15 research outputs found
Intracardiac electrogram method of VV-delay optimization in biventricular pacemakers
Ventricle to ventricle (VV) delay optimization can provide an additional benefit to cardiac
resynchronization therapy, but the methods currently used for optimization are time consuming
and operator-dependent. We present two cases of VV-delay optimization with the use of
a new intracardiac electrogram method. (Cardiol J 2007; 14: 305-310
Optymalizacja op贸藕nienia mi臋dzykomorowego (VV delay) w stymulatorach dwukomorowych za pomoc膮 elektrokardiografii wewn膮trzsercowej
Optymalizacja op贸藕nienia mi臋dzykomorowego (VV delay) mo偶e przynie艣膰 dodatkowe korzy艣ci
po implantacji uk艂adu resynchronizuj膮cego, jednak obecnie stosowane metody optymalizacji
s膮 czasoch艂onne i w du偶ym stopniu zale偶膮 od subiektywnej oceny badaj膮cego. W niniejszej
pracy zaprezentowano 2 przypadki, w kt贸rych optymalizacji VV delay dokonano przy u偶yciu
nowej metody z wykorzystaniem elektrokardiografii wewn膮trzsercowej. (Folia Cardiologica
Excerpta 2007; 2: 317-323
A study to evaluate the prevalence and determinants of stress coping strategies in heart failure patients in Poland (CAPS-LOCK-HF sub-study)
XII Wiosenna Konferencja Sekcji Stymulacji Serca i Elektrofizjologii Klinicznej PTK i 66 Konferencja Naukowa PTK, 22-24 maja 2003, Katowice
Original articleTotally epicardial cardiac resynchronisation therapy system implantation in patients with heart failure undergoing CABG – description of 3 cases
Wst臋p: Dyssynchronia skurczu lewej komory serca jako wskazanie do leczenia resynchronizuj膮cego wyst臋puje w istotnej grupie pacjent贸w z zastoinow膮 niewydolno艣ci膮 serca poddawanych chirurgicznej rewaskularyzacji wie艅cowej. Zabieg pomostowania aortalno-wie艅cowego stwarza optymalne warunki do wszczepienia uk艂adu resynchronizuj膮cego z zastosowaniem elektrod nasierdziowych. Cel: Ocena skuteczno艣ci i bezpiecze艅stwa wszczepienia uk艂adu resynchronizuj膮cego z zastosowaniem elektrod nasierdziowych w trakcie zabiegu pomostowania aortalno-wie艅cowego. Metoda: Trzech m臋偶czyzn z chorob膮 wie艅cow膮 i pozawa艂ow膮 zastoinow膮 niewydolno艣ci膮 serca w III klasie funkcjonalnej wg Nowojorskiego Towarzystwa Chor贸b Serca (NYHA) poddano zabiegowi pomostowania aortalno-wie艅cowego w kr膮偶eniu pozaustrojowym po艂膮czonemu z wszczepieniem uk艂adu resynchronizuj膮cego z zastosowaniem dwubiegunowych elektrod nasierdziowych Medtronic Capsure Epi. U wszystkich pacjent贸w stwierdzono dyssynchroni臋 艣r贸dkomorow膮 w przedoperacyjnym badaniu echokardiograficznym. Wyniki: Przebieg oko艂ooperacyjny by艂 niepowik艂any u wszystkich pacjent贸w. Ca艂kowity 艣redni czas implantacji uk艂adu resynchronizuj膮cego wyni贸s艂 17,3±2,3 min. Bezpo艣rednio po wszczepieniu uzyskano bardzo dobre parametry stymulacji i sterowania (pr贸g stymulacji lewej komory: 0,8, 0,5, 0,5 V przy 0,5 ms; sygna艂 z lewej komory: 17, 15, 20 mV, odpowiednio u kolejnych pacjent贸w). Po 12 mies. parametry te pozosta艂y stabilne. U wszystkich pacjent贸w nast膮pi艂a poprawa w zakresie 艣r贸dkomorowej synchronii skurczu, klasy funkcjonalnej niewydolno艣ci serca (z klasy III do I wg NYHA u dw贸ch pacjent贸w, u trzeciego z III do II), frakcji wyrzutowej lewej komory (odpowiednio: z 31% do 45%, 30% do 35% oraz 27% do 32%) i dystansu 6-minutowego marszu (o 100 m u dw贸ch chorych, u trzeciego o 50 m). Wnioski: Terapia resynchronizuj膮ca jest cennym uzupe艂nieniem chirurgicznej rewaskularyzacji wie艅cowej, pozwalaj膮cym na optymalizacj臋 strategii leczenia zwi臋kszaj膮cej si臋 grupy pacjent贸w, u kt贸rych ci臋偶ka niewydolno艣膰 serca wsp贸艂istnieje z asynchroni膮 skurczu lewej komory.Introduction: Systolic dyssynchrony as an indication for cardiac resynchronisation therapy is present in a considerable subset of patients with congestive heart failure undergoing surgical coronary revascularisation. Coronary artery bypass grafting offers an optimal setting for totally epicardial cardiac resynchronisation system implantation. Aim: To assess the feasibility and safety of totally epicardial cardiac resynchronisation system implantation in patients with ischaemic heart disease and heart failure undergoing coronary artery bypass grafting. Methods: Three male patients with coronary artery disease and postinfarction functional class III congestive heart failure underwent a combined procedure of on-pump surgical coronary revascularisation and totally epicardial cardiac resynchronisation system implantation (all three leads implanted epicardially). In all patients intraventricular dyssynchrony was revealed in preoperative echocardiography. Results: There was no perioperative morbidity or mortality. The mean total time required for cardiac resynchronisation system implantation was 17.3±2.3 minutes. We obtained excellent pacing and sensing parameters at implant (left ventricular pacing thresholds: 0.8, 0.5, 0.5 V at 0.5 ms; left ventricular sensing thresholds: 17, 15, 20 mV, respectively in consecutive patients). After 12 months pacing and sensing parameters remained stable. Significant improvement in 6-minute walk test distance, functional class and echocardiographic parameters (left ventricular ejection fraction, intraventricular dyssynchrony) was observed in all patients. Conclusions: Totally epicardial cardiac resynchronisation system implantation is safe and can be regarded as an important supplement to surgical coronary revascularisation in the still growing population of patients with severe heart failure and systolic dyssynchrony, which can be used for the optimisation of treatment results
Combined procedure involving thoracoscopic implantation of the epicardial left ventricular lead and removal of the His bundle pacing lead in a patient with heart failure
Artyku艂 oryginalnyCzy st臋偶enie interleukiny 10 i bia艂ka C-reaktywnego 6 miesi臋cy po zabiegu przezsk贸rnej angioplastyki wie艅cowej pozwala przewidzie膰 wyst膮pienie restenozy w stencie?
Background: In-stent restenosis (ISR) is one of the major limitations of percutaneous coronary intervention (PCI). Aim: To evaluate the relationship between the levels of hs-CRP, IL-6, IL-10 and intimal hyperplasia six months after coronary bare metal stent (BMS) implantation. Methods: The study population consisted of 73 consecutive patients who underwent bare metal stent implantation into narrowed coronary segments. A total of 74 stents were implanted. Angiographic study after six months, together with evaluation of serum level of IL-6 (pg/ml), IL-10 (pg/ml), hs-CRP (µg/ml), fasting insulin (µIU/ml) and glucose (mg%) was performed. Insulin sensitivity was calculated using the HOMA-IR formula. The QCA analysis of stented segments was performed at baseline, after intervention and at six-month follow-up. Results: Restenosis at six months occurred in 10 patients (13.7%). The mean % diameter stenosis at follow-up was 27.8 ± 19% and late loss was 0.81 ± 0.6 mm. We found a correlation between late loss and serum hs-CRP, IL-6 and IL-10 concentration. There was no correlation between the lipid profiles, insulin levels and HOMA-IR and re-narrowing of the stented segments. Patients with restenosis were characterised by significantly higher serum concentration of CRP (2.04 ± 3.4 vs. 10.38 ± 6.7 µg/ml, p = 0.0036), IL-6 (14.98 ± 8.3 vs. 5.70 ± 5.5 pg/ml, p = 00062), and fasting glucose (184.0 ± 50.5 vs. 107.5 ± 40.4 mg%, p = 0.0051), as well as lower IL-10 levels (1.25 ± 0.6 vs. 4.85 ± 4.9 pg/ml, p = 0.0000). The ROC analysis indicated that CRP (> 2.86 µg/ml), IL-6 (> 6.24 pg/ml) and IL-10 ( 2,86 µg/ml, IL-6 > 6,24 pg/ml i IL-10 < 1,7 pg/ml pozwala przewidzie膰 wyst膮pienie restenozy. Wieloczynnikowa logistyczna analiza regresji wskaza艂a st臋偶enie CRP i IL-10 jako niezale偶ne predyktory restenozy. Wnioski: Podwy偶szone st臋偶enie osoczowych marker贸w zapalnych 6 miesi臋cy po zabiegu PTCA zwi臋ksza ryzyko wyst膮pienia angiograficznej restenozy, podczas gdy st臋偶enie IL-10 koreluje z zahamowaniem proliferacji neointimy