16 research outputs found
Patofizjologiczne mechanizmy migotania przedsionków (AF) jako podstawa skutecznego leczenia w dążeniu do polepszenia jakości życia chorych w świetle aktualnych wytycznych ESC (European Society of Cardiology)
Migotanie przedsionków (atrial fibrillation, AF) należy do najczęstszych przyczyn nagłych
zgonów, udarów mózgu i niewydolności serca, a zapadalność na AF w najbliższych
latach jeszcze wzrośnie. Przyczynami choroby są: predyspozycje genetyczne, cukrzyca,
niewydolność serca, otyłość, choroba wieńcowa, nadciśnienie tętnicze i starzenie się.
Zmiany patofizjologiczne AF obejmują przebudowę przedsionków i naczyń wieńcowych,
odczyn zapalny, niedokrwienie oraz zaburzenia gospodarki wapniowej kardiomiocytów.
Jakość życia chorych z AF jest istotnie gorsza niż u osób zdrowych. Dzieje się tak
wskutek osłabienia, kołatania serca, duszności, ucisku w klatce piersiowej i zaburzeń snu.
Chorobie towarzyszy także stres psychospołeczny. Zintegrowane leczenie AF obejmuje 4 filary: zaangażowanych chorych, zespoły wielodyscyplinarne,
narzędzia technologiczne i dostęp do wszystkich możliwych terapii. Rozpoznanie
oraz kontrola chorób współistniejących, leczenie przeciwzakrzepowe, kontrola
rytmu serca i jego częstotliwości, a także edukacja istotnie poprawiają rokowanie i jakość
życia chorych. Doraźne przywrócenie rytmu zatokowego i jego utrzymanie pozostaje
integralną częścią postępowania. W celu zapobiegania nawrotowi AF, w razie współistniejącej
niewydolności serca ze zmniejszoną frakcją wyrzutową, stosuje się leki nieantyarytmiczne
(ACEI/ARB, LBA), podobnie jak ma to miejsce w kardiomiopatii nadciśnieniowej
(ACEI/ARB).
Leczenie zabiegowe w AF ma na celu całkowitą izolację żył płucnych, co przynosi skuteczniejszą
kontrolę rytmu serca niż farmakoterapia. Zabieg przezcewnikowy jest leczeniem
z wyboru, a gdy jest on nieskuteczny lub przyjmowane leki nie pomagają, przeprowadza
się zabieg chirurgiczny.
Wiele współistniejących chorób zwiększa ryzyko wystąpienia, nawrotów i powikłań AF.
Ich identyfikacja i leczenie odgrywają ważną rolę w zapobieganiu AF oraz w optymalnym
prowadzeniu chorych.Atrial fibrillation (AF) is one o f the most common causes o f sudden death, cerebral stroke
and heart failure. AF morbidity will increase in the coming years. The disease is precipitated
by gene predisposition, diabetes, heart failure, obesity, coronary disease, hypertension
and aging. Pathophysiological changes include atrial and coronary arteries remodelling,
inflammation, and cardiomyocyte calcium metabolism disorders. Life quality in AF
patients is significantly impaired, as compared to healthy people, due to weakness, heart
palpitation, dyspnea, chest discomfort and sleep disorders; psychosocial stress occurs
as well.
Integrated AF management requires 4 areas: patient involvement, multidisciplinary teams,
technological tools and access to all currently possible therapies. Diagnosis and control of coexisting diseases, anticoagulant treatment, heart rhythm and heart rate control, as well
as education, remarkably improve AF prognosis and life quality. Casual recovery and
maintaining the sinus rhythm is important as a part of the integral approach. Prevention
of AF recurrence include non-antiarrhythmic medicines (ACEI/ARB, LBA) in heart failure
with decreased ejection fraction, as well as in hypertensive cardiomyopathy (ACEI/
ARB). Surgical treatment aims the total isolation of pulmonary veins with more efficient
heart rhythm control, as compared to pharmacological management. In paroxysmal AF,
percutaneous intervention is a treatment of choice. Surgery can be necessary, if percutaneous
intervention either pharmacotherapy is unsuccessful.
Coexisting diseases elevate the risk of AF, including AF recurrence and complications.
They need to be properly identified and treated in order to optimize the patient management
Factors predisposing to ventricular tachyarrhythmia leading to appropriate ICD intervention in patients with coronary artery disease or non-ischaemic dilated cardiomyopathy
Fulminant heart failure due to giant cell myocarditis affecting the left ventricle
A 56-year-old woman, previously healthy, was hospitalized after an episode of ventricular tachycardia in the course of infection. In view of the fulminant course of heart failure the patient was connected to an extracorporeal membrane oxygenation (ECMO) system. After 3 weeks of treatment with ECMO the patient received a heart transplant. A histopathological examination of the tissues of the explanted heart revealed giant cell myocarditis. The patient was treated with immunosuppression based on induction therapy followed by a standard regimen with steroids. Currently, the patient remains in good general condition with an left ventricular ejection fraction of 60%
Liquid perfluorochemical-supported hybrid cell culture system for proliferation of chondrocytes on fibrous polylactide scaffolds
Treatment of post-myocardial VSD
Jednym z powikłań zawału serca jest pęknięcie przegrody międzykomorowej. Pęknięcie najczęściej dokonuje się między trzecim a piątym dniem od zawału. To powikłanie dotyczy ok. 1% pacjentów z zawałem STEMI. Pozawałowe VSD jest stanem bezpośredniego zagrożenia życia i wiąże się z dużym odsetkiem śmiertelności. Szybkie podjęcie leczenia chirurgicznego zwiększa szansę przeżycia. 74-letnia pacjentka została przyjęta do oddziału kardiologicznego z ostrym zawałem mięśnia serca ściany przedniej. W koronarografii uwidoczniono LAD na granicy zamknięcia skrzepliną. Zadecydowano o wykonaniu PCI. W drugiej dobie od zawału stwierdzono VSD w okolicy przykoniuszkowej. Pacjentka została zakwalifikowana do leczenia operacyjnego w trybie pilnym. W opisywanym przypadku dużą rolę pozytywnej predykcji odgrywał dobry stan hemodynamiczny pacjentki przed zabiegiem oraz miejsce pęknięcia przegrody. Najważniejszą metodą diagnostyczną pozawałowego VSD jest badanie echokardiograficzne, które uwidacznia miejsce ewentualnego pęknięcia mięśnia.One of the complications of a heart attack is rupture of the interventricular septum. The rupture usually occurs between the third and fifth day after the infarction. This complication affects approximately 1% of patients with STEMI. Post-infarction VSD is a life-threatening condition and is associated with a high mortality rate. Early surgical treatment increases the chance of survival for patients. A 74-year-old female patient was admitted to the cardiology department with acute anterior myocardial infarction. Coronary angiography showed almost complete closure of the LAD. It was decided to perform PCI. On the second day after the infarction, VSD was found in the apical region. The patient was qualified for urgent surgical treatment. In this case, the good hemodynamic condition of the patient before the procedure and the location of the rupture turned out to play a significant role in positive prediction. The most important diagnostic method of post-infarction VSD is echocardiography, which shows the site of a possible muscle rupture
Variability of the blood pressure results depending on its measurement procedure in patients with controlled idiopathic hypertension
Publikacja recenzowana / Peer-reviewed publicationWprowadzenie: Nadciśnienie tętnicze (NT) – powszechna choroba populacji wymagająca
stałego, skutecznego leczenia, aby zapobiegać powikłaniom, wśród nich zawałowi
serca, udarowi mózgu i niewydolności serca. Dobór leku i jego dawki zależy od wyników
pomiaru ciśnienia tętniczego krwi (CTK), wykonywanego przez samych chorych, ale
także przez lekarza (pomiar gabinetowy) i innych pracowników służby zdrowia (pomiary
ambulatoryjne). Szczególne znaczenie, ze względu na istotność podejmowania prawidłowych
decyzji terapeutycznych, ma standaryzacja pomiaru gabinetowego.
Celem pracy było określenie zmienności trzech kolejno wykonanych u chorego wyników
pomiaru CTK w zależności od płci, wieku, indeksu masy ciała (body mass index,
BMI), palenia tytoniu, współobecności wybranych chorób przewlekłych (cukrzycy, DM),
przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP) i astmy oskrzelowej oraz stosowanego
leczenia hipotensyjnego.
Materiał i metody: U 130 chorych z pierwotnym NT wykonano w gabinecie kardiologicznym
trzykrotny pomiar CTK: 1. w pozycji siedzącej natychmiast po wejściu do gabinetu;
2. po 10 minutach w pozycji siedzącej; 3. po 15 minutach w pozycji leżącej. W oparciu o wywiad lekarski i dokumentację chorych zebrano dane dotyczące: BMI, chorób współistniejących,
aktualnie przyjmowanych leków i palenia tytoniu.
Wyniki: Wykazano istotną statystycznie zmienność wyniku pomiaru CTK w zależności
od pozycji i czasu wykonania pomiaru, niezależnie od płci, wieku, BMI i stosowanego
leczenia hipotensyjnego. Nie stwierdzono zmienności wyników pomiaru ze współistniejąca
cukrzycą, astmą oskrzelową ani POChP. Najwyższe wartości CTK stwierdzono
w czasie pierwszego pomiaru, niższe w dwóch kolejnych.
Wnioski: Pozycja ciała i czas, jaki upłynął od początku wizyty, wpływają na wynik pomiaru
CTK, poza grupami chorych, w których powikłania choroby lub stosowane leczenie
mogą niwelować różnicę (cukrzyca, astma oskrzelowa, POChP). Uzyskane wyniki
potwierdzają konieczność ostrożnej oceny wyniku pomiaru gabinetowego CTK.Introduction: Hypertension is a common condition requiring systematic effective treatment
to prevent severe complications such as heart attack, stroke, heart failure. The pharmacotherapy
and drug doses depend on the results of blood pressure (BP) measurements
performed by patients themselves, as well as by physicians and other health professionals.
In order to reach the correct therapeutic decisions, the cabinet BP measurement needs
to be standardized.
The aim of the study was to determine the variability of three subsequent BP measurements
in the same patient depending on sex, age, body mass index (BMI), smoking, antihypertensive
treatment and concomitant selected chronic diseases, i.e. diabetes mellitus
(DM), chronic obstructive pulmonary disease (COPD), bronchial asthma (BA).
Material and methods: In 130 patients with primary hypertension in the office, three BP
measurements were performed: 1. in a sitting position immediately after entering the
office; 2. after 10 minutes in a sitting position; 3. after 15 minutes in a lying position.
BMI, comorbidities, current medication and smoking status were collected on the basis
of medical records.
Results: A statistically significant variability in BP measurement results was found. It
depended on the position and time of the measurement; this finding was regardless of sex,
age, BMI and type of antihypertensive treatment. There were no variations in measurement
results in patients with DM, COPD or BA. The highest BP values were found at the
first measurement, the lower at 2nd and 3rd one.
Conclusions: Body position and time from the visit onset to the BP measurement affect
it’s result, except the groups of patients (DM, COPD, BA) in which the pharmacotherapy
side effects can eliminate the difference. The study results confirm the need for careful
assessment of the results of cabinet BP measurements
The effectiveness of RF ablation of ventricular ectopic beats made using selected mapping techniques
Electrocardiologic opportunities for the treatment of recurrent ventricular tachycardia on the example of a patient with arrhytmogenic right ventricular dysplasia
Factors predisposing to the reprogramming of implantable cardioverter-defibrillators and the causes of changes in pharmacotherapy in patients with dilated cardiomyopathy for primary prevention of sudden cardiac death
Czynniki predysponujące do wystąpienia tachyarytmii komorowej wyzwalającej właściwą interwencję kardiowertera−defibrylatora u osób z chorobą niedokrwienną serca lub nieniedokrwienną kardiomiopatią rozstrzeniową
Background: In order to achieve optimal outcomes when treating ventricular tachyarrhythmias with implantable devices, it
is extremely important to identify parameters predisposing to arrhythmia. In view of current restrictions in healthcare funding,
there is a growing demand for additional predictors of arrhythmia that would allow better patient selection for implantable
cardioverter-defibrillator (ICD) use for primary prevention of sudden cardiac death (SCD).
Aim: To identify parameters predisposing to ventricular tachyarrhythmia/appropriate ICD intervention in ICD recipients.
Methods: We analysed 376 patients (56 women, 320 men, mean age 66.1 ± 11.2 [range 22–89] years) who underwent ICD
implantation between January 2008 and December 2010. Of these, 275 patients underwent ICD implantation for primary
prevention of SCD and 101 for secondary prevention. Operative protocols and in-hospital and outpatient records were
analysed retrospectively. Mean QRS width and heart rate (HR) were calculated in resting surface electrocardiograms (25 mm/s,
10 mm/1 mV). Intracardiac electrograms stored in ICD memory were used to evaluate appropriateness of anti-arrhythmic
interventions and analyse the number of ventricular tachyarrhythmia events, ICD interventions and their type. We analysed
the following clinical and procedural variables: age, gender, left ventricular ejection fraction (LVEF), type of SCD prevention
(primary or secondary), ICD type (single chamber — VR, dual chamber — DR), performing defibrillation threshold testing to
establish defibrillation safety margin at ICD implantation, ventricular lead location (right ventricular outflow tract region, right
ventricular apex), mean HR, QRS width, New York Heart Association (NYHA) functional class, occurrence of ventricular
tachyarrhythmia/appropriate ICD intervention after implantation, ICD interventions, history of cardiovascular disease and
arrhythmia (myocardial infarction, ischaemic and non-ischaemic dilated cardiomyopathy, arterial hypertension, ventricular
fibrillation, ventricular tachycardia, permanent atrial fibrillation, percutaneous coronary intervention, and/or coronary artery
bypass grafting), and medications (amiodarone, sotalol, beta-blockers, angiotensin-converting enzyme inhibitors [ACEI]/angiotensin
receptor blockers [ARB], statins, loop diuretics, aldosterone antagonists).
Results: During the mean follow-up period of 387 ± 300 (range 5–1400) days, appropriate ICD intervention due to ventricular
tachyarrhythmia occurred in 68 of 376 ICD patients (61 men, 7 women, mean age 64.7 ± 12.3 [range 22–89] years).
Mean time interval from ICD implantation to the occurrence of arrhythmia was 281 ± 229 (range 5–972) days (p < 0.001).
To optimize sensitivity and specificity when analysing ventricular tachyarrhythmia/appropriate ICD intervention vs. no ventricular
tachyarrhythmia/appropriate ICD intervention, cutoff values were established using ROC curves (cutoff for LVEF = 31%, HR = 79 bpm). Using these cutoff values, patients with ventricular tachyarrhythmia/appropriate ICD intervention
were compared to those without ventricular tachyarrhythmia/appropriate ICD intervention. Significant differences were
observed in LVEF (p 31% (log-rank test p < 0.001), HR ≤ 79 bpm (log-rank test p < 0.022), QRS width
≤ 114 ms (log-rank test p < 0.045), and NYHA class II (log-rank test p < 0.001) were more likely to be free from ventricular
tachyarrhythmia/appropriate ICD intervention. Cox multivariate analysis showed that reduced LVEF (≤ 31%) was the only
independent predictor of arrhythmia/intervention. LVEF values below 31% are associated with a significant 20-fold increase
(p < 0.02) in the risk of arrhythmia during the first 3 years after ICD implantation. Among 68 patients with ventricular
tachyarrhythmia/appropriate ICD intervention, mean 4.1 interventions per person occurred during the follow-up period. In
the overall study population, the number of interventions was 0.28 per person per year. Overall, 92 inappropriate ICD
interventions were observed, all resulting from atrial fibrillation with rapid ventricular rate. Interventions had no effect on
total mortality. Higher numbers of appropriate interventions were observed in patients who died due to heart failure.
Conclusions: Factors associated with a significantly increased risk of ventricular tachyarrhythmia/appropriate ICD intervention
included reduced LVEF, increased resting HR, NYHA class II or higher heart failure, and wide QRS. Patients with low
LVEF (< 31%) are at particular risk of SCD due to ventricular arrhythmia and this parameter alone can influence the decision
regarding ICD implantation. No effect of ICD interventions on total mortality was observed, although more ICD interventions
were observed in patients who died due to heart failure.Wstęp: W celu osiągnięcia maksymalnych korzyści z leczenia groźnych arytmii komorowych za pomocą wszczepialnego
urządzenia (ICD) bardzo ważne jest zidentyfikowanie parametrów, które predysponują do wystąpienia tachyarytmii komorowej,
czyli chorych, u których korzyść z ICD będzie największa. W erze profilaktycznej terapii nagłego zgonu sercowego
(SCD) za pomocą ICD i ograniczonych źródeł finansowania opieki zdrowotnej wykrycie dodatkowych markerów predysponujących
do pojawienia się arytmii jest potrzebne w celu lepszej selekcji chorych.
Cel: Celem pracy było wykrycie czynników predysponujących do wystąpienia tachyarytmii komorowej wywołującej adekwatną
interwencję u osób po wszczepieniu ICD.
Metody: Analizowano 376 chorych (56 kobiet, 320 mężczyzn), w wieku średnio 66,1 ± 11,2 roku (22–89 lat) z wszczepionym
w okresie od stycznia 2008 do grudnia 2010 r. ICD bez funkcji resynchronizacji. W tej grupie w ramach profilaktyki
pierwotnej ICD implantowano u 275 chorych, a — wtórnej u 101 osób. Retrospektywnie przeanalizowano protokoły operacyjne,
dokumentację kliniczną i ambulatoryjną. Analizie poddano spoczynkowe EKG przy przesuwie 25 mm/s i cesze 10 mm/
/1 mV, z których wyliczano średnią szerokość zespołów QRS, spoczynkową częstość rytmu serca (HR) i wewnątrzsercowe
EKG zarejestrowane w pamięci ICD, w których oceniano prawidłowość interwencji antyarytmicznych. Analizowano liczbę
tachyarytmii komorowych i interwencji ICD. Oceniano następujące parametry kliniczne i techniczne: płeć, wiek, frakcję
wyrzutową lewej komory (LVEF), rodzaj profilaktyki SCD (pierwotna, wtórna), typ ICD (jednojamowy — VR, dwujamowy —
DR), wykonanie marginesu bezpieczeństwa progu defibrylacji przy wszczepieniu ICD, lokalizację elektrody komorowej (w okolicy
drogi odpływu prawej komory, koniuszka prawej komory), średnią HR, szerokość zespołów QRS, klasę NYHA, wystąpienie
po wszczepieniu tachyarytmii komorowej powodującej adekwatną interwencję, interwencje ICD, choroby i zaburzenia
HR z wywiadów (przebyty zawał serca, kardiomiopatię rozstrzeniową niedokrwienną i nieniedokrwienną, nadciśnienie tętnicze,
przebyte migotanie komór, częstoskurcz komorowy utrwalony i nieutrwalony, utrwalone migotanie przedsionków,
stan po PCI i/lub CABG) oraz stosowane leki (amiodaron, sotalol, beta-adrenolityki, inhibitory konwertazy angiotensyny/
/antagoniści receptora angiotensyny — ACEI/ARB, statyny, diuretyki pętlowe, inhibitory aldosteronu).
Wyniki: W średnim okresie obserwacji 387 ± 300 (5–1400) dni z 376 badanych z ICD wyodrębniono grupę 68 chorych
(61 mężczyzn, 7 kobiet) w wieku średnio 64,7 ± 12,3 roku (22–89), u których wystąpiła tachyarytmia komorowa powodująca
adekwatną interwencję ICD. Średni czas do wystąpienia tachyarytmii komorowej wynosił 281 ± 229 (5–972) dni
(p < 0,001). W celu uzyskania optymalnej czułości i swoistości cechy diagnostycznej w analizie tachyarytmii komorowej
wywołującej adekwatną interwencję vs. bez tachyarytmii komorowej i bez adekwatnej interwencji wyznaczono punkty odcięcia,
stosując krzywe ROC (cutoff dla LVEF = 31%, HR = 79/min). Następnie porównano grupę z tachyarytmią komorową
powodującą adekwatną interwencję z pozostałą badaną populacją, uwzględniając wartości punktów odcięcia. Zanotowano
istotne różnice w stosunku do LVEF (p < 0,001), HR (p < 0,022), stosowania ACEI/ARB (p < 0,034) i klasy NYHA (p < 0,001).
W analizie jednowymiarowej przeprowadzonej metodą Kaplana-Meiera stwierdzono, że istotnymi parametrami zwiększającymi
prawdopodobieństwo przeżycia bez tachyarytmii komorowej i bez adekwatnej interwencji są LVEF > 31% (test long-rank p < 0,001), HR ≤ 79/min (test long-rank p < 0,022), szerokość QRS ≤ 114 ms (test long-rank p < 0,045) i II klasa wg
NYHA (test long rank p < 0,001). W analizie wielowymiarowej za pomocą modelu regresji Coxa wykazano, że niezależnym
parametrem zwiększającym prawdopodobieństwo wystąpienia tachyarytmii komorowej wywołującej adekwatną interwencję
jest tylko obniżona LVEF (≤ 31%). Wartość LVEF < 31% istotnie (20-krotnie, p < 0,02) zwiększa prawdopodobieństwo
wystąpienia tachyarytmii komorowej do 3 lat po zabiegu wszczepienia ICD. U 68 chorych z tachyarytmią komorową powodującą
adekwatną interwencję wystąpiło średnio 4,1 interwencji na osobę w czasie całej obserwacji. W całej populacji liczba
interwencji na rok u danej osoby wynosiła 0,28. W całej populacji zanotowano 92 nieadekwatnych interwencji kardiowersji.
Wszystkie były skutkiem szybkiej akcji komór w przebiegu migotania przedsionków. Nie stwierdzono wpływu interwencji na
śmiertelność całkowitą. Większą częstość występowania interwencji adekwatnych zanotowano u osób zmarłych z powodu
niewydolności serca.
Wnioski: Do istotnych predyktorów zwiększających prawdopodobieństwo wystąpienia tachyarytmii komorowej wywołującej
adekwatną interwencję ICD należą: obniżona LVEF, zwiększona średnia spoczynkowa HR, > II klasa wg NYHA oraz
poszerzony zespół QRS. Chorzy z niską LVEF (< 31%) są szczególnie narażeni na wystąpienie SCD w przebiegu tachyarytmii
komorowej i jako odosobniony ten parametr może wpływać na decyzję o implantacji ICD. Nie stwierdzono wpływu interwencji
ICD na śmiertelność całkowitą, natomiast wykazano zwiększoną częstość ich występowania u osób zmarłych z powodu
niewydolności serca