3 research outputs found
Assessment of right ventriclar function by tissue Doppler in relation to plasma NT-proBNP concentration in patients with dilated cardiomyopathy
Background: Impairment of right ventricular function is a common finding in patients with
dilated cardiomyopathy (DCM). The aim of the study was to assess the function of the right
ventricle by tissue Doppler imaging (TDI) in relation to NT-proBNP concentration in patients
with DCM.
Methods: 29 patients with DCM were studied. Group I (n = 21) constituted of subjects with
a NT-proBNP concentration > 500 pg/ml and group II (n = 8) constituted of patients with
NT-proBNP < 500 pg/ml. In all patients the TDI parameters for the free-wall of the right
ventricle were analysed: velocity of myocardium (VEL), strain (ε) and strain rate (SR).
Results: There were no significant differences between the two groups with respect to clinical
characteristics, parameters of global and regional left ventricular systolic function or between
indicators of global right ventricular function. In group I the maximal values of e in the apical
and medial segments of the right ventricular free wall were significantly lower than in group II
(-17 ± 10 vs. -29 ± 7%; p = 0.0168 and -13 ± 6 vs. -25 ± 5%; p = 0.0023 respectively).
Moreover, in group I the maximal SR in the apical and medial segments of the right ventricular
free wall were significantly lower than in group II (1.56 ± 0.6 ε-1 vs. -1.071 ± 0.5 ε-1;
p = 0.0358 and -0.99 ± 0.38 ε-1 vs. -1.55 ± 0.37 ε-1; p = 0.0044 respectively).
Conclusions: Impairment of right ventricular function is most visible in the apical and
medial segments. The maximal values of e and SR for the right ventricle free wall are lower in
patients with DCM and NT-proBNP > 500 pg/ml. (Cardiol J 2007; 14: 167-173
Podatno艣膰 aorty u pacjent贸w ze skurczow膮 niewydolno艣ci膮 serca, leczonych perindoprilem - badanie Compliprest
Wst臋p: Inhibitory enzymu konwertazy angiotensyny (ACE) s膮 od wielu lat stosowane jako
leki pierwszego rzutu u pacjent贸w z niewydolno艣ci膮 serca. Jednym z hemodynamicznych mechanizm贸w
dzia艂ania preparat贸w z tej klasy jest zmniejszenie wysokiego oporu w kr膮偶eniu
systemowym, kt贸ry pomaga odci膮偶y膰 niewydolne serce. Jednak wp艂yw inhibitor贸w ACE na
elastyczne naczynia wykazuj膮ce podatno艣膰, takie jak aorta, oraz jego znaczenie kliniczne
pozostaj膮 kontrowersyjne. Istniej膮 nieliczne dane wi膮偶膮ce zmiany wydolno艣ci uszkodzonej
lewej komory serca z mo偶liwymi zmianami sztywno艣ci t臋tnic pojemno艣ciowych u ludzi. Celem
badania by艂o okre艣lenie wp艂ywu 6-miesi臋cznego leczenia perindoprilem na podatno艣膰 aorty,
okre艣lan膮 na podstawie szybko艣ci fali t臋tna (PWV) w du偶ych t臋tnicach u pacjent贸w ze skurczow膮
niewydolno艣ci膮 serca.
Materia艂 i metody: Do prowadzonego metod膮 otwartej pr贸by wieloo艣rodkowego badania
w艂膮czono 45 os贸b (w 艣rednim wieku 56,5 roku), kt贸rych poddano 6-miesi臋cznej terapii perindoprilem.
W chwili rozpocz臋cia badania u wszystkich pacjent贸w wyst臋powa艂a stabilna niewydolno艣膰
serca (klasa II–III wg NYHA, frakcja wyrzutowa lewej komory: LVEF ≤ 40%)
o etiologii g艂贸wnie niedokrwiennej, bez zaburze艅 rytmu serca. Przed w艂膮czeniem do badania
偶adnego pacjenta nie leczono w spos贸b sta艂y inhibitorem ACE. Terapi臋 perindoprilem rozpoczynano
od dawki 4 mg/d., kt贸r膮 w ci膮gu 2 tygodni zwi臋kszano do dawki docelowej 8 mg/d.,
o ile by艂a ona dobrze tolerowana. Szybko艣膰 fali t臋tna i LVEF mierzono przy rozpocz臋ciu
badania i po 6 miesi膮cach leczenia perindoprilem.
Wyniki: Sze艣ciomiesi臋czne leczenie zgodne z protoko艂em uko艅czy艂o 39 pacjent贸w. Podczas
wizyty ko艅cowej 31 (79%) os贸b otrzymywa艂o perindopril w dawce docelowej 8 mg, a 8 (21%)
— w najwi臋kszej tolerowanej: 4 mg/d. Po 6 miesi膮cach leczenia perindoprilem w ca艂ej grupie
zaobserwowano statystycznie istotny spadek szybko艣ci fali t臋tna z 11,34 ± 0,47 m/s do 10,7 ±
± 0,45 m/s (艣rednia ± SE) (p < 0,05), spadek obserwowano tylko w podgrupie otrzymuj膮cej
dawk臋 docelow膮 8 mg, jak r贸wnie偶 bardzo istotny wzrost LVEF z 33,7 ± 0,9 do 38,3 ± 1,3%
(p < 0,0001). Przeprowadzono tak偶e analizy w dw贸ch podgrupach wyodr臋bnionych na podstawie
warto艣ci wyj艣ciowych PWV w odniesieniu do mediany. Pacjenci z wysokimi warto艣ciami
PWV (PWV wi臋ksze ni偶 mediana, n = 20) byli starsi (62,5 ± 1,1 vs. 50,3 ± 1,6 roku)
i wyst臋powa艂y u nich wy偶sze warto艣ci ci艣nienia t臋tna (54,4 ± 3,6 vs. 39,6 ± 1,7 mm Hg) ni偶
u pacjent贸w z niskimi wyj艣ciowymi warto艣ciami PWV (n = 19), cho膰 pomi臋dzy obiema
podgrupami nie odnotowano r贸偶nicy w klasie niewydolno艣ci serca wed艂ug NYHA. W grupie
os贸b z wysokimi warto艣ciami wyj艣ciowymi wyst膮pi艂 wyra藕ny i statystycznie istotny spadek
PWV z 13,48 ± 0,59 m/s do 12,22 ± 0,66 m/s (p < 0,05), podczas gdy w grupie z niskimi
warto艣ciami wyj艣ciowymi PWV nie uleg艂a zmianie. Efekty te by艂y niezale偶ne od zmian we
frakcji wyrzutowej lewej komory serca, kt贸ra by艂a zbli偶ona w obu analizowanych grupach.
Wnioski: Sze艣ciomiesi臋czne leczenie perindoprilem u pacjent贸w z niewydolno艣ci膮 serca powodowa艂o
istotne zmniejszenie szybko艣ci fali t臋tna w aorcie. Spadek ten zaobserwowano tylko
u pacjent贸w z wysokimi wyj艣ciowymi warto艣ciami szybko艣ci fali t臋tna i by艂 on niezale偶ny od
zmian frakcji wyrzutowej lewej komory serca. (Folia Cardiol. 2005; 12: 199–209
Ocena prawej komory za pomoc膮 tkankowej echokardiografii doplerowskiej a st臋偶enie NT-proBNP w surowicy u chorych na kardiomiopati臋 rozstrzeniow膮
Wst臋p: W przebiegu kardiomiopatii rozstrzeniowej (DCM) cz臋sto dochodzi do upo艣ledzenia
funkcji prawej komory. Celem niniejszej pracy by艂a ocena czynno艣ci prawej komory z u偶yciem
tkankowej echokardiografii doplerowskiej (TDI) oraz analiza zwi膮zku mi臋dzy st臋偶eniem
N-ko艅cowego m贸zgowego peptydu natriuretycznego (NT-proBNP) w surowicy krwi a parametrami
mechanicznymi prawej komory u chorych na DCM.
Metody: Badaniem obj臋to 29 os贸b z DCM. W zale偶no艣ci od st臋偶enia NT-proBNP chorych
podzielono na grup臋 I (n = 21), ze st臋偶eniem NT-proBNP powy偶ej 500 pg/ml, i grup臋 II (n = 8)
ze st臋偶eniem NT-proBNP poni偶ej 500 pg/ml. Por贸wnywano parametry uzyskane w trakcie
badania za pomoc膮 TDI: pr臋dko艣ci miokardium (VEL), odkszta艂cenie ( e) i tempo odkszta艂cania
(SR) dla wolnej 艣ciany prawej komory.
Wyniki: Analizowane grupy nie r贸偶ni艂y si臋 charakterystyk膮 kliniczn膮, parametrami globalnej
i regionalnej funkcji skurczowej lewej komory, a tak偶e globalnymi wska藕nikami czynno艣ci
prawej komory. W grupie I stwierdzono statystycznie znamiennie ni偶sze wartoœci maksymalnego
e w segmencie koniuszkowym (-17 ± 10% vs. -29 ± 7%; p = 0,0168) i 艣rodkowym
(-13 ± 6% vs. -25 ± 5%; p = 0,0023) wolnej 艣ciany prawej komory. Ponadto w grupie I
stwierdzono istotnie ni偶sze warto艣ci maksymalnego SR w segmencie koniuszkowym (-1,56 ± 0,6 s-1 vs. -1,071 ± 0,5 s-1; p = 0,0358) i 艣rodkowym (-0,99 ± 0,38 s-1 vs. -1,55 ± 0,37 s-1;
p = 0,0044) wolnej 艣ciany prawej komory.
Wnioski: Zaburzenia funkcji prawej komory s膮 najwyra藕niej zaznaczone w segmencie 艣rodkowym
i koniuszkowym. Warto艣ci maksymalnego e i SR dla wolnej 艣ciany prawej komory s膮
ni偶sze u chorych na DCM ze st臋偶eniem NT-proBNP powy偶ej 500 pg/ml w por贸wnaniu z pacjentami z DCM i NT-proBNP poni偶ej 500 pg/ml. (Folia Cardiologica Excerpta 2007; 2:
194-200