7 research outputs found
Kategoria wroga w komunistycznej Polsce w latach 1956–1989
Category of enemy presented in the program documents of the communist parties, was an inherent feature of the communist way of thinking, then reflected in the political system of the People’s Poland. Political regimes modeled on the Soviet Union needed enemies. Mobilization, which in the first phase of development of the state served reconstruction of the country, and then defend the status quo, required activation against all kinds of enemies. It was evident the need for the existence of the enemy, which was permanent. Changed only the image of the enemy. Enemies were sought inside and outside the communist movement. Communist world was composed mainly of enemies. The enemy was necessary, even mythical. Fight against real or mythical enemies allowed to pursue various goals: differentiate society, to explain various failures, eliminate inconvenient persons, to justify the existence of the security services and the need to strengthen it, to build a party of a new type. The communist movement had created two categories of enemies. The first included the kind of traditional, “class” enemies of the communist movement, “acquired” along with the state in 1944, and treated as a real enemies, which were various types of: 1) social groups as a “capitalist elements” – traders, farmers; 2) political and military organizations and institutions; 3) ideologies and doctrines competitive with Marxism. The U.S. and English imperialism was the constant enemy which was located outside of the state. The second category consisted of enemies which were created in Polish People’s Republic – “objective” and “potential” enemies.Kategoria wroga, obecna w dokumentach programowych partii komunistycznych, była immanentną cechą komunistycznego stylu myślenia, odzwierciedloną następnie w systemie politycznym Polski Ludowej. Reżimy polityczne wzorowane na reżimie radzieckim, w swej istocie mobilizacyjne, potrzebowały wrogów. Mobilizacja, która w pierwszej fazie rozwoju państwa służyła przebudowie kraju, a następnie obronie status quo, wymagała aktywizacji przeciwko różnego rodzaju wrogom. Widoczne było zapotrzebowanie na istnienie wroga, który był stały, a zmieniał się jedynie jego obraz. Wroga poszukiwano wewnątrz i na zewnątrz ruchu. Świat komunistyczny złożony był przede wszystkim z wrogów. Wróg był niezbędny, nawet mityczny. Walka z rzeczywistymi bądź mitycznymi wrogami pozwalała realizować różne cele: różnicować społeczeństwo, tłumaczyć niepowodzenia, eliminować osoby niewygodne dla aktualnie rządzących, uzasadniać istnienie służby bezpieczeństwa i potrzebę jej wzmocnienia, budować partię nowego typu. Ruch komunistyczny wykreował dwie kategorie wrogów. Do pierwszej zaliczyć należy niejako tradycyjnych, „klasowych” wrogów ruchu komunistycznego, „przejętych” wraz z państwem w 1944 roku, a traktowanych jako wrogów realnych, czyli różnego rodzaju: 1) grupy społeczne w postaci tzw. elementów kapitalistycznych – przedsiębiorców, chłopów, 2) organizacje i instytucje polityczne oraz wojskowe; 3) konkurencyjne wobec marksizmu ideologie i doktryny. Stałym wrogiem ulokowanym poza państwem był amerykański i angielski imperializm. Drugą kategorią byli wrogowie wykreowani w PRL, tzw. wrogowie obiektywni i potencjalni
Walczyć z wrogiem – o przemocy fizycznej jako sposobie realizacji komunistycznej myśli politycznej w Polsce Ludowej
The subject of the article is the physical violence as a way to implement the communist political thought in the People’s Poland in the years 1944–1989. The study involved the category of the enemy. In a totalitarian political system, there was a feedback loop between the revolutionary reality and the enemy. On the one hand, the revolutionary reality could not do without the enemy who was constant, only its image was changing. On the other hand, the existence of the enemy sanctioned the use of extraordinary measures. An inevitable part of the revolution was violence. It was the way to achieve the goal at the stage of the strugglefor power and its maintenance. In the People’s Poland, ways to combat with the enemy were flexible, depending on the purpose and needs: from direct physical repression to the relatively mild harassment. The scale of repression was a derivative of the natural evolution of the political system of the People’s Poland.Przedmiotem artykułu jest przemoc fizyczna jako sposób realizacji komunistycznej myśli politycznej w Polsce Ludowej w latach 1944–1989. Badaniu poddano kategorię wroga. W totalitarnym systemie politycznym istniało sprzężenie zwrotne między rzeczywistością rewolucyjną a wrogiem: z jednej strony, rzeczywistość rewolucyjna nie mogła się obejść bez wroga, który był stały, zmieniał się tylko jego obraz, z drugiej natomiast, istnienie wroga sankcjonowało stosowanie nadzwyczajnych środków. Droga realizacji komunistycznej myśli politycznej uwzględniała pozaprawne sposoby działania. Nieuniknionym elementem rewolucji była przemoc. Przemoc była sposobem realizacji celu tak na etapie walki o władzę, jak i o jej utrzymanie. W Polsce Ludowej sposoby walki z wrogiem były elastyczne, uzależnione od celów i potrzeb: od bezpośrednich represji fizycznych aż po stosunkowo łagodne szykany. Skala represji fizycznych była pochodną ewolucji systemu politycznego Polski Ludowej
THE „ROUND TABLE” AS A FORM OF CONSENSUS-BUILDING IN CENTRAL AND EASTERN EUROPE IN THE PERIOD 1989–1990
Polish Third Republic assessment of the Round Table – consistency and change
The assessment of the Round Table was extraordinarily stable. The political environments
accepting the Polish Third Republic, taking part in ruling the country, are generally positive
about the talks between the government of the Polish Third Republic and the opposition.
In 2014, even the representatives of “Prawo i Sprawiedliwość” (Law and Justice) party
maintained the opinion from the previous years, formulated by Jarosław Kaczyński and Lech
Kaczyński, that the Round Table, as a tactical action, was a necessary undertaking at that
time in history. The negative assessment of the event were characteristic of non-parliament
parties and ones with small social support. The following anniversaries of the start of the
debate were a good opportunity to mark one’s difference from the establishment by negation.
Change of the assessment was a result of the evolution of the situation in Poland. Hard political
fight in the Polish Third Republic caused a change of positions e.g. with regard to former political opponents or even enemies. The verbal change of position of W. Frasyniuk towards
gen. Jaruzelski can only be explained with the attack of the Jarosław Kaczyński establishment
on the politicians of the Democratic Union and Freedom Union. The environments reluctant
to PiS for the same reasons forgot that the government led by Tadeusz Mazowiecki could only
take place because of the activity of Jarosław Kaczyński. Many of the evaluations, both on the
side of the Round Table architects and its opponents had no connection to the subject of the
proceedings
Two visions of the Polish Communists or a dispute over how to govern? Reflections on the political thought of Władysław Gomułka and Bolesław Bierut
The article refers to two theses that exist in the communist historiography: 1) since the first
years of the Polish People’s Republic, and even in the time of war, two fractions developed
among the Polish communists with different viewpoints on how to introduce socialism in
Poland: the so-called dogmatists wanted to copy the soviet model, while revisionists were
looking for new ways of constructing the socialism, 2) derogation from the Polish road to
socialism was to be the cause of failures that affected the state.
Differences between Bierut and Gomułka were related to the verbal sphere as well as the
style of governance and derived from the external conditions, namely the changes that
were introduced in 1948 by the Soviet Union. Both politicians were orthodox communists.
Distinctiveness of Gomułka’s political thought, described in the so-called Polish road to
socialism, affected neither the functioning of the state nor the foundations relevant to the
takeover of power in Poland by the Polish Worker’s Party