39 research outputs found
Democratic experimentation in early childhood education
Qualifications of the early years workforce are a salient predictors of quality and therefore of childrenās outcomes. International reports advise that a majority of staff is trained at Bachelorās levels and rank countries according to this criterion. There is fewer consensus on what this professionalism should be. In a majority of countries, large numbers of professionals are untrained, unqualified and sometimes invisible in the official reports. Many of these unqualified āassistantsā take up crucial ācareā tasks, while the teacherās tasks are defined as āeducationā. The separation between care and education occurs in split systems as well as in systems where education and care are supposed to be integrated. In addition, the growing diversity of families challenges our preconceived ideas about āthe good lifeā for children. These observations urge us to rethink professionalism in terms of reflexivity and the capacity of co-constructing pedagogy with parents and children. A case study in Ghent shows how low qualified professionals develop research capacities. The analysis of their experience suggests that ālearningā may be less a quality of the individual than a quality of the systemic relationships that are build in the teams as well as in the interaction between teams and their social contexts
Implementing a video-based intervention to empower staff members in an autism care organization: a qualitative study
Background Implementing good-quality health and social care requires empowerment of staff members within organizations delivering care. Video Interaction Guidance (VIG) is an intervention using positive video feedback to empower staff through reflection on practice. This qualitative study explored the implementation of VIG within an autism care organization in England, from the perspective of staff members undergoing training to deliver VIG. Methods Semi-structured interviews were conducted with a purposive sample of 7 participants working within the organization (5 staff undergoing training to deliver VIG; 2 senior managers influencing co-ordination of training). Participants were asked about their views of VIG and its implementation. The topic guide was informed by Normalization Process Theory (NPT). Data were analysed inductively and emerging issues were related to NPT. Results Five broad themes were identified: (1) participants reported that they and other staff did not understand VIG until they became involved, initially believing it would highlight negative rather than positive practice; (2) enthusiastic feedback from staff who had been involved seemed to encourage other staff to become involved; (3) key implementation challenges included demands of daily work and securing managersā support; (4) ideas for future practice arising from empowerment through VIG seemed difficult to realise within an organizational culture reportedly unreceptive to creative ideas from staff; (5) individualsā emotional responses to implementation seemed beyond the reach of NPT, which focused more upon collective processes. Conclusions Implementation of VIG may require recognition that it is not a āquick fixā. Peer advocacy may be a fruitful implementation strategy. Senior managers may need to experience VIG to develop their understanding so that they can provide appropriate implementation support. NPT may lack specificity to explain how individual agency weaves with collective processes and social systems to embed innovation in routine practice. This exploratory study has provided broad insights into facilitators and barriers to the implementation of an intervention to empower staff within an autism care organization. Further research is needed into similar interventions, including a focus upon staff membersā emotional responses and resources, and how such interventions may relate to the culture of the organization in which implementation occurs
Social interactions among nonparental adults and parents in the neighbourhood: a mixed-method vignette study
Supportive social interactions between nonparental adults (i.e. social work professionals, volunteers, and other parents that have contact with children but are not the primary caregiver), parents, and children are important for childrenās well-being and development. Parenting styles, types of child behaviour, and location in the neighbourhood may influence these interactions. The aim of the present study was to identify when and how nonparental adults respond in interactions with other adults and children in the neighbourhood. A mixed-method study with vignettes and interviews (N = 114) was conducted to gain insight into which factors (parenting style, child behaviour, location in the neighbourhood) influence the nonparental adultsā intention to respond to children and/or parents. Nonparental adults indicated they were most likely to respond in the context of a permissive parenting style or a childās externalising behaviour. Professionals more often felt responsible than parents and volunteers, although they did not respond more often. All three factors were related to the participantsā willingness to respond and promote a supportive social structure in the neighbourhood. Social work professionals and their organisations can use this study to identify social support interactions and to discuss their responsibilities. -- Sociaal ondersteunendeĀ interactiesĀ tussenĀ mede-opvoedersĀ (zoalsĀ sociaal werk-professionals, vrijwilligersĀ enĀ andereĀ oudersĀ die contact met kinderen hebben, maar niet primair verantwoordelijk zijn) zijn belangrijk voor het welzijnĀ enĀ een positieve ontwikkeling van kinderen. Het doel van deze studie was inzicht geven in hoeĀ mede-opvoedersĀ reageren inĀ interactiesĀ met andereĀ opvoedersĀ enĀ kinderen inĀ deĀ buurt. Een mixed-method design met vignettenĀ enĀ interviews is toegepast om inzicht te krijgen in welke factoren (opvoedstijl, gedrag van een kindĀ enĀ locatie inĀ deĀ buurt)Ā deĀ reactie vanĀ mede-opvoedersĀ beĆÆnvloeden.Ā Mede-opvoedersĀ gaven aan dat ze het meestĀ reageren in situaties waar sprake is van een permissieve opvoedingsstijl of externaliserend gedrag van een kind. Professionals voelen zich meer verantwoordelijk danĀ oudersĀ enĀ vrijwilligers, maar reageren niet vaker. Opvoedstijl, gedrag van het kindĀ enĀ locatie inĀ deĀ buurtĀ hangen samenĀ metĀ deĀ mate waarin respondenten reagerenĀ enĀ om een ondersteunendeĀ socialeĀ structuur inĀ deĀ buurtĀ te bevorderen. Sociaal werkersĀ enĀ hun organisaties kunnen deze studie gebruiken om sociaal ondersteunendeĀ interactiesĀ te identificeren and over hun verantwoordelijkheid te discussiĆ«ren
Superdiverse schoolklassen: een nieuwe uitdaging voor docenten
Onderwijs en opvoeding in een stedelijke context maakt maatwerk mogelijk voor studenten aan eerste- en tweedegraads lerarenopleidingen, (universitaire) paboās en pedagogische en sociale opleidingen op HBO- en WO-niveau. Dit boek is ook interessant voor professionals werkzaam in het onderwijs, in de sociale sector en bij onderwijsdiensten
Aanvullend onderwijs: leren en ontwikkelen naast de school:Een verkennende schets van het landschap van aanvullend onderwijs in Nederland
Aanvullend onderwijs: leren en ontwikkelen naast de school: Een verkennende schets van het landschap van aanvullend onderwijs in Nederland
Het leren en ontwikkelen van kinderen en jongeren vindt plaats op school en in de klas, maar ook daarbuiten, op andere locaties of buiten schooltijd. Leren en ontwikkelen buiten de reguliere lessen kan min of meer spontaan ontstaan in informele settings, maar kan ook meer gestructureerd plaatsvinden. In zulke gevallen vindt leren en ontwikkelen intentioneel plaats binnen een georganiseerde setting (Onderwijsraad, 2003). Er zijn aanwijzingen dat zowel de vraag naar als het aanbod van intentionele, georganiseerde vormen van leren en ontwikkelen naast de school in Nederland toeneemt (Inspectie van het Onderwijs, 2017). Het groeiende aanbod en het gebruik van diverse vormen van aanvullend onderwijsactiviteiten betekenen een belangrijke verandering in het onderwijslandschap in Nederland: leren en ontwikkelen vindt in toenemende mate ook naast het reguliere onderwijs plaats. Deze recente ontwikkeling roept tal van vragen op, die door een consortium van onderzoekers en praktijkpartners in het kader van de Nationale Wetenschapsagenda in de periode 2018 ā 2020 worden verkend