72 research outputs found
The postprandial hyperglycaemia and its role at the development of diabetic complications
Celem wyznaczonym przez aktualne zalecenia dotyczące leczenia chorych na cukrzycę jest osiągnięcie normoglikemii ocenianej za pomocą pomiaru glikemii na
czczo (FPG, fasting plasma glucose) oraz odsetka hemoglobiny glikowanej (HbA1c). Jednak stężenie HbA1c
przedstawia średnią glikemię w przedziale czasowym
i nie odzwierciedla częstości krótkotrwałych wahań
stężenia glukozy we krwi. Z tego powodu rutynowe
oznaczenia FPG i HbA1c nie świadczą o rzeczywistym
stężeniu glukozy poposiłkowej (PPG, postprandial plasma glucose). Na odsetek HbA1c składają się FPG (60-80%) oraz PPG (20-40%). Zwiększone PPG może się
przyczyniać do niezadowalającego wyrównania glikemii. Hiperglikemia jest istotnym czynnikiem wpływającym na rozwój makro- i mikronaczyniowych powikłań cukrzycy oraz zwiększonego ryzyka zgonu. Aktualne wytyczne WHO i ADA zalecają kontrolowanie stężenia HbA1c oraz glikemii na czczo i przed posiłkiem.
Jedyną grupą, w przypadku której należy badać PPG,
stanowią kobiety ciężarne z cukrzycą. Brak jednak długofalowych badań oceniających wpływ PPG na rozwój późnych powikłań cukrzycy oraz porównujących
grupy chorych leczonych preparatami kontrolującymi
PPG z grupą poddaną terapii lekami wpływającymi na
obniżenie stężenia HbA1c.Actually, the recommended goal of glycemic control in the treatment of diabetes mellitus is to approach normoglycaemia, usually assessed by fasting
plasma glucose (FPG) and glycated haemoglobin
(HbA1c). The level of HbA1c is a statistical measure
and expresses a mean blood glucose concentration
in time. It does not provide information on short-term fluctuations of blood glucose. For that reason
measurements of fasting blood glucose and HbA1c
as a routine do not reflect the glucose level after
a meal. HbA1c is related to fasting plasma glucose
(60-80%) and postprandial plasma glucose (PPG)
(20-40%). The elevated PPG contributes to overall
glycemic control. Hyperglycaemia is independent risk
factor for macro- and microvascular diabetic complications and increased risk of death. Actual WHO
and ADA guidelinesrecommend fasting and preprandial glucose concentrations control as well as HbA1c.
The only setting in which PPG monitoring has been
shown to improve out-comes is gestational diabetes. There is lack of evidence in clinical trials on contribution of postprandial glucose to the long-term
complications of diabetes and comparing PPG versus HbA1c lowering therapy
How to treat obesity - a review of current therapeutic methods
Stale wzrastająca częstość występowania otyłości
powoduje, że jest ona istotnym problemem stanowiącym
o zagrożeniu zdrowia publicznego. Badania
epidemiologiczne dowodzą, że otyłość skraca czas
przeżycia chorych oraz zwiększa umieralność z wszystkich
przyczyn. Poniższa praca stanowi przegląd aktualnych
sposobów leczenia zarówno dotyczących
metod behawioralnych, jak i farmakoterapii oraz
leczenia operacyjnego otyłości. Dane z badań obserwacyjnych
potwierdzają skuteczność wszystkich metod
leczenia. Długotrwałą poprawę zaburzeń metabolicznych
oraz zmniejszenie śmiertelności chorych
otyłych uzyskuje się, stosując metody chirurgii bariatrycznej.
(Diabet. Prakt. 2008; 9: 39-43)The prevalence of obesity has increased over the recent
past and it is important and severe public health
problem. Several previous studies have shown that
patients with obesity have higher morbidity and
mortality. This review article discusses the significance
of each of the methods of weight reduction,
briefly reviews prior research in each area, identifies
barriers to success of losing weight, and makes some recommendations. Diet and exercise are considered
important components of a treatment strategy for
adults with obesity. Appropriate use of diet and exercise
can improve insulin sensitivity and glycemic
control. Farmacotherapy can be helpful in the treatment
of obesity. The observations confirmed that
surgically induced body weight loss in obese subjects
decreased overall mortality and improved metabolic
disturbances associated with obesity. (Diabet.
Prakt. 2008; 9: 39-43
The postprandial hyperglycaemia and its role at the development of diabetic complications
Celem wyznaczonym przez aktualne zalecenia dotyczące leczenia chorych na cukrzycę jest osiągnięcie normoglikemii
ocenianej za pomocą pomiaru glikemii na
czczo (FPG, fasting plasma glucose) oraz odsetka hemoglobiny
glikowanej (HbA1c). Jednak stężenie HbA1c przedstawia średnią glikemię w przedziale czasowym
i nie odzwierciedla częstości krótkotrwałych wahań stężenia glukozy we krwi. Z tego powodu rutynowe
oznaczenia FPG i HbA1c nie świadczą o rzeczywistym stężeniu glukozy poposiłkowej (PPG, postprandial plasma glucose). Na odsetek HbA1c składają się FPG (60–80%) oraz PPG (20–40%). Zwiększone PPG może się przyczyniać do niezadowalającego wyrównania glikemii.
Hiperglikemia jest istotnym czynnikiem wpływającym na rozwój makro- i mikronaczyniowych powikłań cukrzycy oraz zwiększonego ryzyka zgonu. Aktualne
wytyczne WHO i ADA zalecają kontrolowanie stężenia HbA1c oraz glikemii na czczo i przed posiłkiem. Jedyną grupę, w przypadku której należy badać PPG, stanowią kobiety ciężarne z cukrzycą. Brak jednak długofalowych badań oceniających wpływ PPG na rozwój późnych powikłań cukrzycy oraz porównujących grupy chorych leczonych preparatami kontrolującymi PPG z grupą poddaną terapii lekami wpływającymi na
obniżenie stężenia HbA1c.Actually, the recommended goal of glycemic control in the treatment of diabetes mellitus is to approach
normoglycaemia, usually assessed by fasting plasma glucose (FPG) and glycated haemoglobin (HbA1c). The level of HbA1c) is a statistical measure and expresses a mean blood glucose concentration in time. It does not provide information on short-term fluctuations of blood glucose. For that reason measurements of fasting blood glucose and HbA1c as a routine do not reflect the glucose level after a meal. HbA1c is related to fasting plasma glucose
(60–80%) and postprandial plasma glucose (PPG) (20–40%). The elevated PPG contributes to overall glycemic control. Hyperglycaemia is independent risk factor for macro- and microvascular diabetic complications
and increased risk of death. Actual WHO
and ADA guidelinesrecommend fasting and preprandial glucose concentrations control as well as HbA1c.
The only setting in which PPG monitoring has been shown to improve out-comes is gestational diabetes.
There is lack of evidence in clinical trials on contribution of postprandial glucose to the long-term complications of diabetes and comparing PPG versus
HbA1c lowering therapy
How to treat obesity : a review of current therapeutic methods
Stale wzrastająca częstość występowania otyłości
powoduje, że jest ona istotnym problemem stanowiącym o zagrożeniu zdrowia publicznego. Badania
epidemiologiczne dowodzą, że otyłość skraca czas
przeżycia chorych oraz zwiększa umieralność z wszystkich przyczyn. Poniższa praca stanowi przegląd aktualnych sposobów leczenia zarówno dotyczących
metod behawioralnych, jak i farmakoterapii oraz
leczenia operacyjnego otyłości. Dane z badań obserwacyjnych potwierdzają skuteczność wszystkich metod leczenia. Długotrwałą poprawę zaburzeń metabolicznych oraz zmniejszenie śmiertelności chorych
otyłych uzyskuje się, stosując metody chirurgii bariatrycznej.The prevalence of obesity has increased over the recent past and it is important and severe public health
problem. Several previous studies have shown that
patients with obesity have higher morbidity and
mortality. This review article discusses the significance of each of the methods of weight reduction,
briefly reviews prior research in each area, identifies
barriers to success of losing weight, and makes some
recommendations. Diet and exercise are considered
important components of a treatment strategy for
adults with obesity. Appropriate use of diet and exercise can improve insulin sensitivity and glycemic
control. Farmacotherapy can be helpful in the treatment of obesity. The observations confirmed that
surgically induced body weight loss in obese subjects decreased overall mortality and improved metabolic disturbances associated with obesity
Występowanie cech zespołu metabolicznego u otyłych chorych
INTRODUCTION. Metabolic activity of fat tissue underlines the metabolic
syndrome witch is clearly associated with increased risk for coronary heart diseases.
The aim of the study was to asses the prevalence of components of metabolic syndrome
among obese patients.
MATERIAL AND METHODS. We examined 216 patients with obesity. We assessed
measurements: weight, height, waist and hip circumference, free fat mass by using
bioelectric impedance spectroscopy (BODYSTAT 1500), blood pressure and lipid profile,
plasma glucose and insulin level fasting and 2 hours post loaded 75 g of glucose,
insulin resistance (IR) was quantified using the homeostasis model assessment
(HOMA). Metabolic syndrome was diagnosed using the NCEP ATP III (National Cholesterol
Education Program Adult Treatment Panel III) criteria.
RESULTS. Mean BMI was 42,3 (± 7,4) kg/m2. Metabolic syndrome was present
among 131 (60,6%) individuals, and 70 (32,4%) meet 3 features, 53 (24,5%) with
4 and 8 (3,7%) with 5. Glucose abnormalities was higher in participants with metabolic
syndrome (MS) among 560 (42,7%) patients vs. 7 (8,2%) without metabolic syndrome
(WMS). The group with MS had statistically higher weight [117,3 (± 22,8) vs. 107,1
(± 19,5) kg; p = 0,001], waist circumference [120,7 (± 15,2) vs. 113,5 (± 14,9)
cm; p = 0,001] and free fat mass [54,2 (± 15,3) vs. 48,9 (± 14,5) kg; p = 0,006)]
also had the highest fasting levels of glucose [5,7 (± 1,7) vs. 4,8 (± 0,6) mmol/l;
p = 0,00002], insulin [21,4 (± 17,1) vs. 16,0 (± 13,0) mIU/ml; p = 0,06] and HOMA-IR
[5,7 (± 5,6) vs. 3,7 (± 3,1); p = 0,007]. Patients with SM had statistically higher
level of total cholesterol [5,5 (± 0,9) vs. 5,1 (± 1,0) mmol/l; p = 0,004], triglycerides
[2,1 (± 0,9) vs. 1,3 (± 0,5) mmol/l; p = 0,00000] and lower level of HDL-cholesterol
[1,2 (± 0,5) vs. 1,4 (± 0,5) mmol/l; p = 0,001]. Systolic blood pressure was higher
in MS group than WMS [141,9 (± 21,4) vs. 133,2 (± 22,0) mm Hg; p = 0,004].
CONCLUSIONS. The prevalence of metabolic abnormalities is very high among
patients with morbid obesity. The number of components of metabolic syndrome increase
with weight and waist circumference.WSTĘP. Aktywność metaboliczna tkanki tłuszczowej prowadzi do wystąpienia
cech zespołu metabolicznego związanego ze zwiększonym ryzykiem chorób układu krążenia.
Celem badania była ocena częstości zespołu metabolicznego w populacji chorych
otyłych.
MATERIAŁ I METODY. Analizowano dane 216 pacjentów Poradni Leczenia Otyłości
Kliniki Chorób Metabolicznych. Oceniano takie parametry, jak: masa ciała, wzrost,
obwód pasa i bioder, ilość tkanki tłuszczowej, ciśnienie tętnicze oraz lipidogram,
stężenia glukozy i insuliny w surowicy na czczo i 2 godziny po obciążeniu 75 g
glukozy. Do oceny insulinowrażliwości zastosowano metodę HOMA. Zespół metaboliczny
rozpoznano na podstawie kryteriów National Cholesterol Education Program Adult
Treatment Panel III (NCEP ATP III).
WYNIKI. Średni wskaźnik masy ciała (BMI, body mass index) badanych wynosił
42,3 (± 7,4) kg/m2. Zespół metaboliczny rozpoznano u 131 (60,6%) chorych,
w tym na podstawie 3 cech u 70 (32,4%), 4 — u 53 (24,5%) oraz 5 — u 8 (3,7%) chorych.
W grupie z zespołem metabolicznym (ZM) zaburzenia gospodarki węglowodanowej stwierdzono
u 56 (42,7%) chorych, w grupie bez cech zespołu (BZM) - u 7 (8,24%). Chorzy z
zespołem metabolicznym mieli istotnie większą masę ciała [117,3 (± 22,8) vs. 107,1
(± 19,5) kg; p = 0,001], obwód talii [120 (± 6,7) vs. 113,5 (± 14,9) cm; p = 0,001]
oraz ilość tkanki tłuszczowej [54,2 (± 15,3) vs. 48,9 (± 14,5) kg; p = 0,006],
a także stężenia glukozy na czczo [5,7 (± 1,7) vs. 4,8 (± 0,6) mmol/l; p = 0,00002]
i insuliny na czczo [21,4 (± 17,1) vs. 16,9 (± 13,0) mIU/ml; p = 0,06]. Również
insulinooporność, oceniana metodą HOMA, była w tej grupie istotnie wyższa [5,7
(± 5,6) vs. 3,7 (± 3,1); p = 0,007]. Wykazano także znamiennie wyższe stężenie
cholesterolu całkowitego [5,5 (± 0,9) vs. 5,1 (± 1,0) mmol/l; p = 0,004)], triglicerydów
[2,1 (± 0,9) vs. 1,3 (± 0,5) mmol/l; p = 0,00000], niższe stężenie cholesterolu
frakcji HDL [1,2 (± 0,5) vs. 1,4 (± 0,5) mmol/l; p = 0,0006] oraz znamiennie wyższe
ciśnienie skurczowe [141,9 (± 21,4) vs. 133,2 (± 22,0) mm Hg; p = 0,004].
WNIOSKI. U chorych z otyłością olbrzymią częściej występują zaburzenia
metaboliczne, stanowiące czynniki ryzyka chorób układu krążenia. Stwierdzono,
że natężenie elementów zespołu metabolicznego nasila się wraz ze wzrostem masy
ciała i obwodu talii
The prevalence of the components of metabolic syndrome among obese patients
WSTĘP. Aktywność metaboliczna tkanki tłuszczowej
prowadzi do wystąpienia cech zespołu metabolicznego związanego ze zwiększonym ryzykiem chorób
układu krążenia. Celem badania była ocena częstości
zespołu metabolicznego w populacji chorych otyłych.
MATERIAŁ I METODY. Analizowano dane 216 pacjentów Poradni Leczenia Otyłości Kliniki Chorób Metabolicznych. Oceniano takie parametry, jak: masa ciała, wzrost, obwód pasa i bioder, ilość tkanki tłuszczowej, ciśnienie tętnicze oraz lipidogram, stężenia
glukozy i insuliny w surowicy na czczo i 2 godziny
po obciążeniu 75 g glukozy. Do oceny insulinowrażliwości zastosowano metodę HOMA. Zespół metaboliczny rozpoznano na podstawie kryteriów National Cholesterol Education Program Adult Treatment
Panel III (NCEP ATP III).
WYNIKI. Średni wskaźnik masy ciała (BMI, body mass
index) badanych wynosił 42,3 (± 7,4) kg/m2. Zespół
metaboliczny rozpoznano u 131 (60,6%) chorych, w tym
na podstawie 3 cech u 70 (32,4%), 4 — u 53 (24,5%)
oraz 5 — u 8 (3,7%) chorych. W grupie z zespołem
metabolicznym (ZM) zaburzenia gospodarki węglowodanowej stwierdzono u 56 (42,7%) chorych,
w grupie bez cech zespołu (BZM) — u 7 (8,24%). Chorzy z zespołem metabolicznym mieli istotnie większą
masę ciała [117,3 (± 22,8) vs. 107,1 (± 19,5) kg;
p = 0,001], obwód talii [120 (± 6,7) vs. 113,5
(± 14,9) cm; p = 0,001] oraz ilość tkanki tłuszczowej [54,2 (± 15,3) vs. 48,9 (± 14,5) kg; p = 0,006],
a także stężenia glukozy na czczo [5,7 (± 1,7) vs. 4,8
(± 0,6) mmol/l; p = 0,00002] i insuliny na czczo
[21,4 (± 17,1) vs. 16,9 (± 13,0) mIU/ml; p = 0,06].
Również insulinooporność, oceniana metodą HOMA,
była w tej grupie istotnie wyższa [5,7 (± 5,6) vs. 3,7
(± 3,1); p = 0,007]. Wykazano także znamiennie wyższe stężenie cholesterolu całkowitego [5,5 (± 0,9)
vs. 5,1 (± 1,0) mmol/l; p = 0,004)], triglicerydów
[2,1 (± 0,9) vs. 1,3 (± 0,5) mmol/l; p = 0,00000],
niższe stężenie cholesterolu frakcji HDL [1,2 (± 0,5)
vs. 1,4 (± 0,5) mmol/l; p = 0,0006] oraz znamiennie
wyższe ciśnienie skurczowe [141,9 (± 21,4) vs. 133,2
(± 22,0) mm Hg; p = 0,004].
WNIOSKI. U chorych z otyłością olbrzymią częściej
występują zaburzenia metaboliczne, stanowiące czynniki ryzyka chorób układu krążenia. Stwierdzono, że
natężenie elementów zespołu metabolicznego nasila się wraz ze wzrostem masy ciała i obwodu talii.INTRODUCTION. Metabolic activity of fat tissue underlines the metabolic syndrome witch is clearly associated with increased risk for coronary heart diseases.
The aim of the study was to asses the prevalence of
components of metabolic syndrome among obese
patients.
MATERIAL AND METHODS. We examined 216 patients with obesity. We assessed measurements:
weight, height, waist and hip circumference, free
fat mass by using bioelectric impedance spectroscopy (BODYSTAT 1500), blood pressure and lipid profile, plasma glucose and insulin level fasting and
2 hours post loaded 75 g of glucose, insulin resistance
(IR) was quantified using the homeostasis model assessment (HOMA). Metabolic syndrome was diagnosed using the NCEP ATP III (National Cholesterol Education Program Adult Treatment Panel III) criteria.
RESULTS. Mean BMI was 42,3 (± 7,4) kg/m2. Metabolic syndrome was present among 131 (60,6%) individuals, and 70 (32,4%) meet 3 features, 53 (24,5%)
with 4 and 8 (3,7%) with 5. Glucose abnormalities
was higher in participants with metabolic syndrome (MS) among 560 (42,7%) patients vs. 7 (8,2%)
without metabolic syndrome (WMS). The group with
MS had statistically higher weight [117,3 (± 22,8)
vs. 107,1 (± 19,5) kg; p = 0,001], waist circumference [120,7 (± 15,2) vs. 113,5 (± 14,9) cm; p = 0,001]
and free fat mass [54,2 (± 15,3) vs. 48,9 (± 14,5) kg;
p = 0,006)] also had the highest fasting levels of
glucose [5,7 (± 1,7) vs. 4,8 (± 0,6) mmol/l;
p = 0,00002], insulin [21,4 (± 17,1) vs. 16,0 (± 13,0)
mIU/ml; p = 0,06] and HOMA-IR [5,7 (± 5,6) vs. 3,7
(± 3,1); p = 0,007]. Patients with SM had statistically higher level of total cholesterol [5,5 (± 0,9) vs. 5,1
(± 1,0) mmol/l; p = 0,004], triglycerides [2,1 (± 0,9)
vs. 1,3 (± 0,5) mmol/l; p = 0,00000] and lower level
of HDL-cholesterol [1,2 (± 0,5) vs. 1,4 (± 0,5) mmol/l;
p = 0,001]. Systolic blood pressure was higher in
MS group than WMS [141,9 (± 21,4) vs. 133,2
(± 22,0) mm Hg; p = 0,004].
CONCLUSIONS. The prevalence of metabolic abnormalities is very high among patients with morbid obesity. The number of components of metabolic syndrome increase with weight and waist circumference
Continuous glucose monitoring in patients with diabetes : a review of available systems
Cukrzyca jest chorobą epidemiologiczną, a koszty jej
leczenia są coraz większe. Zastosowanie nowoczesnych technologii w terapii cukrzycy jest coraz bardziej uzasadnione - dostarczają one bowiem choremu znacznie więcej informacji o wartości glikemii.
Wyniki badań klinicznych wykazały poprawę wyrównania glikemii oraz jakości życia, a także zmniejszenie poziomu niedocukrzeń dzięki zastosowaniu różnych systemów ciągłego monitorowania stężenia
glukozy (CGM, continuous glucose monitoring), które
pojawiły się w ostatnich latach. W niniejszym artykule omówiono ich dostępne rodzaje - zarówno samodzielne, jak i połączone z pompą insulinowąThe diabetes mellitus is increasing worldwide.
Advances in modern technology have been an
important place for improvements in the treatment
of diabetes. Continous glucose sensors provide much
more information on daytime and nighttime glucose
pattern than glucose fingerstick measurements. The
clinical studies reported improvement of glycemic
control, quality of life and decreasing of hypoglycemic episodes in patients with diabetes. In that
article the methodologies of the continuous glucose
monitoring (CGM) are described
Comparison of fat mass in obese patients as measured by bioelectrical impedance and dual-energy X-ray absorptiometry
WSTĘP. Aktywność metaboliczna tkanki tłuszczowej
prowadzi do wystąpienia cech zespołu metabolicznego, w tym: insulinooporności, zaburzeń gospodarki węglowodanowej, lipidowej, nadkrzepliwości,
nadciśnienia tętniczego oraz subklinicznego stanu
zapalnego. Celem niniejszej pracy było porównanie
metod oceniających ilość tkanki tłuszczowej i określenie ich znaczenia w ocenie tkanki tłuszczowej
u otyłych pacjentów.
MATERIAŁ I METODY. Analizie poddano dane 70 otyłych chorych, w tym 8 mężczyzn (11,4%) i 62 kobiety (88,6%), zgłaszających się do Poradni Leczenia Otyłości Kliniki Chorób Metabolicznych w latach 2001-2005. Oceniano pomiary antropometryczne oraz tkankę tłuszczową mierzoną za pomocą bioimpedancji elektrycznej aparatem BODYSTAT 1500 i densytometrycznie metodą DEXA densytometrem Lunar DPX. Ponadto
analizowano ciśnienie tętnicze i parametry laboratoryjne: lipidogram, gospodarkę węglowodanową
- glukozę i insulinę w surowicy na czczo. Do oceny
insulinowrażliwości zastosowano metodę HOMA.
WYNIKI. Średni wiek badanych wynosił 45,2 roku
(± 13,7), średni BMI 38,6 kg/m2 (± 5,4). W grupie
badanej stwierdzono podwyższone średnie stężenie
glukozy na czczo 5,2 mmol/l (± 1,1), a także wysokie stężenie insuliny na czczo 15,80 mjm./ml (± 7,5).
Stwierdzono cechy znacznej insulinooporności ocenianej metodą HOMA, która wynosiła 3,58 (± 1,9).
Nie wykazano istotnie statystycznie różnicy w ilości tkanki tłuszczowej ocenianej metodą bioimpedancji i densytometrycznie, odpowiednio: 46,7 (±
± 10,9) vs. 43,3 kg (± 9,1); p = NS. Nie wykazano
różnic dotyczących zawartości procentowej tłuszczu ocenianej za pomocą obu metod, odpowiednio 46,0% (± 6,9) vs. 47,3% (± 6,6); p = NS. W badaniu densytometrycznym oceniano także ilość
tłuszczu trzewnego stanowiącego 25,9% (± 18,0)
tkanki tłuszczowej. U badanych stwierdzono podwyższone stężenie cholesterolu całkowitego 5,3 mmol/l
(± 1,1), cholesterolu frakcji LDL 3,2 mmol/l (± 0,9)
oraz wysokie wartości ciśnienia skurczowego i rozkurczowego, odpowiednio: 135,5 mm Hg (± 15,9)
i 85,6 mm Hg (± 9,1). Wykazano dodatnią korelację wskaźnika HOMA z ilością tkanki tłuszczowej
oraz obwodem talii.
WNIOSKI. Pomiary ilości tkanki tłuszczowej z zastosowaniem technik bioimpednacji i densytometrycznej wykazują porównywalne wielkości. Metoda bioimpedancji, jako tańsza i prostsza w zastosowaniu
w codziennej praktyce, może stanowić dobry marker kontroli postępu redukcji masy ciała. Technika
densytometryczna umożliwia dokładną ocenę ilości
trzewnej tkanki tłuszczowej.INTRODUCTION. Obesity is becoming increasingly
common and is recognized as a major public health
problem worldwide. There is growing evidence that
obesity, and in particular central adiposity, has an
important impact on predisposing metabolic risk factors for coronary heart disease such as hypertension,
dyslipidaemia, glucose intolerance and diabetes. The
aim of the study is to: 1) estimate total abdominal
and abdominal visceral fat in obese patients by using
bioelectrical impedance analysis (BIA) and dual-energy X-ray absorptiometry (DEXA) technique; and 2) compare those two measurements of body composition.
MATERIAL AND METHODS. We performed a prospective study of data from 70 obese patients (8 mens
and 62 womens) managed in the Department of Metabolic Disease in Krakow in years 2001-2005. We analysed data: anthropometrical measures, and abdominal fat assessed bioelectrical impedance analysis
using BODYSTAT 1500 and DEXA method using a Lunar
DPX densitometer. We also analysed blood pressure,
lipid profile and fasting blood glucose and insulin
level. We assess insulin resistance using HOMA.
RESULTS. The mean age of patients were 45.2
(± 13.7) years old, mean body mass index (BMI) 38.6
(± 5.4) kg/m2. We found elevated a fasting blood
glucose level 6.1 (± 1.1) mmol/l, and a very high fasting insulin level 28.0 (± 7.5) mIU/ml. The insulinresistance assesses by HOMA was 3.58 (± 1.9). We did
not find statistical differences in body fat percentage assessed by both methods the BIA and DEXA
scans, respectively: 46.0 (± 6.9) vs. 47.3% (± 6.6);
p = NS. Both measures estimate the same abdominal fat mass, respectively 46.7 (± 10.9) vs. 43.3
(± 9.1) kg; p = NS. There was no difference related
to percentage amount of fat measured by both
methods [46.0 (± 6.9) vs. 47.3% (± 6.6); p = NS,
respectively]. The amount of visceral fat also was
calculated by using DEXA method, which was estimated as a 25.9% (± 18.0) of total fat tissue. We
also found elevated serum total cholesterol level 5.2
(± 1.1) mmol/l, LDL-cholesterol 3.2 (± 0.9) mmol/l
and high systolic and diastolic blood pressure, respectively 135.5 (± 15.9) i 85.6 (± 9.1) mm Hg. HOMA
was strongly associated with fat mass and anthropometrical waist circumstance.
CONCLUSIONS. The present results shows that the
BIA and DEXA methods can be useful for assessment
of body fat composition. BIA is easier to perform
and can be helpful as a marker of reduction of body
fat in medical practice. The use of DEXA can estimate abdominal fat and better predict metabolic
disturbances in obese patients
Objectives and methods of the ORCHESTRA FOUNDATION Registry study: a multicenter observational study of the use of insulin pump therapy in pregnant women with type 1 diabetes mellitus in Poland.
Background. The ORCHESTRA FOUNDATION Registry study was a prospective, multicenter, observational, post-market study investigating the use of an insulin pump with or without continuous glucose monitoring (CGM) [i.e., sensor-augmented pump (SAP) or sensor-integrated insulin pump (SIP)]; before, during, and after pregnancy, in women with type 1 diabetes mellitus (T1DM).
Methods. Study participants enrolled in 24 centers, in Poland, and contributed intake and follow-up data for up to 22 months (i.e., up to 12 months pre-conception, throughout pregnancy, and 6 weeks after delivery). Participants who were already pregnant were enrolled up to the 16th week of pregnancy. Investigated outcomes included HbA1c before and during pregnancy, and serious adverse events (e.g., severe hypoglycemia, diabetic ketoacidosis, miscarriage, and hospitalization due to any bleeding or any symptoms suggesting premature delivery). Routine clinical data including maternal weight, body mass index, and daily insulin use were also recorded. The insulin delivery devices used in the study were the MiniMed™ Paradigm™ REAL-Time insulin pump with CGM (via the MiniMed Sof-sensor™ sensor) or without CGM, and the MiniMed Paradigm Veo™ with CGM (via the Enlite™ sensor).
Results. Study enrollment began in May 2013 and the last patient completed the study in August 2017. Conclusions. The ORCHESTRA FOUNDATION Registry study provides an opportunity to assess the effects of automated insulin delivery in pregnant women with T1DM using insulin pumps with or without continuous glucose monitoring.Background. The ORCHESTRA FOUNDATION Registry study was a prospective, multicenter, observational, post-market study investigating the use of an insulin pump with or without continuous glucose monitoring (CGM) [i.e., sensor-augmented pump (SAP) or sensor-integrated insulin pump (SIP)]; before, during, and after pregnancy, in women with type 1 diabetes mellitus (T1DM). Methods. Study participants enrolled in 24 centers, in Poland, and contributed intake and follow-up data for up to 22 months (i.e., up to 12 months pre-conception, throughout pregnancy, and 6 weeks after delivery). Participants who were already pregnant were enrolled up to the 16th week of pregnancy. Investigated outcomes included HbA1c before and during pregnancy, and serious adverse events (e.g., severe hypoglycemia, diabetic ketoacidosis, miscarriage, and hospitalization due to any bleeding or any symptoms suggesting premature delivery). Routine clinical data including maternal weight, body mass index, and daily insulin use were also recorded. The insulin delivery devices used in the study were the MiniMed™ Paradigm™ REAL-Time insulin pump with CGM (via the MiniMed Sof-sensor™ sensor) or without CGM, and the MiniMed Paradigm Veo™ with CGM (via the Enlite™ sensor). Results. Study enrollment began in May 2013 and the last patient completed the study in August 2017. Conclusions. The ORCHESTRA FOUNDATION Registry study provides an opportunity to assess the effects of automated insulin delivery in pregnant women with T1DM using insulin pumps with or without continuous glucose monitoring
Cele i metody Rejestru Klinicznego Fundacji ORKIESTRA : wieloośrodkowe badanie obserwacyjne dotyczące stosowania terapii z użyciem pompy insulinowej u kobiet w ciąży z cukrzycą typu 1 w Polsce
Background.
The ORCHESTRA FOUNDATION Registry study was a prospective, multicenter, observational, post-market study investigating the use of an insulin pump with or without continuous glucose monitoring (CGM) [i.e., sensor-augmented pump (SAP) or sensor-integrated insulin pump (SIP)]; before, during, and after pregnancy, in women with type 1 diabetes mellitus (T1DM).
Methods.
Study participants enrolled in 24 centers, in Poland, and contributed intake and follow-up data for up to 22 months (i.e., up to 12 months pre-conception, throughout pregnancy, and 6 weeks after delivery). Participants who were already pregnant were enrolled up to the 16th week of pregnancy. Investigated outcomes included HbA1c before and during pregnancy, and serious adverse events (e.g., severe hypoglycemia, diabetic ketoacidosis, miscarriage, and hospitalization due to any bleeding or any symptoms suggesting premature delivery). Routine clinical data including maternal weight, body mass index, and daily insulin use were also recorded. The insulin delivery devices used in the study were the MiniMed™ Paradigm™ REAL-Time insulin pump with CGM (via the MiniMed Sof-sensor™ sensor) or without CGM, and the MiniMed Paradigm Veo™ with CGM (via the Enlite™ sensor).
Results.
Study enrollment began in May 2013 and the last patient completed the study in August 2017. Conclusions. The ORCHESTRA FOUNDATION Registry study provides an opportunity to assess the effects of automated insulin delivery in pregnant women with T1DM using insulin pumps with or without continuous glucose monitoring
- …