108 research outputs found
The intimate other
The pregnant body seems to be endowed with a peculiar form of immanent self-lucidity, which enables us to deeply feel and to intensely anticipate what a reflexive consciousness will only grasp later on and in a more rationalized way. Before embarking, however, on the description of the lived experience of pregnancy per se, which reveals a radical embodiment characterized by the strange othered intimacy of having another living being growing inside my own body, I would like first to account briefly for the different degrees of bodily lucidity at work in our everyday experience
Surprise: A Circular Dynamic of Multi-Directional Verbalization
To understand the dynamics of the verbalization of surprise, I will start with the philosophical theoretical place that is, in my opinion, the most remarkable in terms of the descriptive phenomenology of surprise, namely, its approach by Paul Ricœur in Freedom and Nature in terms of what he calls “emotion-surprise.” This theoretical position will lead me to retrace, in a second step, the archeology of what Ricoeur calls the “circular phenomenon” or the “circular process” of surprise, which includes body language in a burst of "shaking" and the language of cognitive as well as aesthetic "shock". There is an a priori antinomy here that is based on a post-Cartesian duality of the body and the mind, but it is circularized by Ricoeur. On the basis of this dual model of surprise, I will retrace its genealogy in a number of authors (Darwin, James, Izard, and Ekman on the one hand, and Peirce, Husserl, Dennett, Davidson, on the other hand) and will analyze some first-person descriptions that come from “microphenomenological interviews” [entretiens d’explicitation]
„Utrata” znaczenia Kilka kroków ku „pierwszoosobowej” praktyce fenomenologicznej
Doświadczenie, w które zamierzam się zagłębić, odnosi się do procesu wyłaniania się znaczenia w świadomości. Mówiąc bardziej szczegółowo: tym, co jest mi dane pod pojęciem „znaczenia”, jest sama utrata znaczenia tego, to co mi się w tej chwili wydarza. Oto kluczowa hipoteza: odkrycie swojego własnego doświadczenia i tworzenie jego osobistego opisu w ramach zdyscyplinowanej praktyki. Jest to jedyny sposób, by sprawdzić efektywność mojego pierwszoosobowego dostępu do własnego wyjątkowego i nieredukowalnego doświadczenia. Po napisaniu wiele „na temat” konieczności rozpoczęcia takiej praktyki, po „twierdzeniu”, że jest to absolutnie niezbędne, a niedawno także po sprawdzeniu tego w świetle odczytywanej krok po kroku książki Husserla oraz twierdzeniu, że to jest to autentyczne ujęcie fenomenologii husserlowskiej, tu jestem tą, która w końcu wyjawi trochę samej siebie, podejmując ryzyko podjęcia się takiej praktyki. W rzeczywistości owo „ujęcie” pierwszooso bowego doświadczenia, w oparciu o wypowiedzi fenomenologów, którzy o nim pisali, jak to dziś często czyni się na przecięciu fenomenologii i kognitywistyki – to jedno; a czymś zupełnie innym i całkowicie odmiennym epistemologicznie jest praktykowanie takiego pierwszoosobowego doświadczenia poprzez ujęcie via samoujawnianie wyjątkowego przykładu, który usytuowany jest hic et nunc, na przykład kiedy używam narzędzi opisowych, które są mu wierne i tym samym uwierzytelniają wspomnianą praktykę, dobrze jej służąc
Eros
Le regain d’intérêt pour la thématique de l’eros en phénoménologie aujourd’hui, à travers, notamment, les ouvrages de Christos Yannaras, Variations sur le Cantique des Cantiques, Essai sur l’Eros (1995), de Michel Henry, Incarnation. Une philosophie de la chair (2000), de Jean-Luc Marion, Le phénomène érotique (2003) et de Jean-Louis Chrétien, La symbolique du corps. La tradition chrétienne du Cantique des Cantiques (2005), a alerté notre attention sur l’importance d’un examen à nouveaux frai..
Transcendentalinis empirizmas: tarp Husserlio ir Derrida
The article demonstrates that the conceptíon of phenomenology as transcendental empiricism transforms the philosopical paradigm leading from the herme- neutics to pragmatics. From this standpoint, the method of cooperation between the empiricity and transcendentality in the constitution of the primordiality equatcs Husserlian method to the Derrida's method of primordial contamination. Husserl and Derrida are in the same field of the shored critical choices; they both reject dualism, monism, dialectics, and her- meneutics. In short, transcendental empiricism implies an oxymoronic, codynamic method that is legimated by the primordial tension which is characteristic for the vcry development of the primordializing of primordiality.Fenomenologijos, kaip transcendentalínio empirizmo, samprata sudaro prielaidas keisti filosofijos paradigmą, t. y. suponuoja posūkį nuo hermeneutikos link pragmatikos. Šiuo aspektu interpretuota empiriškumo ir transcendentalumo bendrabūviška sąveika, kurstanti energinę įtampą prigimties oksimoroniško apvaisinimo lauke, vertinama kaip naujas metodas, pagal homologinės empatijos principą daugeliu atžvilgiu suartinan tis modifikuotą huserliškąjį fenomenologinį metodą su Derrida prigimtinės kontaminacijos bei prigimties pirminio bipoliarínio apvaisinimo (skirtumo infekavimo prigimtyje) metodu. Prigimties apvaisinimą plėtojanti bendruomeninė praktika suponuoja staigaus prigimties proveržio galimybę, kuri dėl skirtumo infekavimo prigimtyje visuomet nukeliama į ateitį. Husserlio ir Derrida koncepcijas sieja bendra pamatiné kritinė laikysena atsiribojimo nuo dualizmo, monizmo, taip pat dialektikos ir hermeneutikos atžvilgiu. Trumpai tariant, transcendentalinis empirizmas implikuoja oksimoronišką, prigimtine energine galia grindžiamos ir bendrabūviškai bei abipusiškai prigimties plėtotę paremiančios sąveikos bendros dinamikos atskleidimo metodą, kurio pagrindą sudaro pirmapradė, niekuomet nepašalinama įtampa, būdinga pačiai supainiotai prigimties „įprigimtinimo-išprigimtinimo“ raidai, kurioje santykis tarp šių dviejų reiškinio savybių visuomet išlieka disimetriškas
La phénoménologie expérimentale de l’attention de Carl Stumpf
La thématique de l’attention apparaît de manière topique dans les deux tomes de la Psychologie du son, publiés respectivement en 1883 et en 1890. W. James, proche ami de Stumpf, publiera de son côté dans The Principles of Psychology (1890) un chapitre entier sur l’attention. Carl Friedrich Stumpf (1848-1936), psychologue et musicologue, a joué un rôle crucial dans la constitution de la philosophie phénoménologique au tournant du xxe siècle. F. Brentano, qui fut le professeur de Husserl à Vien..
- …