35 research outputs found

    Effect od a single dose of Methadone on saccadic refixations in Opioid addicted subjects

    Get PDF
    Introduction: Eye movements are closely related to cognitive and emotional functions. Information on saccadic dynamics during certain tasks may indicate disorders of mental functions, which can help to explain the neurobiology of sensory-motor systems and can be useful in neuropsychiatric diagnosis. Aims/ Objectives: The study aims at assessing the impact of a single therapeutic dose of methadone on eye movements (saccades) dynamics in HIV(+) and HIV(-) opioid addicted subjects. Methods: Sixty patients from the substitution program were examined. The Latency Test (LT), carried out with the use of saccadometer diagnostic system, was conducted twice: before and 1.5 hours after the administration of a therapeutic dose of methadone. In both parts of the test mean peak velocity, mean latency, mean duration, mean amplitude were measured. Results: The mean duration of latency in HIV(-) subjects measured by LT after the administration of a therapeutic dose of methadone was statistically significantly increased whereas the mean peak velocity was decreased. The mean peak velocity latency in HIV(+) subjects is not statistically significant. The mean duration and the amplitude of latency after the administration of a therapeutic dose of methadone is statistically significant in opioid addicted HIV(+) subjects. It was found that the mean peak velocity before the administration of a therapeutic dose of methadone was statistically significantly different in HIV(-) subjects as compared to HIV(+) ones. Conclusion: An increase in the values of saccadic refixation parameters in opioid addicted subjects after the administration of a therapeutic dose of methadone was observed. An improvement in saccadic refixations parameter in HIV(-) subjects after the administration of a therapeutic dose of methadone was concluded.  Wstęp: Motoryka gałek ocznych jest ściśle związana z funkcjami poznawczymi i emocjonalnym dlatego informacje dotyczące dynamiki sakad podczas wykonywania określonych zadań mogą świadczyć o fizjologii bądź zaburzeniach funkcji psychicznych co może pomóc w wyjaśnieniu neurobiologii układów sensoryczno-motorycznych i być przydatne w diagnostyce neuropsychiatrycznej. Cel: Badania mają na celu stwierdzenie czy podanie pojedynczej dawki leku substytucyjnego wpływa na dynamikę sakad oraz czas latencji u osób uzależnionych od opioidów HIV(+) i HIV (-) Materiały i metody: Zbadano 60 pacjentów programu substytucyjnego. Wykonano test refi ksacji sakadycznej - Latency test (LT) za pomocą systemu diagnostycznego Saccadometr dwukrotnie: przed podaniem oraz około 1,5 godziny po podaniu leczniczej dawki metadonu. W obu częściach testu zmierzono prędkość sakad, średni czas latencji, średni czas trwania sakad, średnią amplitudę sakad. Wyniki: W grupie osób uzależnionych od opioidów HIV(-) w teście LT stwierdzono, że średni czas trwania sakad był istotnie statystycznie (p<0,01) dłuższy, a prędkość maksymalna sakad mniejsza po podaniu metadonu. Natomiast w grupie osób HIV(+) uzależnionych od opioidów nie stwierdzono istotnej statystycznie różnicy w prędkości maksymalnej. Wykazano w grupie osób HIV(+) po podniu matadonu istotność statystyczną w czasie trwania skad oraz amplitudzie sakad. Stwierdzono, że prędkość maksymalna różni się istotnie statystycznie przed podaniem metadonu u osób HIV(-) leczonych w programie substytucyjnym w porównaniu do osób HIV(+). Wnioski: Wyniki badań potwierdzają zmiany w dynamice sakad, a także zmiany w latencji odpowiedzi na bodziec po podaniu pojedynczej dawki metadonu w grupach badanych. Stwierdzono poprawę parametrów refi ksacji sakadycznej osób uzależnionych od opioidów HIV (-) po podaniu leczniczej dawki metadonu

    Mechanisms Of Cell Aging in Cell Culture

    Get PDF
    A key element in the life of cells in culture is the number of cell divisions, not their life time in culture. Serially in vivo transplanted cells also exhibit a finite lifetime, which means that the cell aging is not unique only to a cell culture. There are theories suggesting that the aging of cells in culture may be associated with the aging of the organism from which they were obtained. Cells may stop dividing because of replicative aging, which is the result of telomere shortening. The aging process in cells may be induced by an intracellular process associated with shortening and uncapping of telomeres and environmental factors of a stochastic nature, among the most important of which is oxidative stress. The loss of telomeres beyond a critical value eventually induces antiproliferative signals that result in an aging. Telomeres give information about the end of replication; their function can be however recreated. Insertion of protein genes, comprised in telomerase, to aging human cells increases the length of their telomeres to lengths typical of young cells. The cells then exhibit all the characteristics of young nucleated cells. Telomerase is not only the central mechanism for regulating cells life, but it is also a mechanism that can be resumed, extending the replicative period of cells, comprising markers of gene expression characteristic of young cells, life. It is not known in what way replicative aging of cells is played by oxidative DNA damage, exposure to UV, oncogenes, which are independent of telomere shortening.Kluczowym elementem w długości życia komórek w hodowli jest liczba podziałów komórkowych, a nie czas życia w kulturze. Komórki przeszczepiane seryjnie in vivo wykazują także skończoną żywotność, co oznacza, że starzenie komórek nie jest charakterystyczne tylko dla hodowli komórkowych. Istnieją teorie, które sugerują, że starzenie się komórek w hodowli może być związane ze starzeniem się organizmu, z którego zostały one otrzymane. Komórki mogą przestać się dzielić z powodu starzenia replikacyjnego, które jest wynikiem skracania telomerów. Starzenie się w tym procesie komórek może być indukowane przez wewnątrzkomórkowy program związany ze skracaniem się i zmianami budowy telomerów (tzw. uncapping) oraz czynniki środowiskowe o charakterze stochastycznym, spośród których najważniejszym jest stres oksydacyjny. Utrata telomerów, po przekroczeniu wartości krytycznej, indukuje ostatecznie sygnały antyproliferacyjne, których skutkiem jest starzenie się. Telomery są więc zegarem replikacyjnego wyczerpania się, ich funkcja może być jednak odtwarzana. Wstawienie genów białek wchodzących w skład telomerazy do starzejących się komórek ludzkich powoduje wydłużenie ich telomerów do długości typowej dla młodych komórek. Komórki wykazują wtedy wszystkie cechy charakterystyczne dla młodych komórek jądrzastych. Telomeraza jest nie tylko centralnym mechanizmem regulującym czas życia komórek, ale także mechanizmem, który może być ponownie włączony, przedłużając replikacyjny okres życia komórek, posiadających markery ekspresji genów charakterystycznych dla młodej komórki. Nie wiadomo, jaki wpływ na replikacyjne starzenie się komórek ma oksydatywne uszkodzenie DNA, ekspozycja na UV, onkogeny ras, które są niezależne od skracania się telomerów

    Wpływ pojedynczej dawki Metadonu na prefiksację sakadyczną u osób uzależnionych od opioidów

    Get PDF
    Introduction: Eye movements are closely related to cognitive and emotional functions. Information on saccadic dynamics during certain tasks may indicate disorders of mental functions, which can help to explain the neurobiology of sensory-motor systems and can be useful in neuropsychiatric diagnosis. Aims/ Objectives: The study aims at assessing the impact of a single therapeutic dose of methadone on eye movements (saccades) dynamics in HIV(+) and HIV(-) opioid addicted subjects. Methods: Sixty patients from the substitution program were examined. The Latency Test (LT), carried out with the use of saccadometer diagnostic system, was conducted twice: before and 1.5 hours after the administration of a therapeutic dose of methadone. In both parts of the test mean peak velocity, mean latency, mean duration, mean amplitude were measured. Results: The mean duration of latency in HIV(-) subjects measured by LT after the administration of a therapeutic dose of methadone was statistically significantly increased whereas the mean peak velocity was decreased. The mean peak velocity latency in HIV(+) subjects is not statistically significant. The mean duration and the amplitude of latency after the administration of a therapeutic dose of methadone is statistically significant in opioid addicted HIV(+) subjects . It was found that the mean peak velocity before the administration of a therapeutic dose of methadone was statistically significantly different in HIV(-) subjects as compared to HIV(+) ones. Conclusion: An increase in the values of saccadic refixation parameters in opioid addicted subjects after the administration of a therapeutic dose of methadone was observed. An improvement in saccadic refixations parameter in HIV(-) subjects after the administration of a therapeutic dose of methadone was concluded.  Wstęp: Motoryka gałek ocznych jest ściśle związana z funkcjami poznawczymi i emocjonalnym dlatego informacje dotyczące dynamiki sakad podczas wykonywania określonych zadań mogą świadczyć o fizjologii bądź zaburzeniach funkcji psychicznych co może pomóc w wyjaśnieniu neurobiologii układów sensoryczno-motorycznych i być przydatne w diagnostyce neuropsychiatrycznej. Cel: Badania mają na celu stwierdzenie czy podanie pojedynczej dawki leku substytucyjnego wpływa na dynamikę sakad oraz czas latencji u osób uzależnionych od opioidów HIV(+) i HIV (-) Materiały i metody: Zbadano 60 pacjentów programu substytucyjnego. Wykonano test refi ksacji sakadycznej - Latency test (LT) za pomocą systemu diagnostycznego Saccadometr dwukrotnie: przed podaniem oraz około 1,5 godziny po podaniu leczniczej dawki metadonu. W obu częściach testu zmierzono prędkość sakad, średni czas latencji, średni czas trwania sakad, średnią amplitudę sakad. Wyniki: W grupie osób uzależnionych od opioidów HIV(-) w teście LT stwierdzono, że średni czas trwania sakad był istotnie statystycznie (p<0,01) dłuższy, a prędkość maksymalna sakad mniejsza po podaniu metadonu. Natomiast w grupie osób HIV(+) uzależnionych od opioidów nie stwierdzono istotnej statystycznie różnicy w prędkości maksymalnej. Wykazano w grupie osób HIV(+) po podniu matadonu istotność statystyczną w czasie trwania skad oraz amplitudzie sakad. Stwierdzono, że prędkość maksymalna różni się istotnie statystycznie przed podaniem metadonu u osób HIV(-) leczonych w programie substytucyjnym w porównaniu do osób HIV(+). Wnioski: Wyniki badań potwierdzają zmiany w dynamice sakad, a także zmiany w latencji odpowiedzi na bodziec po podaniu pojedynczej dawki metadonu w grupach badanych. Stwierdzono poprawę parametrów refi ksacji sakadycznej osób uzależnionych od opioidów HIV (-) po podaniu leczniczej dawki metadonu

    Mechanizmy starzenia się komórek w hodowli komórkowej

    Get PDF
    A key element in the life of cells in culture is the number of cell divisions, not their life time in culture. Serially in vivo transplanted cells also exhibit a finite lifetime, which means that the cell aging is not unique only to a cell culture. There are theories suggesting that the aging of cells in culture may be associated with the aging of the organism from which they were obtained. Cells may stop dividing because of replicative aging, which is the result of telomere shortening. The aging process in cells may be induced by an intracellular process associated with shortening and uncapping of telomeres and environmental factors of a stochastic nature, among the most important of which is oxidative stress. The loss of telomeres beyond a critical value eventually induces antiproliferative signals that result in an aging. Telomeres give information about the end of replication; their function can be however recreated. Insertion of protein genes, comprised in telomerase, to aging human cells increases the length of their telomeres to lengths typical of young cells. The cells then exhibit all the characteristics of young nucleated cells. Telomerase is not only the central mechanism for regulating cells life, but it is also a mechanism that can be resumed, extending the replicative period of cells , comprising markers of gene expression characteristic of young cells, life. It is not known in what way replicative aging of cells is played by oxidative DNA damage, exposure to UV, oncogenes, which are independent of telomere shortening.Kluczowym elementem w długości życia komórek w hodowli jest liczba podziałów komórkowych, a nie czas życia w kulturze. Komórki przeszczepiane seryjnie in vivo wykazują także skończoną żywotność, co oznacza, że starzenie komórek nie jest charakterystyczne tylko dla hodowli komórkowych. Istnieją teorie, które sugerują, że starzenie się komórek w hodowli może być związane ze starzeniem się organizmu, z którego zostały one otrzymane. Komórki mogą przestać się dzielić z powodu starzenia replikacyjnego, które jest wynikiem skracania telomerów. Starzenie się w tym procesie komórek może być indukowane przez wewnątrzkomórkowy program związany ze skracaniem się i zmianami budowy telomerów (tzw. uncapping) oraz czynniki środowiskowe o charakterze stochastycznym, spośród których najważniejszym jest stres oksydacyjny. Utrata telomerów, po przekroczeniu wartości krytycznej, indukuje ostatecznie sygnały antyproliferacyjne, których skutkiem jest starzenie się. Telomery są więc zegarem replikacyjnego wyczerpania się, ich funkcja może być jednak odtwarzana. Wstawienie genów białek wchodzących w skład telomerazy do starzejących się komórek ludzkich powoduje wydłużenie ich telomerów do długości typowej dla młodych komórek. Komórki wykazują wtedy wszystkie cechy charakterystyczne dla młodych komórek jądrzastych. Telomeraza jest nie tylko centralnym mechanizmem regulującym czas życia komórek, ale także mechanizmem, który może być ponownie włączony, przedłużając replikacyjny okres życia komórek, posiadających markery ekspresji genów charakterystycznych dla młodej komórki. Nie wiadomo, jaki wpływ na replikacyjne starzenie się komórek ma oksydatywne uszkodzenie DNA, ekspozycja na UV, onkogeny ras, które są niezależne od skracania się telomerów

    Oculomotor disturbances in HIV-positive individuals treated with methadone

    Get PDF
    Methadone substitution is claimed to be the most effective way of pharmacological management of human immunodeficiency virus (HIV) positive patients addicted to opioids. Possible and clinically the most relevant drug interactions are those between methadone and antiretroviral agents [13,18,25,32]. HIV causes cognitive impairment by infiltrating the central nervous system (CNS) in the initial phase of infection. The consequence of this is damage to the hippocampus, caudate nucleus, and basal ganglia [2,26].Eighty-six patients from the substitution program group were examined. The trial was conducted twice: before and about 1.5 hours after the administration of a therapeutic dose of methadone. The antisaccades task (AT) and latency task (LT) were performed using a saccadometer diagnostic system.The statistical analysis showed that the mean duration of latency measured by AT in HIV(-) and HIV(+) subjects after the administration of a therapeutic dose of methadone was significantly increased (p=0.03 HIV(-); p=0.04 HIV(+)). There was a statistically significant increase in the mean latency after the administration of methadone in HIV(+) subjects when compared to the control group measured by LT (p=0.03).The statistical analysis confirms the change in the saccadic refixation parameters in patients addicted to opioids. Methadone influences saccadic dynamic parameters less in HIV(+) than in HIV(-) drug users. Oculomotor disturbances are probably related to the neurotropic effects of HIV leading to damage of the striatum, which plays an important role in psychomotor functions

    ‘A Girl's Love’: Lord Alfred Douglas as Homoerotic Muse in the Poetry of Olive Custance

    Get PDF
    This is an Accepted Manuscript of an article published by Taylor & Francis in Women: a Cultural Review on 15/09/2011, available online: http://dx.doi.org/10.1080/09574042.2011.585045.This article explores the relationship between the poet Olive Custance and her husband Lord Alfred Douglas, arguing that Custance constructed Douglas as a male muse figure in her poetry, particularly the sequence ‘Songs of a Fairy Princess’ (Rainbows 1902). The introduction sets out Custance's problematic historical positioning as a ‘decadent’ poet who published nothing following the Great War, but whose work came too late to fit into strictly ‘fin de siècle’ categories. I suggest, however, that Custance's oscillating constructions of gender and sexuality make her more relevant to the concerns of modernity than has previously been acknowledged and her work anticipates what is now termed ‘queer’. The first main section of the article traces the cultural background of the fin de siècle male muse, arguing that Custance's key influences—male homoerotic writers such as Wilde and Pater—meant it was logical that she should imagine the muse as male, despite the problems associated with gender-reversals of the muse-poet relationship which have been identified by several feminist critics. I then move on to focus specifically on how Shakespearean discourses of gender performance and cross-dressing played a key role in Custance and Douglas's courtship, as they exchanged the fluid roles of ‘Prince’, ‘Princess’ and ‘Page’. The penultimate section of the article focuses on discourses of fairy tale and fantasia in Custance's ‘Songs of a Fairy Princess’ sequence, in which these fantasy roles contribute to a construction of Douglas as a feminised object, and the relationship between the ‘Prince’ and ‘Princess’ is described in terms of narcissistic sameness. My paper concludes by tracing the demise of Custance and Douglas's relationship; as Douglas attempted to be more ‘manly’, he sought to escape the role of object, resulting in Custance losing her male muse. But her sexually-dissident constructions of the male muse remain important experiments worthy of critical attention

    Generalized fixed drug eruption following Pfizer‐BioNtech COVID‐19 vaccination

    No full text
    Abstract Fixed drug eruption is a cutaneous drug reaction which recurs at the same site when the individual is exposed to the causative drug, characterized by single or multiple round sharply demarcated erythematous‐to‐violaceous patches. Here, we report a patient with generalized non‐bullous fixed drug eruption following mRNA‐based Pfizer‐BioNTech COVID‐19 vaccine
    corecore