku ciśnienia
tętniczego
Effect of 6 weeks treatment with nebivolol on blood pressure reduction and echocardiographic indices in patients with essential hypertension
Wstęp Badania, w których porównano leki β-adrenolityczne
nowych generacji z β-adrenolitykami starszych
generacji pod względem wpływu na wysokość ciśnienia
i wybrane parametry hemodynamiczne u chorych
z nadciśnieniem tętniczym pierwotnym, nie dostarczają
jednoznacznych wyników. Głównym celem pracy
była ocena skuteczności hipotensyjnej β-adrenolityku
nowej generacji — nebiwololu — w porównaniu
z wpływem wywieranym przez atenolol. Przeanalizowano
również wpływ leczenia nebiwololem na wybrane
parametry echokardiograficzne. Oceniano wpływ
terapii na tolerancję wysiłku u chorych z nadciśnieniem
tętniczym pierwotnym.
Materiał i metody Badaniami objęto 76 mężczyzn
z nadciśnieniem tętniczym pierwotnym łagodnym
i umiarkowanym (wg ESH/ESC z 2003 roku: odpowiednio
stopień 1 i 2) w wieku od 22 do 61 lat (średnio:
43,6 ± 8,2 roku). W warunkach wyjściowych oraz
po 6 tygodniach leczenia nebiwololem (5 mg raz
dziennie) oraz atenololem (50 mg raz dziennie) odpowiednio
u 39 i 37 chorych wykonywano następujące
badania: całodobową automatyczną rejestrację ciśnienia
tętniczego (ABPM), badanie echokardiograficzne
(ECHO), EKG całodobowe metodą Holtera
(EKG-24 h) oraz elektrokardiograficzny test wysiłkowy.
Wyniki W grupie leczonej nebiwololem efekt hipotensyjny
w zakresie SBP i DBP uzyskano odpowiednio
u 87% i 69%. Średnie wartości ciśnienia tętniczego z
całej doby obniżały się odpowiednio o 13 ± 8/8
± 8 mm Hg, średnie wartości ciśnienia z dnia
o 14 ± 9/10 ± 7 mm Hg, średnie wartości z okresu
nocy o 9 ± 8/6 ± 8 mm Hg (p < 0,01 dla wszystkich
różnic). Nie stwierdzono istotnych statystycznie różnic
między grupami.
W grupie przyjmującej nebiwolol prędkość fali E
w warunkach wyjściowych wynosiła 0,75 ± 0,15 m/s
i po leczeniu wzrosła do 0,81 ± 0,2 m/s (p = 0,05),
prędkość fali A w warunkach wyjściowych wynosiła
0,66 ± 0,08 m/s, a w momencie zakończenia leczenia
0,64 ± 0,1 m/s (NS). Stwierdzono wzrost wartości współczynnika
E/A z 1,14 ± 0,25 do 1,3 ± 0,23 (p < 0,001).
Podczas testu wysiłkowego — w momencie zakończenia
leczenia w porównaniu z wartościami wyjściowymi
— wartości maksymalnego SBP i DBP zmniejszyły się
o 18 ± 26 mm Hg (p < 0,001) i o 3 ± 14 mm Hg (NS)
pod wpływem leczenia nebiwololem.
Wnioski Uzyskane wyniki wskazują na dużą skuteczność
hipotensyjną nebiwololu u wysokiego odsetka
chorych z nadciśnieniem tętniczym pierwotnym.
W przeprowadzonej analizie stwierdzono korzystny
kierunek zmian w ocenie wybranych parametrów
echokardiograficznych. Nie wykazano niekorzystnego
wpływu nebiwololu na zdolność do wykonywania
wysiłku fizycznego — zaobserwowano, że omawiany
lek wywiera umiarkowanie zaznaczony wpływ na poprawę
tolerancji wysiłku u chorych z nadciśnieniem
tętniczym pierwotnym.Background The results of clinical studies comparing antihypertensive
efficacy of newer and older beta blockers and their
effect on echocardiographic indices are inconclusive. The aim
of the study was to evaluate the effect of nebivolol on blood
pressure reduction and on selected echocardiographic indices
in patients with essential hypertension. The effect of treatment
on exercise tolerance was also investigated.
Material and methods The study included 76 male patients
with mild to moderate (ESH/ESC: grade 1 and 2) essential
hypertension (mean age: 43.6 ± 8.2 years). In all subjects at
baseline and after 6 weeks of nebivolol treatment (5 mg once
daily) or atenolol (50 mg once daily) (39 and 37 pts respectively)
ABPM, Echo, ECG Holter and exercise test were performed.
Results In the nebivolol group SBP and DBP reduction
was noticed in 87% and 69% of patients with essential hypertension. Based on ABPM mean SBP and DBP during
the whole day, daytime and nighttime decreased: 13 ± 8/8 ± 8 mm Hg, 14 ± 9/10 ± 7 mm Hg and 9 ± 8/6 ± 8 mm Hg respectively (p < 0.01 for all differences).
In the nebivolol group E wave was increased between
two examinations from 0.75 ± 0.15 m/s to 0.81 ± 0.2 m/s
(p = 0.05), there were no significant changes in A wave
0.66 ± 0.08 m/s vs. 0.64 ± 0.1 m/s (NS).
Ratio E/A was increased during the time of observation
from 1.14 ± 0.25 to 1.3 ± 0.23 (p < 0.001).
During the exercise test in the nebivolol group maximal
SBP and DBP decreased by 18 ± 26 mm Hg (p < 0.001)
and 3 ± 14 mm Hg (NS) respectively after 6 weeks of
treatment.
Conclusions Our results indicate high antihypertensive efficacy
of nebivolol in patients with essential hypertension.
We also observed an improvement of selected echocardiographic
indices. Nebivolol was not impairing the exercise
tolerance in patients with essential hypertension
Późne potencjały komorowe u chorych z nadciśnieniem tętniczym pierwotnym
Wstęp: Późne potencjały komorowe (LP) są potencjałami mikrowoltowymi, które
znajdują się w końcowej fazie zespołu QRS. Mają one tak niską amplitudę, że nie
są wykrywane w standardowym zapisie EKG (rejestracja sygnałów o amplitudzie 0,1–1
mV), a ujawniają się dopiero w elektrokardiogramie wysokiego wzmocnienia, który
wykrywa sygnały 100 razy mniejsze). U osób z nadciśnieniem tętniczym bez klinicznych
cech choroby wieńcowej, przeciążenie lewej komory i przerost mięśnia sercowego
mogą prowadzić do zwolnienia przewodzenia śródkomorowego, rzadziej do powstania
LP. Późne potencjały komorowe stwierdzane u osób z nadciśnieniem tętniczym różnią
się kształtem i czasem trwania od LP stwierdzanych u chorych po zawale serca lub
u osób z arytmogenną dysplazją prawej komory. Celem pracy była ocena częstości
LP u osób z łagodnym i umiarkowanym nadciśnieniem tętniczym oraz prześledzenie
związku z wartościami ciśnienia tętniczego krwi, geometrią i funkcją lewej komory,
przerostem mięśnia sercowego oraz występowaniem komorowych zaburzeń rytmu serca.
Materiał i metody: Badaniami objęto 58 mężczyzn z nadciśnieniem tętniczym
pierwotnym łagodnym i umiarkowanym nieleczonym, w wieku 25-53 lat (średnio 43
± 7 lat), bez klinicznych cech choroby wieńcowej. W warunkach ambulatoryjnych
wykonywano: elektrokardiogram spoczynkowy, elektrokardiogram wysokiego wzmocnienia,
całodobową automatyczną rejestrację ciśnienia krwi, badanie echokardiograficzne,
całodobową ambulatoryjną rejestrację elektrokardiogramu metodą Holtera oraz elektrokardiograficzny
test wysiłkowy. Jako kryterium rozpoznania LP przyjęto czas trwania zespołu QRS
> 120 ms oraz wartość średniokwadratową amplitudy końcowych 40 ms uśrednionego
zespołu QRS (RMS 40 ms) < 25 μV lub czas trwania sygnału o niskiej amplitudzie,
czyli czas trwania końcowej części zespołu QRS o amplitudzie poniżej 40 μV (LAS 40 μV) > 38 ms.
Wyniki: Obecność LP rozpoznano u 10 z 58 osób (17% badanych). U pacjentów
z LP w porównaniu z osobami bez LP stwierdzono tendencję do większego ładunku
ciśnienia skurczowego w ciągu dnia - 63% vs. 48% (p = 0,067) oraz większą frakcję
wyrzutową lewej komory ocenianą metodą echokardiograficzną - 73% vs. 68% (p <
0,05). Nie zaobserwowano znamiennej statystycznie różnicy w występowaniu nieprawidłowej
geometrii lewej komory wśród pacjentów z LP w porównaniu z osobami bez LP. U większości
chorych z nadciśnieniem tętniczym stwierdzono występowanie komorowych zaburzeń
rytmu, przy czym grupy z LP i bez LP nie różniły się istotnie częstością ani rodzajem
arytmii.
Wnioski: Późne potencjały komorowe występują u 17% chorych z łagodnym i
umiarkowanym nadciśnieniem tętniczym. Występowanie późnych potencjałów komorowych
u osób z nadciśnieniem tętniczym może sugerować związek z wartością ciśnienia
tętniczego w ciągu dnia. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym nie stwierdzono
związku pomiędzy obecnością LP a występowaniem i nasileniem arytmii komorowej.
(Folia Cardiol. 2003; 10: 655-665
Evaluation of Atherosclerotic Risk Factors in Patients with Essential Hypertension and Coronary Arteries Disease with or without Renal Artery Stenosis
Wstęp Zwężenie tętnicy nerkowej wywołane zmianami miażdżycowymi często współistnieje ze zmianami o tym samym charakterze w obrębie aorty, tętnic wieńcowych, tętnic szyjnych czy tętnic kończyn dolnych. Podobnie jak u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca, również u osób z miażdżycowym zwężeniem tętnicy nerkowej podkreśla się znacznie czynników ryzyka rozwoju miażdżycy.
Celem pracy była ocena stężenia homocysteiny oraz innych czynników ryzyka rozwoju miażdżycy u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym
i chorobą wieńcową bez zwężenia oraz ze zwężeniem tętnicy nerkowej. Oceniono również częstość zmian miażdżycowych w obrębie tętnic nerkowych u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym współistniejącym z chorobą wieńcową. Podjęto również próbę odpowiedzi na pytanie, u których pacjentów poddawanych koronarografii szczególnie uzasadnione
jest wykonanie arteriografii tętnic nerkowych.
Materiał i metody Badaniami objęto 282 chorych w wieku 26–82 lat z nadciśnieniem tętniczym i współistniejącą chorobą wieńcową, u których wykonano w tym samym czasie koronarografię i arteriografię tętnic nerkowych. Wszystkim chorym pobrano krew w celu oceny biochemicznych czynników ryzyka miażdżycy, między innymi homocysteiny.
Wyniki W badanej grupie 282 chorych było 200 (70,9%) mężczyzn i 82 (21,9%) kobiety.
Zwężenie tętnicy nerkowej powyżej 50% światła tętnicy stwierdzono u 29 (10,3%) pacjentów, z czego u 7 (2,5%) chorych - zwężenie obu tętnic nerkowych. Pacjenci ze zwężeniem tętnicy nerkowej charakteryzowali się wyższym stężeniem kreatyniny w osoczu (142,0 ± 59,2 mg% vs. 111,0 ± 28,1 mg%, p < 0,001). Również
stężenie fibrynogenu w osoczu było wyższe w grupie ze zwężeniem tętnicy nerkowej i wynosiło odpowiednio (399,9 ± 113,9 mg% vs. 352,2 ± 103,8 mg%, p < 0,05). Średnie stężenie homocysteiny w osoczu było wyższe u chorych ze zwężeniem tętnicy nerkowej i wynosiło (14,1 ± 5,4 μmol/l vs. 11,9 ± 4,5 μmol/l, p < 0,05). Wielonaczyniowa choroba wieńcowa częściej występowała u pacjentów ze zwężeniem tętnicy nerkowej (72,4% vs. 51,4%, p < 0,05).
Wnioski Zwężenia tętnicy nerkowej w badanej grupie chorych z nadciśnieniem tętniczym i chorobą wieńcową stwierdzono u 10,3% pacjentów. Wykazano, że obecność, zwłaszcza wielonaczyniowych, zmian miażdżycowych w obrębie tętnic wieńcowych jest czynnikiem, który może wskazywać na współistnienie zwężenia tętnicy nerkowej.
Stężenie homocysteiny i fibrynogenu w osoczu było statystycznie znamiennie wyższe u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, chorobą wieńcową i zwężeniem tętnicy nerkowej. Może to wskazywać na potencjalny udział obydwu czynników ryzyka miażdżycy w rozwoju
zwężenia tętnicy nerkowej.Background Renal artery stenosis of atherosclerotic origin frequently coexists with atherosclerotic lesions in other vascular beds (aorta, coronary, carotid and peripheral arteries). Several risk factors contribute to the development of coronary artery disease as well as of renal artery stenosis. The aim of the study was to evaluate atherosclerotic risk factors in patients with essential hypertension
and coronary disease with or without renal artery stenosis. The frequency of renal artery stenosis in patients with essential hypertension associated with coronary artery disease was estimated as well.
Material and methods Coronary and renal arteriographies were performed at the same time in 282 patients (200 male, 82 female, age range: 26–82 years) with essential hypertension hypertension associated with coronary artery disease.
The patients underwent clinical and biochemical evaluations.
Results Renal artery stenosis was diagnosed in 29 patients (10.3% of the studied group). Patients with renal artery stenosis were characterized by higher plasma concentrations: creatinine (142.0 ± 59.2 mg% vs 111.0 ± 28.1 mg%,
p < 0.001), fibrinogen (399.9 ± 113.9 mg% vs 352.2 ± 103.8 mg%, p < 0.05) and homocysteine (14.1 ± 5.4 μmol/l vs 11.9 ± 4.5 μmol/l, p < 0.05) as compared to patients without renal artery stenosis. Multi-vessel disease was more frequent
among patients with renal artery stenosis (72.4% vs 51.4%, p < 0.05).
Conclusions Renal artery stenosis was diagnosed in 10.3% of patients with essential hypertension and coronary artery disease. Atherosclerotic lesions in
coronary arteries, especially multi-vessel disease, may indicate increased risk of coexisting renal artery stenosis. Our results indicate that fibrinogen and homocysteine, established atherosclerotic risk factors, may play a role in the
development of renal artery stenosis
- …