6 research outputs found
Test pochyleniowy z nitrogliceryn膮. Jaki jest optymalny czas jego trwania?
Wst臋p: Celem pracy by艂o poszukiwanie optymalnego czasu trwania
testu pochyleniowego z nitrogliceryn膮 (TTNTG) oraz ocena zale偶no艣ci mi臋dzy d艂ugo艣ci膮
badania a jego przydatno艣ci膮 w rozpoznawaniu chorych z omdleniami wazowagalnymi
(VVS).
Materia艂 i metody: Badaniom poddano grup臋 246 chorych (130 kobiet
i 116 m臋偶czyzn), w 艣rednim wieku odpowiednio 39,7 ± 16,5 oraz 35,7 ± 17,6 lat
(p > 0,06), z co najmniej dwoma incydentami omdle艅 w wywiadzie w okresie ostatnich
6 miesi臋cy. Pe艂ny protok贸艂 badania sk艂ada艂 si臋 z 15-minutowej fazy odpoczynku
(pozycja pozioma), 15-minutowego okresu pozycji pod k膮tem 60掳 (TTP), po zako艅czeniu
kt贸rego podj臋zykowo podawano 250 µg NTG, kontynuuj膮c pochylenie przez kolejnych
15 min. Typ reakcji omdleniowej definiowano na podstawie kryteri贸w klasyfikacji
VASIS.
Wyniki: TTP wywo艂a艂 omdlenie u 36 os贸b (14%), a podanie
NTG spowodowa艂o utrat臋 przytomno艣ci u kolejnych 122 chorych (50%). Nieuwzgl臋dnienie
23 chorych (9%) z wyg贸rowan膮 odpowiedzi膮 na NTG (ExNTG), zredukowa艂o
liczb臋 pacjent贸w, u kt贸rych przyczyn臋 utraty przytomno艣ci rozpoznano za pomoc膮
TT, do 135 os贸b, czyli 55% og贸艂u badanych. W 偶adnym z etap贸w badania nie wykazano
zale偶no艣ci mi臋dzy czasem wyst膮pienia omdlenia (TOS) a wiekiem badanych, ich p艂ci膮
oraz cz臋sto艣ci膮 wyst臋powania poszczeg贸lnych typ贸w VVS. W podobnej analizie przeprowadzonej
dla pe艂nego czasu badania wykazano jednak, 偶e TOS w grupie chorych z mieszanym
typem VVS (Mx) by艂 istotnie d艂u偶szy od warto艣ci uzyskanych w grupie pacjent贸w
z wazo- (VD) i kardiodepresyjnym (CI) typem VVS - odpowiednio: 19,9 ± 5,7 min
vs. 13,1 ± 8,4 min (p < 0,002) oraz 19,9 ± 5,7 min vs. 16,6 ± 6,7 min (p < 0,05).
Najwi臋cej wynik贸w dodatnich - 93/158 (59%) zanotowano mi臋dzy 19 a 23 minut膮 pochylenia.
By艂o to: 59 reakcji typu Mx (64%), 3 odpowiedzi VD (3%), 17 omdle艅 CI (18%) oraz
14 reakcji ExNTG (15%). Po 25 minucie pionizacji dodatni wynik testu uzyskano
u 9 chorych (6%), spo艣r贸d kt贸rych 7 reprezentowa艂o typ Mx VVS (78%), 1- typ CI
(11%) oraz 1 - reakcj臋 ExNTG (11%).
Wnioski: Wyniki pracy wskazuj膮, 偶e skr贸cenie biernej fazy TTNTG
do 15 min zachowuje jego wysok膮 czu艂o艣膰. Natomiast ograniczenie czasu trwania
fazy lekowej testu poni偶ej 15 min wi膮偶e si臋 ze znacz膮cym klinicznie obni偶eniem
czu艂o艣ci badania oraz zachwianiem proporcji w cz臋sto艣ci wyst臋powania poszczeg贸lnych
typ贸w VVS. (Folia Cardiol. 2003; 10: 71-76
Test pochyleniowy z nitrogliceryn膮. Jaki jest optymalny czas jego trwania?
Wst臋p: Celem pracy by艂o poszukiwanie optymalnego czasu trwania
testu pochyleniowego z nitrogliceryn膮 (TTNTG) oraz ocena zale偶no艣ci mi臋dzy d艂ugo艣ci膮
badania a jego przydatno艣ci膮 w rozpoznawaniu chorych z omdleniami wazowagalnymi
(VVS).
Materia艂 i metody: Badaniom poddano grup臋 246 chorych (130 kobiet
i 116 m臋偶czyzn), w 艣rednim wieku odpowiednio 39,7 ± 16,5 oraz 35,7 ± 17,6 lat
(p > 0,06), z co najmniej dwoma incydentami omdle艅 w wywiadzie w okresie ostatnich
6 miesi臋cy. Pe艂ny protok贸艂 badania sk艂ada艂 si臋 z 15-minutowej fazy odpoczynku
(pozycja pozioma), 15-minutowego okresu pozycji pod k膮tem 60掳 (TTP), po zako艅czeniu
kt贸rego podj臋zykowo podawano 250 µg NTG, kontynuuj膮c pochylenie przez kolejnych
15 min. Typ reakcji omdleniowej definiowano na podstawie kryteri贸w klasyfikacji
VASIS.
Wyniki: TTP wywo艂a艂 omdlenie u 36 os贸b (14%), a podanie
NTG spowodowa艂o utrat臋 przytomno艣ci u kolejnych 122 chorych (50%). Nieuwzgl臋dnienie
23 chorych (9%) z wyg贸rowan膮 odpowiedzi膮 na NTG (ExNTG), zredukowa艂o
liczb臋 pacjent贸w, u kt贸rych przyczyn臋 utraty przytomno艣ci rozpoznano za pomoc膮
TT, do 135 os贸b, czyli 55% og贸艂u badanych. W 偶adnym z etap贸w badania nie wykazano
zale偶no艣ci mi臋dzy czasem wyst膮pienia omdlenia (TOS) a wiekiem badanych, ich p艂ci膮
oraz cz臋sto艣ci膮 wyst臋powania poszczeg贸lnych typ贸w VVS. W podobnej analizie przeprowadzonej
dla pe艂nego czasu badania wykazano jednak, 偶e TOS w grupie chorych z mieszanym
typem VVS (Mx) by艂 istotnie d艂u偶szy od warto艣ci uzyskanych w grupie pacjent贸w
z wazo- (VD) i kardiodepresyjnym (CI) typem VVS - odpowiednio: 19,9 ± 5,7 min
vs. 13,1 ± 8,4 min (p < 0,002) oraz 19,9 ± 5,7 min vs. 16,6 ± 6,7 min (p < 0,05).
Najwi臋cej wynik贸w dodatnich - 93/158 (59%) zanotowano mi臋dzy 19 a 23 minut膮 pochylenia.
By艂o to: 59 reakcji typu Mx (64%), 3 odpowiedzi VD (3%), 17 omdle艅 CI (18%) oraz
14 reakcji ExNTG (15%). Po 25 minucie pionizacji dodatni wynik testu uzyskano
u 9 chorych (6%), spo艣r贸d kt贸rych 7 reprezentowa艂o typ Mx VVS (78%), 1- typ CI
(11%) oraz 1 - reakcj臋 ExNTG (11%).
Wnioski: Wyniki pracy wskazuj膮, 偶e skr贸cenie biernej fazy TTNTG
do 15 min zachowuje jego wysok膮 czu艂o艣膰. Natomiast ograniczenie czasu trwania
fazy lekowej testu poni偶ej 15 min wi膮偶e si臋 ze znacz膮cym klinicznie obni偶eniem
czu艂o艣ci badania oraz zachwianiem proporcji w cz臋sto艣ci wyst臋powania poszczeg贸lnych
typ贸w VVS. (Folia Cardiol. 2003; 10: 71-76
The usefulness of tilt testing with an intravenous beta-blocker in assessing the efficacy of long-term therapy in patients with vasovagal syncope
Background: Although beta blockers are frequently used for the prevention of recurrences of vaso-vagal syncope, the prediction of the long-term efficacy of this treatment is difficult.Aim: To assess whether the result of tilt testing with an intravenous beta blocker can predict the long-term efficacy of beta blockade.Methods: The study group consisted of 62 patients (29 females, mean age 32.8±12.3 years and 33 males, mean age 35.9±18.2 years) with at least two syncopal episodes during the six months preceding positive tilt testing. After baseline tilt test, propranolol in a dose of 0.1 mg/kg body weight was administered intravenously and the tilt test was repeated. Beta blockade was defined effective if the second tilt test was negative (complete efficacy) or the time to syncope during tilt testing was increased compared with the baseline tilting (partial efficacy). All patients received chronic propranolol treatment and were followed for one year or till the recurrence of syncope.Results: Intravenous propranolol prevented (n=33) or delayed (n=18) syncope during tilt testing in 51 (82%) patients whereas it was ineffective in the remaining 11 (18%) patients. During 8.6±6.7 (range 1-14) months of follow-up, 20 (32%) patients had syncope recurrence; 13 (25%) from the group with effective intravenous propranolol versus 7 (64%) patients in whom intravenous propranolol did not prevent syncope during tilt testing (
Value of propranolol-induced heart rate and blood pressure changes in predicting results of tilt testing
Background: A degree of reduction of heart rate (HR) and blood pressure (BP) values following beta-blocker administration has been shown to indicate beta-blockade effectiveness. Whether this parameter is also useful in the identification of patients with vaso-vagal syncope (VVS) who could benefit from beta-blocker therapy, has not yet been established.Aim: To analyse the usefulness of propranolol-induced acute changes in HR and BP in the prediction of the results of tilt testing (TT) in patients with VVS.Methods: The study group consisted of 37 patients with a history of at least two syncopal episodes in the past 6 months, in whom syncope was reproduced during TT. After positive baseline TT the patients were returned to supine position and were given intravenous propranolol. After 15 min supine rest the patients were tilted again using the same protocol as during the baseline test. Propranolol was considered effective when the result of the second (on drug) TT was negative or the time to syncope occurrence was longer than during baseline TT. During the whole procedure systolic BP (SBP), mean BP (MBP), diastolic BP (DBP) and HR were measured. These parameters were analysed in four different time-intervals: period I - between 13th and 15th minute of supine rest preceding the passive phase of TT, period II - between first and third minute of the passive TT, period III - following propranolol injection, between 13th and 15th minute of supine rest preceding second TT, and period IV - between first and third minute of second TT, either passive (if positive) or after NTG administration. Both, mean values and differences (Δ) in analysed parameters between various time-intervals (II-I, III-I, IV-II and IV-III) were taken into account.Results: Intravenous propranolol occurred effective in preventing syncope during second TT in 29/37 (78%) patients. The ΔSBP, ΔMBP and ΔDBP values calculated from periods III and IV were significantly different between patients with or without protective effects of propranolol. The cut-off values which were computed to obtain the highest value of total predictive accuracy (the highest value of the sum of sensitivity and specificity) were -5 mmHg for ΔSBP, -4 mmHg for ΔMBP and -2 mmHg for ΔDBP. A stepwise logistic regression analysis revealed that ΔSBP of -5 mmHg or less had the highest value in the prediction of a positive response to propranolol, reaching a sensitivity of 72%, specificity of 88%, positive predictive value of 95% and negative predictive value of 48%.Conclusions: Propranolol-induced changes in blood pressure values may predict the effectiveness of beta-blockade in preventing syncope during second TT performed after intravenous infusion of propranolol. A drug-induced reduction in systolic blood pressure of less than 5 mmHg may identify those who will benefit from beta-blocker therapy