16 research outputs found
Convergent functional genomics of anxiety disorders: translational identification of genes, biomarkers, pathways and mechanisms
Anxiety disorders are prevalent and disabling yet understudied from a genetic standpoint, compared with other major psychiatric disorders such as bipolar disorder and schizophrenia. The fact that they are more common, diverse and perceived as embedded in normal life may explain this relative oversight. In addition, as for other psychiatric disorders, there are technical challenges related to the identification and validation of candidate genes and peripheral biomarkers. Human studies, particularly genetic ones, are susceptible to the issue of being underpowered, because of genetic heterogeneity, the effect of variable environmental exposure on gene expression, and difficulty of accrual of large, well phenotyped cohorts. Animal model gene expression studies, in a genetically homogeneous and experimentally tractable setting, can avoid artifacts and provide sensitivity of detection. Subsequent translational integration of the animal model datasets with human genetic and gene expression datasets can ensure cross-validatory power and specificity for illness. We have used a pharmacogenomic mouse model (involving treatments with an anxiogenic drug—yohimbine, and an anti-anxiety drug—diazepam) as a discovery engine for identification of anxiety candidate genes as well as potential blood biomarkers. Gene expression changes in key brain regions for anxiety (prefrontal cortex, amygdala and hippocampus) and blood were analyzed using a convergent functional genomics (CFG) approach, which integrates our new data with published human and animal model data, as a translational strategy of cross-matching and prioritizing findings. Our work identifies top candidate genes (such as FOS, GABBR1, NR4A2, DRD1, ADORA2A, QKI, RGS2, PTGDS, HSPA1B, DYNLL2, CCKBR and DBP), brain–blood biomarkers (such as FOS, QKI and HSPA1B), pathways (such as cAMP signaling) and mechanisms for anxiety disorders—notably signal transduction and reactivity to environment, with a prominent role for the hippocampus. Overall, this work complements our previous similar work (on bipolar mood disorders and schizophrenia) conducted over the last decade. It concludes our programmatic first pass mapping of the genomic landscape of the triad of major psychiatric disorder domains using CFG, and permitted us to uncover the significant genetic overlap between anxiety and these other major psychiatric disorders, notably the under-appreciated overlap with schizophrenia. PDE10A, TAC1 and other genes uncovered by our work provide a molecular basis for the frequently observed clinical co-morbidity and interdependence between anxiety and other major psychiatric disorders, and suggest schizo-anxiety as a possible new nosological domain
Een archeologisch bureau-onderzoek voor het trace van de watertransportleiding Appingedam - Spijk (Gr): ARC-Rapporten 2009-40
Het trace van de waterleiding ligt in het noordelijk zeekleigebied. Door de constante invloed van de zee was het gebied, met uitzondering van enkele hoger gelegen zones, tot aan de IJzertijd niet geschikt voor bewoning. Het pleistocene dekzand, waarop sporen en/of resten uit de steentijd zijn te verwachten, ligt op 4 tot 24m-NAP. Vanaf de IJzertijd stond het gebied steeds minder onder invloed van de zee, waarna het gebied in gebruik werd genomen voor landbouwdoeleinden.
Bewoning vond plaats op wierden. In de Late Middeleeuwen werd een begin gemaakt met het bedijken en inpolderen van het gebied. Sporen en of resten uit de periode IJzertijd - Late Middeleeuwen zijn te verwachten op en in de directe omgeving van de wierden. Een deel van de waterleiding wordt in het reeds aanwezige leidingcunet geplaatst, waardoor er geen archeologische waarden zullen worden verstoord (zie paragraaf 4). Het noordelijke deel vanaf Spijk loopt door een gebied met een zeer lage archeologische trefkans, dat pas na de 17e eeuw is ingepolderd.
Hier volgt het trace de N33. Er zijn meerdere locaties die extra aandacht nodig hebben:
-AMK-terrein 11807: huiswierde 'het Maarhuis'.
-AMK-terreinen 5811 en 5812: Tjamsweer, huiswierde met een hoge archeologische waarde.
-Trace B loopt dwars door de cluster huiswierden bij Garreweer, inclusief een borgterrein.
-Trace B heeft deels een alternatieve route (zie afb. 1 en 13), die dicht langs AMK-terrein 318 (Wittewierum) loopt, een beschemd archeologisch monument.
-Trace B doorsnijdt op een aantal plaatsen getij-inversieruggen, die een hoge archeologische trefkans hebben.
-Trace A doorsnijdt op twee plaatsen getij-inversieruggen, die een hoge archeologische trefkans hebben.
-Tussen het Damsterdiep en Spijk doorsnijdt het trace zones met een hoge archeologische trefkans.
-Tussen het Damsterdiep en Spijk worden meerdere locaties in zones met een hoge archeologische trefkans onderboord
ARC-Rapporten 2009-40
Het trace van de waterleiding ligt in het noordelijk zeekleigebied. Door de constante invloed van de zee was het gebied, met uitzondering van enkele hoger gelegen zones, tot aan de IJzertijd niet geschikt voor bewoning. Het pleistocene dekzand, waarop sporen en/of resten uit de steentijd zijn te verwachten, ligt op 4 tot 24m-NAP. Vanaf de IJzertijd stond het gebied steeds minder onder invloed van de zee, waarna het gebied in gebruik werd genomen voor landbouwdoeleinden.
Bewoning vond plaats op wierden. In de Late Middeleeuwen werd een begin gemaakt met het bedijken en inpolderen van het gebied. Sporen en of resten uit de periode IJzertijd - Late Middeleeuwen zijn te verwachten op en in de directe omgeving van de wierden. Een deel van de waterleiding wordt in het reeds aanwezige leidingcunet geplaatst, waardoor er geen archeologische waarden zullen worden verstoord (zie paragraaf 4). Het noordelijke deel vanaf Spijk loopt door een gebied met een zeer lage archeologische trefkans, dat pas na de 17e eeuw is ingepolderd.
Hier volgt het trace de N33. Er zijn meerdere locaties die extra aandacht nodig hebben:
-AMK-terrein 11807: huiswierde 'het Maarhuis'.
-AMK-terreinen 5811 en 5812: Tjamsweer, huiswierde met een hoge archeologische waarde.
-Trace B loopt dwars door de cluster huiswierden bij Garreweer, inclusief een borgterrein.
-Trace B heeft deels een alternatieve route (zie afb. 1 en 13), die dicht langs AMK-terrein 318 (Wittewierum) loopt, een beschemd archeologisch monument.
-Trace B doorsnijdt op een aantal plaatsen getij-inversieruggen, die een hoge archeologische trefkans hebben.
-Trace A doorsnijdt op twee plaatsen getij-inversieruggen, die een hoge archeologische trefkans hebben.
-Tussen het Damsterdiep en Spijk doorsnijdt het trace zones met een hoge archeologische trefkans.
-Tussen het Damsterdiep en Spijk worden meerdere locaties in zones met een hoge archeologische trefkans onderboord
ARC-Rapporten 2009-40
Het trace van de waterleiding ligt in het noordelijk zeekleigebied. Door de constante invloed van de zee was het gebied, met uitzondering van enkele hoger gelegen zones, tot aan de IJzertijd niet geschikt voor bewoning. Het pleistocene dekzand, waarop sporen en/of resten uit de steentijd zijn te verwachten, ligt op 4 tot 24m-NAP. Vanaf de IJzertijd stond het gebied steeds minder onder invloed van de zee, waarna het gebied in gebruik werd genomen voor landbouwdoeleinden.
Bewoning vond plaats op wierden. In de Late Middeleeuwen werd een begin gemaakt met het bedijken en inpolderen van het gebied. Sporen en of resten uit de periode IJzertijd - Late Middeleeuwen zijn te verwachten op en in de directe omgeving van de wierden. Een deel van de waterleiding wordt in het reeds aanwezige leidingcunet geplaatst, waardoor er geen archeologische waarden zullen worden verstoord (zie paragraaf 4). Het noordelijke deel vanaf Spijk loopt door een gebied met een zeer lage archeologische trefkans, dat pas na de 17e eeuw is ingepolderd.
Hier volgt het trace de N33. Er zijn meerdere locaties die extra aandacht nodig hebben:
-AMK-terrein 11807: huiswierde 'het Maarhuis'.
-AMK-terreinen 5811 en 5812: Tjamsweer, huiswierde met een hoge archeologische waarde.
-Trace B loopt dwars door de cluster huiswierden bij Garreweer, inclusief een borgterrein.
-Trace B heeft deels een alternatieve route (zie afb. 1 en 13), die dicht langs AMK-terrein 318 (Wittewierum) loopt, een beschemd archeologisch monument.
-Trace B doorsnijdt op een aantal plaatsen getij-inversieruggen, die een hoge archeologische trefkans hebben.
-Trace A doorsnijdt op twee plaatsen getij-inversieruggen, die een hoge archeologische trefkans hebben.
-Tussen het Damsterdiep en Spijk doorsnijdt het trace zones met een hoge archeologische trefkans.
-Tussen het Damsterdiep en Spijk worden meerdere locaties in zones met een hoge archeologische trefkans onderboord
Dr. Paul Janssenweg 150 te Tilburg: : Inventariserend Veldonderzoek door middel van proefsleuven (fase 2) en een Definitieve Opgraving (DO)
In opdracht van Dok Vast B.V. heeft Synthegra B.V. een proefsleuvenonderzoek (IVO-P) en een definitieve opgraving (DO) uitgevoerd op een terrein aan de P. Janssenweg 150 te Tilburg. De aanleiding voor dit onderzoek is de voorgenomen bouw van een loods voor een transportbedrijf. De maximale verstoringsdiepte
zal tussen de 1 m en 1,5 m -mv reiken. Het hiermee gepaard gaande grondverzet vormt een bedreiging voor de in de ondergrond aanwezige archeologische waarden.
In de proefsleuven, aangelegd binnen het parkeerterrein (Fase 2), zijn in het geheel geen archeologische sporen aangetroffen, ook niet daar waar een intacte bodem aanwezig was. Ook zijn geen archeologische vondsten
gedaan. De resultaten van het proefsleuvenonderzoek zijn op locatie besproken met drs. G. van den Eynde (archeologisch deskundige van de gemeente Tilburg). Op basis van dit gesprek en een kort tussentijds verslag over de resultaten van het proefsleuvenonderzoek Fase 2, is geconcludeerd dat voor het desbetreffende deel van het plangebied geen verder onderzoek noodzakelijk is.
De definitieve opgraving is gedocumenteerd in werkputten 26 t/m 36. De bodem in het opgegraven areaal kenmerkt zich door een ondergrond van dekzand waarop zich een (dun) ophoogpakket bevindt. De oorspronkelijke podzolbodem is slechts ten dele bewaard gebleven. De meest complete bodems kenmerken zich door de aanwezigheid van een BC-horizont. Veelal is sprake van een AC-horizont of van een verstoorde bodem tot
in de C-horizont ten gevolge van grondverzet, getuige de sporen van (kraan)banden en moderne kabels en leidingen. In de C-horizont zijn verspreid archeologische sporen waargenomen. De beekafzettingen die op basis van eerder onderzoek werden verwacht, zijn niet aangetroffen.
Aan de zuidwestrand van het op te graven terrein is een cluster sporen aangetroffen. Het betreft paalsporen in combinatie met kuilen. Tevens is in één spoor (S175) tijdens de aanleg van het vlak verbrand bot aangetroffen.
Dit is op locatie besproken met drs. G. van den Eynde, archeologisch deskundige van de gemeente Tilburg en dit vormde de aanleiding om binnen een cirkel van 25 meter rond het spoor met verbrand bot de locatie bloot te leggen. Binnen deze cirkel werd nog een spoor met daarin verbrand bot (S214) aangetroffen en alsmede enige
paalsporen geflankeerd door kuilen, waarop de onderzoeklocatie opnieuw werd uitgebreid aansluitend aan het spoor met verbrand bot. In deze tweede uitbreidingslocatie zijn verspreid weer enige kuilen en paalsporen
aangetroffen, maar geen sporen met ingesloten verbrand bot (zie hieronder). De uitbreidingslocatie wordt begrensd door aanwezige verstoringen in het terrein, te weten de wadi aan de zuidzijde en een rioolsleuf aan de noord- en oostzijde.
Op de bewuste locatie rees tijdens het veldonderzoek het vermoeden dat er sprake was van een mogelijk grafveld of in ieder geval een aantal crematiegraven in de buurt van mogelijke sedentaire bewoning. Deze
bewoning is niet aangetroffen binnen de grenzen van het plangebied, maar ten zuiden in het Trade Park gebied. Uiteindelijk zijn er twee kuilen aangetroffen waar kleine fragmenten verbrand bot aanwezig waren. In
samenhang met de scherven daterend uit de Bronstijd, was het beeld geschetst dat het een welkome aanvulling zou kunnen zijn op de bewoningsgeschiedenis rondom de Katsbogte. Dit onderzoek heeft echter
niet onomstotelijk kunnen vaststellen dat het om crematiegraven gaat. Er is verbrand botmateriaal aangetroffen naast houtskool en aardewerkscherven met sporen van verbranding, echter is het botmateriaal zo klein dat determinatie niet mogelijk is en het aardewerk niet specifiek toegewezen kan worden aan crematiegraven. Het aardewerk dat is aangetroffen uit alle perioden binnen de grenzen van het plangebied bleken een sterk huishoudelijk karakter te hebben.
Uit de sporen die zijn aangetroffen is verder geen structuur te herkennen buiten de spieker die tijdens het fase 1 proefsleuvenonderzoek was aangetroffen. De greppels in de buurt van de cluster paalsporen en kuilen met het verbrande materiaal zijn lastig aan een bepaalde periode toe te kennen maar vertonen samenhang qua vulling en oriëntatie met de door het plangebied verspreide modernere greppels en sloten.
De aangetroffen sporen zijn gedocumenteerd en opgegraven. Het terrein is hiermee ontdaan van het archeologisch bodemarchief. Dit houdt in dat de binnen het plangebied aangetroffen vindplaats is begrensd, gedocumenteerd en opgegraven. Daarom is geadviseerd het laatste deel van het onderzoeksgebied vrij te gegeven.
Dit advies is overgenomen door drs. G. van den Eynde
Longitudinal Assessment of Deliberate Mouse Behavior in the Home Cage and Attached Environments: Relevance to Anxiety and Mood Disorders
Controlling complexity: the clinical relevance of mouse complex genetics
Experimental animal models are essential to obtain basic knowledge of the underlying biological mechanisms in human diseases. Here, we review major contributions to biomedical research and discoveries that were obtained in the mouse model by using forward genetics approaches and that provided key insights into the biology of human diseases and paved the way for the development of novel therapeutic approaches
Best behaviour? Ontologies and the formal description of animal behaviour.
The development of ontologies for describing animal behaviour has proved to be one of the most difficult of all scientific knowledge domains. Ranging from neurological processes to human emotions, the range and scope needed for such ontologies is highly challenging, but if data integration and computational tools such as automated reasoning are to be fully applied in this important area the underlying principles of these ontologies need to be better established and development needs detailed coordination. Whilst the state of scientific knowledge is always paramount in ontology and formal description framework design, this is a particular problem with neurobehavioural ontologies where our understanding of the relationship between behaviour and its underlying biophysical basis is currently in its infancy. In this commentary, we discuss some of the fundamental problems in designing and using behaviour ontologies, and present some of the best developed tools in this domain