14 research outputs found
Successful treatment of a case of anal incontinence due to obsteric injury using ‘anterior overlapping sphincteroplasty’
Anal inkontinans, gaz ve dışkının istem dışı kaçırılması-
dır. Fekal inkontinans vajinal doğumun çok korkulan
bir komplikasyonudur. Bu durum sfinkter yırtılması,
pudental sinir hasarlanması ya da her ikisi ile birlikte
olabilmektedir. Anal inkontinans prevelansı araştırılan
topluluğa göre farklılık göstermektedir. Genel olarak
30-90 yaş arası kadınlar incelendiğinde, en az bir aylık
sürede katı veya sıvı dışkı tutamama prevalansı %7.7dir.
Vajinal doğum veya sezaryen doğumdan 6 ay sonra
anal inkontinans %13-25 arası olmakta fakat bu 12 aylık
bir sürede %1-6 aralığına düşmektedir. Anal
inkontinans yaşam kalitesi üzerinde önemli bir etkisi
vardır. Kadınlarda en önemli neden doğum
travmasıdır. Anal sfinkter defekti ile birlikte perine
yırtılması %1-9 arasında değişmektedir.
Tanımlanmamış sfinker hasarı %18-35 olarak yüksek bir
değerdedir. Pudental nöropati doğumunun ikinci
evresinde ıkınma ile birlikte sinirin gerilmesi ve fetal
başın inmesi ile oluşmaktadır. Hatta bazen doğumun
birinci evresinde bile olmaktadır. Sfinkter hasarı ve pudental
nöropati risk faktörleri forsepsli doğum, büyük
fetüs ölçüsü ve uzamış ikinci doğum evresidir.
Özellikle ilk doğum süresince fekal inkontinans riski
göz önünde bulundurulmalıdır. Rutin epizyotomi
sfinker hasarını engellememekte hatta sebebiyet
verebilmektedir. Anal inkontinanslı kadınların tedavi
yaklaşımı altta yatan etyoloji temelli olmalıdır. Başlangıç
tedavisi olarak önerilen tıbbi yaklaşım nadiren etkilidir.
Prmer anal sfinkter cerrahisi yapılan hastaların yarısı
kısa ve uzun dönemde kontinans problemi ile
karşılaşabilmektedirler. Bu çalışmada obstetrik
yaralanmaya bağlı olarak ortaya çıkan ve ‘Anterior
Overlapping Sfinkteroplasti’ yöntemiyle başarı bir
şekilde tedavi edilen anal inkontinanslı bir olguyu
sunuyoruz.Anal incontinence means inability to control the release
of flatus or stool. Fecal incontinence is one of the most
feared complications of vaginal delivery. It may be the
consequence of sphincter tears, of pudendal neuropathy,
or of a combination of the two. The prevalence of
fecal incontinence varies depending on the population
studied. In one population-based, age-stratified postal
survey of women aged 30 to 90 years, the prevalence
of fecal incontinence (defined as at least monthly loss
of liquid or solid stool) was 7.7 percent. At three to six
months after vaginal or cesarean delivery, as many as
13 to 25 percent of women report fecal incontinence
. However, the prevalence falls to 1 to 6 percent by 12
months. Fecal incontinence has a significant impact on
quality of life. Most important cause of incontinence is
obstetric trauma in women. The incidence of perineal
tear with anal sphincteric defect varies from 1-9% and
the incidence of unrecognized sphincter injury may be
as high as 18-35%. Pudendal neuropathy is caused by
nerve stretch during pushing in the second stage of
labor and descent of the fetal head; it may occur even
with the first delivery. Risk factors for sphincter injury
and pudendal neuropathy include forceps delivery, large
neonatal size, and prolonged second stage of labor.
The risk of fecal incontinence must be considered even
during the first pregnancy. Routine episiotomy does
not prevent sphincter injury and may even predispose
to it. Therapeutic management of the women with anal
incontinence should be based on underlying etiology.
Medical treatment, recommended as initial approach, is
rarely effective. Half the women who undergo primary
anal sphincter repair have short or long term continence
problems. In this study we present a case of anal incontinence
due to obstetric injury who was successfully
treated using ‘anterior overlapping sphincteroplasty
Comparison of nifedipine and hydration + sedation in the treatment of preterm delivery: a prospective clinical study
To compare the effectiveness of hydration + sedation and nifedipine in the treatment of preterm
delivery.
Between November 2003 and March 2005, a total of 130 pregnant women hospitalized at our hospital
due to preterm labor were enrolled in the study. Of these, 70 (group 1) received hydration+sedation and the
remaining 60 (group 2) received nifedipine. All pregnant women were followed up to delivery and obstetric and
perinatal data were recorded.
Groups were similar with respect to patients' demographic and reproductive characteristics, risk factors
for preterm delivery, gestational week at the time of application and cervical length measured by ultrasound
(p>0.05). Mean time between diagnosis and delivery was 35.8±4.2 days in group 1 and was 35.4±4.5 days in
group 2 (p=0.84). Mean birth weight was 2970±226 grams for group 1 and was 2880±231 grams for group 2
(p=0.17). There was also no significant difference between the groups with respect to parenteral tocolysis
requirement (p=0.07) and delivery prior to 37 weeks of gestation (p=0.62).
In contrast to literature data, our study results suggest that hydration + sedation treatment may be a
reasonable approach before administrating tocolysis. However, larger and placebo controlled studies are needed
to recommend this approach as an alternative to tocolysis
Ege Doğumevi ve Kadın Hastalıkları Eğitim ve Araştırma Hastanesi, Aile Planlaması Bölümü'ne 2001-2005 yılları arasında başvuran perimenopozal kadınlar tarafından kullanılan kontraseptif yöntemler
Amaç: Bu çalısmanın amacı Ege bölgesi'ndeki perimenopozal kadınlar tarafından tercih edilen kontraseptif
yöntemleri ve bu yöntemlerin devamlılık oranını saptamaktır.
Yöntem: Agustos 2001 ve Nisan 2005 tarihleri arasında hastanemiz aile planlaması bölümüne kontrasepsiyon
için basvuran toplam 442 perimenopozal kadın bu prospektif klinik çalısmaya dahil edildi.
Bulgular: Kadınların ortalama yası 47.4±4.8 idi. En sık seçilen kontraseptif yöntemler kombine oral
kontraseptifler (OKS) (%31) ve Depo medroxyprogesteroneacetate (DMPA) (%28.5) idi. Tuba ligasyonu ve
vazektomiyi içeren kalıcı yöntemler dıslandıgında, en yüksek devamlılık oranı olan yöntemOKS(%83.9) idi.
Sonuç: Bariyer kontrasepsiyon ve RIA perimenopozal periyoddaki kadınlar için önerilen yöntemler olmasına
ragmen, hastanemiz aile planlaması bölümüne basvuran perimenopozal Ege bölgesi kadınlarının sadece %20.1'i
bu yöntemleri tercih etmektedir. Perimenopozal kadınların kontraseptif seçimine ve bu kontraseptif yöntemlerin
devamlılık oranlarına etki eden faktörleri arastıran daha fazla çalısmaya ihtiyaç vardır.Objective: To detect usage frequency and continuing rate of several contraceptive methods chosen by perimenopausal women surviving in Aegean region.
Method: A total of 442 perimenopausal women who applied to family planning unit of our hospital for contraception in between August 2001 and April 2005 were enrolled into this prospective clinical study.
Results: Mean age of the women was 47.4±4.8. The most common selected contraceptive methods were combined oral contraceptives (OCs) (31%) and Depo medroxyprogesteroneacetate (DMPA) (28.5%). If permanent methods including tuba ligation and vasectomy were excluded, the highest continuation rate was for OCs (83.9%).
Conclusion: Although barrier contraception and IUD are suggested method for women in perimenopausal period, only 20.1% of perimenopausal Aegean region women appliying family planning unit of our hospital have chosen these methods. There is needed to further studies investigating the factors influence on the preparation of contraceptive methods of perimenopausal women and the continuation rate of these methods