82 research outputs found
Recommended from our members
Integration of Case Based Instruction and Positive Learning Gains
This poster describes the proposed implementation of case-based teaching in a large lecture course. Large lecture courses require different teaching methods and practices to ensure effective student learning and success. Cultivating critical thinking skills and increasing student engagement and motivation prompts re-evaluation of current teaching methods, examination of evidence-based teaching methods, and implementation of one proposed strategy. Adoption of case-based teaching will take place during Spring 2020 quarter. This evidence supported method will encompass dimensions of learning and foster positive student gains in higher order thinking and engagement
The Role of Cyclosporine A in the Treatment of Prosthetic Vascular Graft Infections with the Use of Arterial Homografts
Surgical Treatment of Lower Limb Ischemia and Abdominal Aorta Aneurysm in a Patient Suffering from Eosinophilic Fasciitis
The morphological evaluation of the homograft wall in an electron microscopic study
Cases of massive purulent infection of vascular prosthesis are demonstrated in
this study. Infected prosthesis was substituted by arterial homograft, harvested
during multi-organ procurement, and stored by the cold ischaemia method. In
the follow-up period, the patients were divided into two groups, those treated
with immunosuppression (n = 16) and those treated without immunosuppressive
drugs (n = 13). The patients underwent resurgery, during which a fragment
of arterial wall was taken for electron microscopic examination.
In the group with immunosuppression, the presence of the following structures
was observed: endothelial cells, the intima, with a great number of elastic and
collagen fibrils with fibrinogen inclusions, and active phagocyting myoblasts and
myofibroblasts. In the group without immunosuppression electron microscopic
examination showed the total destruction of the wall of the ruptured arterial
homograft - absence of endothelium and sparse, damaged fibroblasts of the
media or their degraded fragments, making a picture of cellular death.
Morphological analysis of the arterial wall and the clinical state of the patient
suggest the necessity of immunosuppressive treatment after fresh arterial homograft
transplantation
Transplantation of autologous bone marrow mononuclear cells with VEGF gene improves diabetic critical limb ischaemia
Wstęp: Celem pracy była ocena bezpieczeństwa i skuteczności skojarzonej terapii autogennymi jednojądrzastymi komórkami szpiku kostnego
oraz terapii genowej plazmidem VEGF165 u chorych z krytycznym niedokrwieniem kończyn dolnych spowodowanym cukrzycą.
Materiał i metody: U 16 chorych z bólami spoczynkowymi oraz niedokrwiennym owrzodzeniem kończyny dolnej w przebiegu cukrzycy
zdecydowano o podaniu komórek jednojądrzastych i plazmidu VEGF165. Komórki jednojądrzaste szpiku oraz plazmid były podawane
drogą iniekcji domięśniowych do mięśni niedokrwionej kończyny. Do oceny wyniku zastosowanej terapii określano poziom VEGF
w surowicy oraz wskaźnik kostka-ramię. Do określenia stopnia odczuwania bólu została użyta skala wzrokowo-analogowa (VAS). Do
wykazania w naczyniach wykonywano CT angiografię przed i po 3 miesiącach terapii.
Wyniki: Średnie (± SD) stężenie VEGF w osoczu wzrastało nieistotnie statystycznie z 257 ± 80 pg/l przed terapią do 391 ± 82 pg/l
(P > 0,05) po 2 tygodniach od zakończenia leczenia. Wskaźnik kostka–ramię wzrósł istotnie statystycznie z poziomu 0,26 ± 0,22
przed terapią do 0,49 ± 0,30 (p < 0,001) po 3 miesiącach terapii. Zmniejszenie bólu spoczynkowego obserwowano u wszystkich
pacjentów, średnia wartość VAS zmniejszyła się z 6,3 ± 1,4 przed terapią do 1,2 ± 1,1 po 3 miesiącach (p < 0,002). Angiogramy
wykazały rozwój naczyń krążenia obocznego w 12 kończynach. Niedokrwienne owrzodzenie zostało całkowicie wyleczone
w przepadku 12 chorych. Amputacje przeprowadzono tylko u 4 pacjentów z powodu zaawansowanego zakażenia rany, jakkolwiek
poziom amputacji obniżono w tych przypadkach poniżej kolana. Powikłania były ograniczone do przemijających obrzęków podudzi
u 2 chorych i gorączki u 2 pacjentów.
Wniosek: Domięśniowa autotransplantacja komórek jednojądrzastych szpiku kostnego w połączeniu z podaniem phVEGF165
genu jest bezpieczną oraz skuteczną metodą leczenia pacjentów z cukrzycą i krytycznym niedokrwieniem kończyn dolnych.
(Endokrynol Pol 2013; 64 (2): 129–138)Introduction: The aim of this study was to assess the safety and efficacy of combined autologous bone marrow mononuclear cell and
VEGF165 gene therapy in patients with diabetes mellitus suffering from critical limb ischaemia (CLI).
Material and methods: The administration of mononuclear cells (MNCs) and naked VEGF165 plasmid was performed in 16 limbs of
16 patients with rest pain and ischaemic ulcers due to diabetes. MNCs and plasmid were injected into the muscles of the ischaemic limbs.
The levels of VEGF in serum and the ankle-brachial index (ABI) were measured before and after treatment. The Visual Analogue Scale
(VAS) was used to evaluate pain sensation. CT angiography was performed before and after three months of therapy.
Results: Mean (± SD) plasma levels of VEGF increased non-significantly from 257 ± 80 pg/L to 391 ± 82 pg/L (p > 0.05) two weeks after
therapy. The ABI improved significantly from 0.26 ± 0.22 to 0.49 ± 0.30 (p < 0.001) three months after therapy. A decrease in rest pain was
observed in all patients; mean VAS decreased from 6.3 ± 1.4 to 1.2 ± 1.1 after three months (p < 0.002). Angiograms showed the development
of collateral vessels in 12 limbs. Ischaemic ulcers healed in 12 limbs. Amputation was performed in four patients only, because of
advanced wound infection. However, the level of amputations was lowered below knee level in these cases. Complications were limited
to transient leg oedema in two patients and fever in two patients.
Conclusions: Intramuscular bone marrow MNCs autotransplantation combined with the administration of phVEGF165 gene is safe,
feasible and effective for patients with diabetes and CLI. (Endokrynol Pol 2013; 64 (2): 129–138
The use of the arterial homograft in treatment of local prosthetic graft infection - report of two cases
Infekcja po wszczepieniu protez z materiałów sztucznych stanowi ogromny problem w chirurgii naczyniowej.
W pracy przedstawiono 2 przypadki zakażenia protezy naczyniowej aortalno-dwuudowej, ograniczone do dystalnej części ramienia. Ze względu na brak efektu leczenia przy zastosowaniu metod klasycznych chorych operowano, wymieniając zakażony odcinek na homograft tętniczy. Kontrola pooperacyjna wykazała ustąpienie infekcji.Infection after vascular operations, particularly after synthetic prosthetic graft implantation, remains a serious complication of reconstructive vascular surgery. In this paper there are presented two cases of bifurcated graft infection limited to the distal part of one of the branches. Because of the unsatisfactory results of conventional treatment, the patients underwent in situ replacement of the infected prosthesis with an arterial homograft. The postoperative check-up revealed the complete remission of infection
Personal experience in treatment of recurrent narrowing of internal carotid artery and occlusion of the external carotid artery
Wstęp. W Katedrze i Klinice Chirurgii Naczyniowej, Ogólnej i Transplantacyjnej we Wrocławiu w latach
1996-2001 wykonano 1087 zabiegów udrożnienia tętnic szyjnych.
Materiał i metody. U 403 pacjentów tętnicę zamknięto szwem prostym, u 306 zastosowano metodę wynicowania,
a u kolejnych 316 - łatę w miejscu naciętej tętnicy. Technikę plastyki Y zastosowano w 62 przypadkach.
Wyniki. Z tej grupy w czasie ponad 3-letniej obserwacji w 42 przypadkach wykazano restenozę tętnicy
szyjnej wewnętrznej łączącą się w 12 przypadkach ze znacznymi zwężeniami lub zamknięciem tętnicy szyjnej zewnętrznej. Po przeprowadzeniu endarterektomii w 30 przypadkach wszyto łatę, a w 12 przypadkach
zastosowano plastykę Y podziału tętnicy szyjnej. We wszystkich przypadkach podstawą diagnostyki
były: obraz kliniczny, badanie przedmiotowe, USG tętnic dogłowowych (badanie doplerowskie kodowane
kolorem) i angiografia sposobem Seldingera.
Wnioski. Cięcie w kształcie litery "Y" zastosowane przez autorów pozwala na jednoczesne udrożnienie początkowych
odcinków zarówno tętnicy szyjnej zewnętrznej, jak i wewnętrznej. Dodatkowym efektem może
być zabezpieczenie przed ponowną restenozą poprzez przesunięcie podziału tętnicy szyjnej powyżej miejsca
endarterektomii, przed powstawaniem hiperplastycznych zmian przerostowych.Background. At the Department of Vascular, General and Transplant Surgery, 1087 procedures for restoring
the patency of a stenosis of an internal carotid artery were carried out in the years 1996 to 2001.
Material and methods. 403 patients out of this group were operated on by the traditional method
of endarterectomy secured by a plane suture and 306 by the eversion method. The ”Y”-arterioplasty technique
was applied in 62 patients.
Results. During the 3-year follow-up period, recurrent stenosis of an internal carotid artery was observed in
42 patients and involved the external carotid artery in 12 patients. An endarterectomy was closed with
a Dacron patch in 30 patients and an arterial partition reconstruction ”Y” surgery was performed on
12 patients.
In all cases, the diagnosis was made upon a physical examination, coloured Doppler examination and
angiography according to Seldinger’s method.
Conclusions. A ”Y”-incision allowed the precise endarterectomy, both of the partition and of the changed
initial sections of the external and internal carotid arteries. The described ”Y”-arterioplasty of the partition
of a common carotid artery complies with the requirements imposed on an endarterectomy of an
internal carotid artery partition. Additionally, the shifting of a partition superiorly to the site of a restored
patency may safeguard a patient against recurrent stenosis, according to our material, caused mainly
by hypertrophic fibrous pathologic changes developing within the site of endarterectomy
The evaluation of the healing of fresh arterial allografts in infected environments
Wstęp. Celem pracy była ocena wgajania materiału tkankowego (allograftu tętniczego) w masywnym zakażeniu
protezy naczyniowej.
Materiał i metody. Badaniem objęto 50 chorych z infekcją protezy naczyniowej w odcinku aortalno-biodrowo-
udowym leczonych wymianą zakażonej protezy na homograft tętniczy. Badania wykonywano w Katedrze
i Klinice Chirurgii Naczyniowej, Ogólnej i Transplantacyjnej AM we Wrocławiu w latach 1999-2004. Allograft przechowywano metodą zimnego niedokrwienia w temp. +4°C, w płynie konserwującym
(świeży homograft tętniczy). Zakażenie i wgajanie homogarftu diagnozowano za pomocą Duplex-Doppler
i scyntygrafii leukocytami znakowanymi Technetem 99m. W obserwacji pooperacyjnej chorych podzielono
na dwie grupy: w grupie I po zabiegu operacyjnym zastosowano immunosupresję (24 pacjentów), natomiast
w grupie II nie podano tych leków (26 chorych).Wyniki. W grupie osób leczonych pooperacyjnie lekami immunosupresyjnymi (grupa I) nie obserwowano
powikłań w postaci pęknięcia przeszczepu związanego z degradacją jego ściany. W grupie chorych niestosujących
leków obniżających odporność (grupa II) występowały powikłania związane z uszkodzeniem ściany
allograftu pęknięcie, zakrzepica homograftu i tętniak prawdziwy. W obu grupach w badaniu scyntygraficznym
odnotowano ustępowanie infekcji po wymianie protezy na homograft tętniczy.
Wniosek. Zastosowanie świeżych homograftów tętniczych w leczeniu chorych z zakażeniami protez naczyniowych
z protekcją immunosupresji jest właściwą metodą terapeutyczną.Background. In this paper, 50 cases of massive aorto-ilio-femoral graft infection treated by the replacement
of infected prosthesis with arterial homograft in the Departament of Vascular, General and Transplantation
Surgery In Wrocław University of Medicine during the years 1999–2003 are presented.
Material and methods. The arterial allograft was stored with the application of cold ischemia method in
a preservation solution at 4°C. Duplex-Doppler Ultrasound and scintigraphy with the use of technetiumlabelled
leukocytes were used in the diagnostic evaluation of infection and of the healing process of the
homograft. During the follow up period, patients in whom fresh homografts were used were divided into two
groups: group I received immunosuppressive regimen after surgery (24 patients) and group II received no
immunosuppression (26 patients).
Results. In group I, no complications due to the homograft's wall degradation (e.g. graft rupture) were noticed.
In group II, complications related to the impairment of the allograft wall were observed: graft rupture,
true graft aneurysm and homograft thrombosis. In all groups the regression of infection after in-situ replacement
of the synthetic prosthesis with the homograft was monitored with scintigraphy examination.
Conclusion. The use of arterial homograft with the application of cold ischemia method and immunosuppression
in the therapy of prosthetic graft infection is a proper treatment method
Własna modyfikacja leczenia operacyjnego przetok aortalno-dwunastniczych w porównaniu z innymi metodami operacyjnymi
Background. This paper is a comparison of surgical treatment of secondary
enteroaortal fistulas using own modification of surgical technique.
Material and methods methods. There were analysed 18 patients treated for
secondary enteroaortal fistulas as a complication of the vascular prosthesis implantation.
Patients were operated and the dracon prosthesis was changed to arterial homograft,
which is more resistant to infections or using subclavio-femoral bypasses. Removal
of intestinal fistula included resection of duodenum and gastroenterotomy or duodenorrhaphy.
The own modification of duodenal fistula provision relies on duodenorraphy and
protection of that area with pediculated flap of gastrocolic omentum conducted
retrocolically in retroperitonal space.
Results. The resection of duodenum was performed in 5 patients. In 9 patients
duodenorraphy with two layer suture was performed. In these cases transperitoneal
flap of omentum was fixed additionally in place of double layer suture of duodenum.
In 4 patients retroperitoneal retrocolical omentoplasty was performed, the penduculated
flap of gastrocolic omentum was conducted retrocolically and retroperitoneally.
The fistula in 15 patients resulted from dehiscence of upper part of anastomosis
of vascular prosthesis with aorta, in 2 cases decubitus ulcer evoked by graft
hanged into fistula, in 1 patient fistula was a result of prosthesis. In 1 patient
both mechanisms of fistula forming were observed. 6 patients died during the postoperative
period. No death was observed retrocolic omentoplasty.
Conclusion. Secondary enteroaortal fistula is the most serious complication
following infection of vascular prosthesis, with high risk of death rate regardless
of using different operative methods.Wstęp. W pracy przedstawiono porównanie (na podstawie materiału własnego)
własnej modyfikacji z innymi metodami leczenia operacyjnego wtórnej przetoki aortalno-jelitowej.
Materiał i metody. Analizie poddano 18 chorych leczonych z powodu wtórnej
przetoki aortalno-jelitowej, będącej powikłaniem infekcji po wszczepieniu protezy
naczyniowej. Chorych operowano, wymieniając protezę dakronową na homograft tętniczy,
protezę o zwiększonej oporności na zakażenie lub stosując przęsła podobojczykowo-udowe.
Likwidacja przetoki jelitowej obejmowała resekcję dwunastnicy z gastroenterostomią
lub zeszycie dwunastnicy. Własna modyfikacja zaopatrzenia przetoki dwunastnicy
polegała na zeszyciu jelita i zabezpieczeniu tego miejsca uszypułowanym płatem
sieci większej, przeprowadzonym zaokrężniczo, w przestrzeni zaotrzewnowej.
Wyniki. Resekcję dwunastnicy wykonano u 5 chorych. U 9 pacjentów dwunastnicę
zaopatrzono dwoma piętrami szwów z naszyciem sieci większej przeprowadzonej przez
jamę otrzewnową lub zabezpieczeniem tkankami przestrzeni zaotrzewnowej. U pozostałych
4 chorych wykonano pozaotrzewnową omentoplastykę zaokrężniczą - uszypułowany płat
sieci większej przeprowadzony zaokrężniczo, pozaotrzewnowo. U 15 chorych przetoka
powstała w wyniku rozejścia się górnego zespolenia protezy naczyniowej z aortą,
a u 2 osób - w wyniku odleżyny protezy. U 1 chorego obserwowano oba mechanizmy
powstawania przetoki. Nastąpiło 6 zgonów w okresie pooperacyjnym. Nie zanotowano
zgonów w przypadku zastosowania omentoplastyki zaokrężniczej.
Wnioski. Wtórna przetoka aortalno-dwunastnicza jest najcięższym powikłaniem
infekcji protezy naczyniowej, obarczonym dużą śmiertelnością pomimo stosowania
różnych metod leczenia operacyjnego. Zdaniem autorów wprowadzenie pozaotrzewnowej
omentoplastyki zaokrężniczej jest praktyczną modyfikacją zaopatrzenia przetoki
aortalno-dwunastniczej
Bone-marrow cells in therapy of critical limb ischemia of lower extremities - own experience
Wstęp. W 2003 roku autorzy niniejszego artykułu rozpoczęli badania nad możliwościami leczenia chorych
z krytycznym niedokrwieniem kończyn za pomocą implantacji własnych komórek macierzystych. Po okresie
wstępnych przygotowań ustalono schemat postępowania, kryteria włączenia do leczenia i sposób prowadzenia
badań kontrolnych oraz procedur bezpieczeństwa.
Materiał i metody. Kryteria włączenia obejmowały krytyczne niedokrwienie kończyny niekwalifikujące się do
leczenia chirurgicznego, po leczeniu zachowawczym nie krótszym niż 2 miesiące, w którym nie nastąpiła
istotna poprawa zagrożonych zabiegiem amputacyjnym. Do kryteriów wyłączenia zaliczono: brak zgody
chorego, inne powody niedokrwienia niż miażdżyca, znaczne zaawansowanie zmian zmuszające do pilnej
amputacji, a także obecność choroby nowotworowej lub stan ogólny nierokujący przeżycia 6 miesięcy. Chorych
po poinformowaniu i uzyskaniu od nich świadomej zgody losowo przydzielano do dwóch grup: kontrolnej
(15 osób poddano terapii klasycznej) oraz badanej (14 pacjentów). Zastosowano następujący algorytm:
w godzinach rannych wykonywano standardowy zabieg pobrania szpiku (z kości biodrowej), następnie przygotowywano
w separatorze zawiesinę komórek za pomocą filtrowania szpiku, zagęszczania i separowania
komórek CD34+ (frakcja zawierająca progenitory). Uzyskany materiał podawano chorym dwoma drogami
miejscowo do tkanki mięśniowej niedokrwionej kończyny (n = 14) i podczas angiografii, do końcowego odcinka
osiowego naczynia kończyny dostępnego cewnikiem (nad okluzję) (n = 4). W obserwacji uwzględniano
parametry ogólne (RR, tętno, częstość oddechów, temperatura), wartość współczynnika kostka/ramię (ABI),
makroskopowy obraz ewentualnych owrzodzeń i martwicy (fotografie), a także subiektywne odczucia pacjentów
(VAS, skala jakości życia wg klasyfikacji WHO). Notowano parametry przed leczeniem, codziennie do
momentu wypisu chorego ze szpitala, po 1., 3. i 6. miesiącu terapii.
Wyniki. Angiografię wstępną wykonano u każdego pacjenta (wynik badania dyskwalifikował od przeprowadzenia
zabiegu rewaskularyzacyjnego), natomiast badanie kontrolne przeprowadzono po 3 miesiącach
u 5 chorych z grupy badanej (nie odnotowano różnic w ich obrazie). Punktami końcowymi obserwacji były
amputacje (3 w grupie badanej i 7 w grupie kontrolnej) oraz śmierć pacjenta (nie odnotowano). W przypadku
amputacji pobierano do badania histologicznego i w przypadku zastosowania komórek macierzystych obserwowano
cechy angiogenezy. W większości przypadków uzyskano poprawę subiektywną (12 osób w grupie
badanej vs. 7 w grupie kontrolnej). Zaobserwowano zmniejszenie owrzodzenia (8) oraz wygojenie w grupie
leczonej komórkami szpiku (5) w stosunku do grupy kontrolnej (3). Amputacje przeprowadzono u 3 chorych
(w grupie kontrolnej u 7 osób).
Wnioski. Implantacja własnych komórek macierzystych uzyskanych ze szpiku kostnego jest bezpieczną
i budzącą duże nadzieje metodą leczenia, pomimo znanych ograniczeń. Ze względu na możliwość jej rozwoju
powinna stanowić przedmiot dalszych dociekań.Background. In 2003 we started investigations concerning the possibility of using new techniques, including
bone-marrow cell implantation, in the therapy of critical leg ischaemia. Safety procedures, scheme of work
and inclusion and exclusion criteria were established during the first faze in collaboration with various local
departments and laboratories.
Material and methods. Inclusion criteria consisted of critical leg ischaemia, no possibility of surgical operation,
no effective 2 months conservative treatment or the possibility of limb amputation in the following months.
Exclusive criteria included causes of ischaemia other than atherosclerosis, absence of consent, need for urgent
amputation, cancer or poor general condition. After acquiring conscious consent, patients were randomized into
two groups: conventional therapy (control group) (n = 15), and those treated with bone-marrow cells (n = 14).
Standard bone marrow collection was performed as early as the first operation (usually about 8 a.m.) under
general anaesthesia. Material was then prepared filtration and concentration in a separator - using standard
procedure. Morphology and measurement of the amount of nuclear cells and CD34 cells were performed as
well as microbiological examination. This material, including progenitor cells, was injected using two methods
about 46 hours after bone marrow aspiration. In every case it involved several intramuscular injections into the
ischemic limb (thigh and leg). In 4 cases we performed intravascular placement of progenitors using arteriography
(in the distal part near the occluded part of the axial limb artery).
Results. Observation was based on several parameters: vital parameters (blood pressure, heart rate, respiratory
rate, temperature) measured every day during hospitalisation; ankle/brachial index (ABI), ulcerations or pedal
necrosis documented by photography and subjective parameters: feeling of pain (VAS), self care (WHO scale)
measured 1, 3 and 6 months after our procedure. Baseline angiography was performed in every case. Control
angiography followed bone marrow collection after 3 months in 5 cases. No changes in angiograms were detected.
Endpoints were: amputation (10) and death (no observations). In case of amputation, material was histologically
examined and signs of angiogenesis (mostly new vein formation) were detected. In the group treated by
stem cell implantation we reached greater subjective improvement in 12 cases compared to 7 in the control
group; healing of ulcers in 8 cases (complete in 5 cases) compared to 3 cases in the control group. Amputations
were performed in 3 patients in the index group compared to 7 in the control group.Conclusions. We think that implantation of patients' bone-marrow progenitor cells in cases of critical leg
ischaemia is safe and is a prospective therapeutic method
- …