Lack of effects of pioglitazone on cardiac function in patients with type 2 diabetes and evidence of left ventricular diastolic dysfunction: a tissue doppler imaging study

Abstract Background Thiazolidinediones, used for the treatment of patients with type 2 diabetes mellitus (DM2), are associated with an increased incidence of heart failure. We sought to investigate the effects of pioglitazone on novel echocardiographic indices of left ventricular (LV) diastolic function in DM2 patients with LV diastolic dysfunction (LVDD). Methods Eighty-eight asymptomatic DM2 patients on metformin and/or sulfonylureas, aged 64.5 ± 7.7 years, without known cardiovascular disease, with normal LV systolic function and evidence of LVDD were randomly assigned to pioglitazone 30 mg/day (n = 42) or an increase in dose of other oral agents (n = 39) for 6 months. All patients underwent transthoracic conventional and Tissue Doppler Imaging echocardiography at baseline and follow-up. The primary end-point was change in early diastolic velocity of the mitral annulus (E'). Results Improvement of glycaemic control was similar in the 2 groups. A significant difference (p &lt; 0.05) between the 2 groups was found in the treatment-induced changes in fasting insulin, the insulin resistance index HOMA, HDL cholesterol, triglycerides, diastolic blood pressure (all in favor of pioglitazone) and in body weight (increase with pioglitazone). No significant changes were observed in any echocardiographic parameter in either group and did not differ between groups (p = NS for all). E' increased non-significantly and to a similar extent in both groups (p = NS). Conclusions In asymptomatic DM2 patients with LVDD, the addition of pioglitazone to oral conventional treatment for 6 months does not induce any adverse or favorable changes in LV diastolic or systolic function despite improvements in glycaemic control, insulin sensitivity, lipid profile, and blood pressure. </jats:sec

Clinical and epidemiological profiles and outcome of non-traumatic myelopathies in dogs

Myelopathies, the disorders affecting the spinal cord, are classified into traumatic or non-traumatic. In dogs, intervertebral disc disease (IVD) is the most common cause of spinal pain and neurological deficits. The aim of the current study is to present the prevalence, clinical presentation, diagnosis and outcome of non-traumatic myelopathies of various etiologies, in dogs. This was a retrospective study in dogs. The inclusion criteria for the dog population included complete clinical records of the cases (physical, neurological examination, clinicopathological and/or diagnostic imaging), therapy, outcome and re-examinations. A total of 618 dogs were included in the study with a mean age of 6 years and a mean body weight of 12Kg. The neurological deficits appeared acutely in 346 dogs (56%).Paraplegia (201/618, 32.5%), paraparesis (144/618, 23.3%) were the most frequent neurological deficits, followed by spinal pain (61/618, 9.9%). In the majority of cases the lesions (374/618, 60.5%) were localized in the thoracolumbar spinal cord segments. Degenerative disc disease was the predominant diagnosis in the study population (212 dogs, 62.5%), followed by neoplasia (10%), congenital anomalies (6.2%), myelitis (5.9%) and, less frequently, discospondylitis (4.1%), caudal cervical spondylomyelopathy (3.8%) and meningitis (3%). There were few cases with extradural synovial cysts (2.1%), congenital myelopathies (1.2%), Chiari like malformation (0.9%). Regarding outcome, 476/618 (77%) dogs were alive at the end of the study. From the 476 dogs that were still alive, 278/476 dogs (58.4%) improved neurologically, 120/476 dogs (25.2%) were neurologically stable, 22/476 dogs (4.6%) deteriorated. Degenerative disc disease was the most common diagnosis in dogs admitted with paraparesis/ paraplegia. Myelography could diagnose secondary spinal compression caused by disc protrusion/ extrusion or any other cause. Corticosteroids and non-steroidal anti-inflammatory drugs (NSAID) were used commonly by the referring veterinarian in case a compressive myelopathy was suspected. Prognosis in dogs with degenerative disc disease type II is favorable when therapy was started soon after the clinical sign’s onset and the deep pain sensation was intact

Cervical spondylomyelopathy in dogs

Η οπίσθια αυχενική σπονδυλομυελοπάθεια του σκύλου αποτελεί την πιο συχνή πάθηση της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης σε μεγαλόσωμες και γιγαντόσωμες φυλές σκύλων. Η αιτιολογία της οπίσθιας αυχενικής σπονδυλομυελοπάθειας είναι άγνωστη και οι υποκείμενοι παθοφυσιολογικοί μηχανισμοί μη πλήρως κατανοητοί. Κεντρικό ρόλο στην παθοφυσιολογία της νόσου φαίνεται ότι κατέχουν ο βαθμός συμπίεσης του νωτιαίου μυελού και η ισχαιμία/υποξία που προκαλείται. Υπάρχουν δύο κλινικές οντότητες στην οπίσθια αυχενική σπονδυλομυελοπάθεια: συμπίεση του νωτιαίου μυελού που συνδέεται με εκ- φύλιση και προβολή του μεσοσπονδυλίου δίσκου τύπου ΙΙ και συμπίεση που συνδέεται με τη δημιουργία νέου οστού. Το ιστορικό και η κλινική εικόνα είναι ενδεικτικά της νόσου, αν και τα νευρολογικά συμπτώματα ποικίλουν από αυχενικό πόνο έως τετραπληγία και έκπτωση της αναπνευστικής λειτουργίας. Η απεικονιστική διερεύνηση της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης είναι απαραίτητη για τη διάγνωση της οπίσθιας αυχενικής σπονδυλομυελοπάθειας, περιλαμβάνει δε τα απλά ακτινογραφήματα, τη μυελογραφία, την αξονική και τη μαγνητική τομογραφία. Επιπλέον, είναι απαραίτητη για το σχεδιασμό της χειρουργικής θεραπείας. Η τελευταία βασίζεται συνήθως στον υποκειμενικό χαρακτηρισμό των συμπιεστικών αλλοιώσεων ως δυναμικών ή στατικών. Η μαγνητική τομογραφία υπερέχει έναντι της μυελογραφίας, αλλά προς το παρόν προτείνεται οι απεικονιστικές αυτές τεχνικές να εφαρμόζονται συμπληρωματικά. Επιπρόσθετα, τονίζεται ιδιαίτερα η αναγκαιότητα ύπαρξης συμφωνίας μεταξύ των κλινικών συμπτωμάτων και των απεικονιστικών ευρημάτων της μαγνητικής τομογραφίας, προς αποφυγή ψευδώς θετικών ευρημάτων.Πριν από την ανάληψη θεραπευτικής προσπάθειας, κρίνεται σκόπιμη η διερεύνηση του ζώου για συνυπάρχουσες παθολογικές καταστάσεις, οι οποίες μπορεί να επηρεάσουν την έκβαση του περιστατικού σε βάθος χρόνου. Η οπίσθια αυχενική σπονδυλομυελοπάθεια θεωρείται χειρουργικό νόσημα, ωστόσο η συντηρητική θεραπεία, που συνίσταται στον αυστηρό περιορισμό της κινητικής δραστηριότητας και στη χρήση στεροειδών ή μη στεροειδών αντιφλεγμονωδών φαρμάκων, μπορεί να υιοθετηθεί σε επιλεγμένα περιστατικά. Η χειρουργική θεραπεία αποσκοπεί στην αποσυμπίεση του νωτιαίου μυελού. Οι συμπιεστικές αλλοιώσεις στους γειτονικούς σπονδύλους αναφέρονται ως επιπλοκή της χειρουργικής θεραπείας, χωρίς όμως η αιτιολογία τους να είναι σαφώς προσδιορισμένη. Πρόσφατα, εφαρμόστηκαν τεχνικές αντικατάστασης του μεσοσπονδύλιου δίσκου μ τεχνητό, σε περιστατικά με συμπίεση λόγω εκφυλιστικής δισκοπάθειας τύπου ΙΙ και τα πρώτα αποτελέσματα είναι ενθαρρυντικά. Τέλος, υπάρχουν σύγχρονες ενδείξεις ότι η μαγνητική τομογραφία μπορεί να χρησιμοποιηθεί για καθορισμό της πρόγνωσης σε περιστατικά μυελοπάθειας.Cervical spondylomyelopathy (CSM) is the most common disease of the cervical spine in large and giant breed dogs. Its exact aetiology is not known and the relevant pathophysiology is not clear; two clinical entities are currently recognised: disc-associated and osseous-associated spinal cord compression. History and clinical signs are indicative of cervical spondylomyelopathy, although its neurologic manifestation can vary from cervical pain only to tetraparesis and respiratory compromise. Imaging of the spine is fundamental for definitive diagnosis and includes radiography, myelography, computed tomography and magnetic resonance imaging. It is also the cornerstone of surgical planning. This is usually based on the subjective concept of dynamic or static compressive lesions. Among the advanced imaging techniques, magnetic resonance imaging is superior to myelography for diagnosis of cervical spondylomyelopathy, although, at present, these techniques can be considered complementary.Furthermore, attention is drawn to the false positive interpretations of magnetic resonance findings, which are related to clinically irrelevant spinal cord compression. Hence, the degree of agreement between neuroanatomic localization and neuroimaging is of the outmost importance. Conservative treatment consists of strict restriction of the animal and the use of steroid or non-steroid anti-inflammatory drugs. Objective of surgical treatment is to decompress the spinal cord. However, the decision-making process of surgical treatment is more complicated, because a large number of different surgical techniques have been proposed. Adjacent segment disease is a controversial complication of the surgical treatment of disk-associated cervical spondylomyelopathy and recently introduced motion-preserving techniques are targeted on reducing its occurrence. Significant prognostic information for focal parenchymal damage may derive from magnetic resonance imaging studies, but this remains to be further clarified

Comparative Susceptibility Study Against Pathogens Using Fermented Cranberry Juice and Antibiotics.

In the present study, unfermented and fermented cranberry juice in combination with the Antibiotics vancomycin and tigecycline were tested for their antimicrobial activity. Cranberry juice was fermented with a recently isolated potentially probiotic Lactobacillus paracasei K5. The tested strains selected for this purpose were Enterococcus faecalis, E. faecium, Enterobacter cloacae and Staphylococcus aureus. The methods followed were the determination of zones inhibition, Minimum Inhibitory Concentration (MIC) and Fractional Inhibitory Concentration Index (FICI). Tigecycline together with fermented juice exhibited larger Zones of Inhibition (ZOI) in strains of E. faecium (65 ± 4.8 mm) compared to the respective ZOI with tigecycline and unfermented juice (no zone). The same outcome was also obtained with E. cloacae. Vancomycin together with fermented juice exhibited larger ZOI in strains of E. faecium (28 ± 2.2 mm) compared to the respective ZOI with vancomycin and unfermented juice (24 ± 2.3 mm). The lowest MIC values were recorded when tigecycline was combined with fermented cranberry juice against S. aureus strains, followed by the same combination of juice and antibiotic against E. cloacae strains. FICI revealed synergistic effects between fermented juice and tigecycline against a strain of E. faecium (A2020) and a strain of E. faecalis (A1940). Such effects were also observed in the case of fermented juice in combination with vancomycin against a strain of S. aureus (S18), as well as between fermented juice and tigecycline against E. cloacae (E1005 and E1007) strains. The results indicate that the antibacterial activity of juice fermented with the potentially probiotic L. paracasei K5 may be due to synergistic effects between some end fermentation products and the antibiotic agents examined

A case of periosteal proliferative polyarthritis in a cat

Στην εργασία αυτή περιγράφεται ένα περιστατικό υπερπλαστικης περιοστικης παλυαρθρίτιδας σε θηλυκή γάτα φυλής Σιάμ και ηλικίας 11 χρόνων, που προσκομίστηκε στη Χειρουργική Κλινική του Τμήματος Κτηνιατρικής, Α.Π.Θ., με ιστορικό έντονης χωλότητας στο αριστερό πρόσθιο άκρο, διάρκειας 6 μηνών. Στην κλινική εξέταση διαπιστώθηκε άλγος, διόγκωση και περιορισμός της κινητικότητας του αριστερού αγκώνα. Η έντονου βαθμού περιαρθρική-περιοστική ανάπτυξη νεόδμητου οστίτη ιστού ήταν το κύριο ακτινολογικό εύρημα. Στο ζώο δε διαπιστώθηκαν άλλα κλινικά ή εργαστηριακά (αιματολογικός και βιοχημικός έλεγχος) ευρήματα και οι ορολογικές εξετάσεις για FeLV και FIV ήταν αρνητικές. Στην εξέταση του αρθρικού υγρού, που ήταν βακτηριδιολογικώς στείρο, διαπιστώθηκαν πολυάριθμα λεμφοκύτταρα και πλασμοκυτταρα. Η πρεδνιζολόνη, που χορηγήθηκε αρχικά σε αντιφλεγμονώδη δόση για δυο εβδομάδες, βελτίωσε τα συμπτώματα, που όμως επανεμφανίστηκαν στο δεξιό πρόσθιο άκρο δυο περίπου μήνες μετά το τέλος της θεραπείας. Η ακτινολογική εξέταση έδειξε την παρουσία παρόμοιων αλλοιώσεων και στο δεξιό αγκώνα, ενώ στον αριστερό είχε εγκατασταθεί αγκύλωση. Η επαναχορήγηση της πρεδνιζολόνης, σε ανοσοκαταοταλτικό όμως δοσολογικό σχήμα, δεν είχε ουσιαστικό αποτέλεσμα και για το λόγο αυτό στο θεραπευτικό σχήμα προστέθηκε η αζαθειοπρίνη (1 mg/kg ΣΒ, κάθε 48 ώρες) που συνεχίστηκε για 5 μήνες. Η παροδική εμφάνιση ήπιας λευκοπενίας, ένα μήνα μετά την έναρξη της χορήγησης της αζαθειοπρίνης, που υποχώρησε με την κατά 2 5% μείωση της δοσολογίας της, ήταν η μοναδική παρενέργεια της θεραπευτικής αγωγής. Κατά τη διάρκεια της τελευταίας, ακτινολογικά διαπιστώθηκε αναστολή και στη συνέχεια υποχώρηση των αλλοιώσεων, που είχε ως αποτέλεσμα τη μετακίνηση της γάτας με μικρά και διστακτικά βήματα, παρά την εγκατάσταση αγκύλωσης και στις δυο αρθρώσεις. Η νόσος δεν παρουσίασε καμία υποτροπή ένα χρόνο μετά το τέλος της ανοσοκατασταλτικής θεραπείας.In this paper a case of periosteal proliferative polyarthritis in an 11-year old, female Siamese cat, that was admitted to the Surgery Clinic of the Veterinary School, A.U.Th., with a 6-month history of non-weight bearing lameness of the left thoracic limb, is described. At physical examination, restricted range of motion of the left elbow joint, local swelling and pain were detected. In the radiological examination of the affected joint the main finding was a periarticular extensive and irregular periosteal new bone formation. The results of the complete blood count and routine serum biochemistry were within normal limits and the cat was serologically negative for FeLV and FIV. Synovial fluid examination showed a lymphoplasmacytic pleocytosis, while the bacterial culture was negative. Prednisolone given at an anti-inflammatory dose for two consecutive weeks resulted in a marked improvement of the clinical sings. However, two months after the end of the treatment lameness reappeared, but this time in the contralateral thoracic limb, due to the involvement of the same joint. Radiology revealed the same type of lesions in the right elbow joint, whereas the left became ankylosed. Again, prednisolone, given at an immunosuppressive dose for two weeks, did not improve but fairly the clinical condition of the animal and the radiological changes as well. For this reason azathioprine at the dose of 1 mg/kg BW, every 48 hours, was added to therapy that lasted for 5 months. Transient mild leukopenia, that resolved after decreasing the dose of azathioprine by 25%, was the only adverse side effect noticed. At the end of the treatment, regression of the radiographical lesions in both elbows enabled the cat to walk with a stilted gait, despite the development of joint ankylosis bilaterally. The disease was kept in remission during the 12-month follow up period

Stress response to trauma

Κάποιο τραύμα προκαλεί μια σειρά μεταβολών στον οργανισμό, οι οποίες από κοινού αποκαλούνται ‘ανταπόκριση στο τραύμα’. Τα διάφορα βλαπτικά ερεθίσματα προκαλούν συστηματική ή τοπική αντίδραση του οργανισμού, η οποία είναι ανάλογη της έντασης και της διάρκειας αυτών των ερεθισμάτων. Η ανταπόκριση στο τραύμα συνίσταται στην ενεργοποίηση του άξονα συμπαθητικό σύστημα-επινεφρίδια και του άξονα υποθάλαμος-υπόφυση-επινεφρίδια. Η ενεργοποίηση αυτών έχει ως απο- τέλεσμα την έκλυση κατεχολαμινών και κορτιζόλης από τα επινεφρίδια, καθώς και πληθώρας άλλων ορμονών από τον υποθάλαμο  και την υπόφυση. Οι ορμόνες αυτές επιδρούν στον μεταβολισμό και στο καρδιοαγγειακό σύστημα, με στόχο την αποκατάσταση της διαταραγμένης ομοιοστασίας του οργανισμού. Τελικός στόχος όλων αυτών είναι η διατήρηση επάρκειας όγκου αίματος και ενεργειακών αποθεμάτων. Η αρχική βλάβη συνοδεύεται από ποικίλα προβλήματα, όπως αιμορραγία, υπόταση, διαταραχές της οξεοβασικής ισορροπίας, πόνο, τα οποία είναι υπεύθυνα για την ενεργοποίηση της νευρο-ενδοκρινικής αντίδρασης. Η αυξημένη ορμονική αντίδραση οδηγεί σε αύξηση του καρδιακού και αναπνευστικού ρυθμού, αύξηση της συσπαστικότητας της καρδιάς και αύξηση της κατανάλωσης οξυγόνου. Στο μεταβολισμό παρατηρείται αυξημένη γλυκογονόλυση, γλυκονεογένεση, αντίσταση στην ινσουλίνη και υπεργλυκαιμία. Εκ παραλλήλου, η πρόκληση βλάβης σε κάποιο ιστό προκαλεί τοπική παραγωγή διαμεσολαβητών της φλεγμονής, με αποτελέσματα τοπική και συστηματική φλεγμονώδη αντίδραση και πόνο.Όλα τα παραπάνω γίνονται καλώς ανεκτά από ζώα σε καλή κατάσταση, οπότε, σε σύντομο χρονικό διάστημα, ο οργανισμός επιστρέφει στη φυσιολογική κατάσταση. Αντίθετα, σε ζώα σε κακή φυσική κατάσταση, παράταση των διεργασιών αυτών μπορεί να οδηγήσει σε ένδεια ενεργειακών υποστρωμάτων, συμπτώματα οργανικής δυσλειτουργίας και, πιθανόν, θάνατο. Εν γένει, η γενική αναισθησία αποσκοπεί στον περιορισμό ή την τροποποίηση της όλης αντίδρασης του ζώου προς μία ευνοϊκότερη εξέλιξη. Η γενική αναισθησία δεν μπορεί να εξαλείψει πλήρως την αντίδραση, όμως συμβάλλει στη μείωση των συμπτωμάτων της καταπόνησης και των μετεγχειρητικών επιπλοκών που παρατηρούνται, ώστε ο οργανισμός να είναι σε θέση να αναρρώσει.Trauma generates a series of alterations in the body, which are termed ‘stress response’. Injury triggers a reaction proportional to the intensity and duration of the stimuli imposed. Stress response reaction is mainly attributed to the sympathoadrenal axis and the hypothalamic-pituitary-adrenal axis. Activation of these two axes elicits secretion of several hormones, such catecholamines and cortisol from the adrenal glands or various other hormones from the hypothalamus and the pituitary gland. That affects body metabolism and the cardiovascular system, in order to ensure adequate energy reserves, to retain water and to maintain cardiac output and vascular fluid volume. Objective of the activation observed after trauma is to eventually restore body homeostasis. A primary injury is accompanied by several reactions that may activate stress response.Blood loss, hypotension, acid-base balance disorders, quality of anaesthesia and pain generate impulses that activate the neuro endocrine response. Increased secretion of stress hormones enhances heart rate, heart contractility, blood pressure, oxygen consumption and respiratory rate. Moreover, stress hormones enhance glyconeogenesis, glycogonolysis and lypolysis, whilst they increase insulin resistance and inhibit glucose cell intake, thus leading to hyperglycaemia. Tissue injury is also associated with the release of proinflammatory mediators, such as cytokines. The pro-inflammatory cytokines, released from damaged cells, result in alterations of cell immunity, local and systemic inflammation and pain. The effects of stress response can vary upon the general condition of the animals. Animals in good condition can tolerate it well, although animals in poor condition can show deficiency of energy substrate, cardiovascular collapse, multi-organ failure and, finally, death. Over the years, it has been shown that anaesthesia can modify or limit the stress response. Although anaesthesia cannot eliminate the stress response, it can contribute in decreasing its peri-anaesthetic effects

Muscular cystic hydatidosis: case report

Background: Hydatidosis is a zoonosis caused by Echinococcus granulosus, and ingesting eggs released through the faeces from infected dogs infects humans. The location of the hydatid cysts is mostly hepatic and/or pulmonary, whereas musculoskeletal hydatidosis is very rare. Case presentation: We report an unusual case of primary muscular hydatidosis in proximity of the big adductor in a young Sicilian man. The patient, 34 years old, was admitted to the Department of Infectious and Tropical Diseases for ultrasonographic detection, with successive confirmation by magnetic resonance imaging, of an ovular mass (13 × 8 cm) in the big adductor of the left thigh, cyst-like, and containing several small cystic formations. Serological tests for hydatidosis gave negative results. A second drawing of blood was done 10 days after the first one and showed an increase in the antibody titer for hydatidosis. The patient was submitted to surgical excision of the lesion with perioperatory prophylaxis with albendazole. The histopathological examination of the bioptic material was not diriment in the diagnosis, therefore further tests were performed: additional serological tests for hydatidosis for the evaluation of IgE and IgG serotype (Western Blot and REAST), and molecular analysis of the excised material. These more specific serological tests gave positive results for hydatidosis, and the sequencing of the polymerase chain reaction products from the cyst evidenced E. granulosus DNA, genotype G1. Any post-surgery complications was observed during 6 following months. Conclusion: Cystic hydatidosis should always be considered in the differential diagnosis of any cystic mass, regardless of its location, also in epidemiological contests less suggestive of the disease. The diagnosis should be achieved by taking into consideration the clinical aspects, the epidemiology of the disease, the imaging and immunological tests but, as demonstrated in this case, without neglecting the numerous possibilities offered by new serological devices and modern day molecular biology techniques

Lack of effects of pioglitazone on cardiac function in patients with type 2 diabetes and evidence of left ventricular diastolic dysfunction: a tissue doppler imaging study

BACKGROUND: Thiazolidinediones, used for the treatment of patients with type 2 diabetes mellitus (DM2), are associated with an increased incidence of heart failure. We sought to investigate the effects of pioglitazone on novel echocardiographic indices of left ventricular (LV) diastolic function in DM2 patients with LV diastolic dysfunction (LVDD). METHODS: Eighty-eight asymptomatic DM2 patients on metformin and/or sulfonylureas, aged 64.5 +/- 7.7 years, without known cardiovascular disease, with normal LV systolic function and evidence of LVDD were randomly assigned to pioglitazone 30 mg/day (n = 42) or an increase in dose of other oral agents (n = 39) for 6 months. All patients underwent transthoracic conventional and Tissue Doppler Imaging echocardiography at baseline and follow-up. The primary end-point was change in early diastolic velocity of the mitral annulus (E'). RESULTS: Improvement of glycaemic control was similar in the 2 groups. A significant difference (p < 0.05) between the 2 groups was found in the treatment-induced changes in fasting insulin, the insulin resistance index HOMA, HDL cholesterol, triglycerides, diastolic blood pressure (all in favor of pioglitazone) and in body weight (increase with pioglitazone). No significant changes were observed in any echocardiographic parameter in either group and did not differ between groups (p = NS for all). E' increased non-significantly and to a similar extent in both groups (p = NS). CONCLUSIONS: In asymptomatic DM2 patients with LVDD, the addition of pioglitazone to oral conventional treatment for 6 months does not induce any adverse or favorable changes in LV diastolic or systolic function despite improvements in glycaemic control, insulin sensitivity, lipid profile, and blood pressure.Cardiovasc Diabeto