6 research outputs found
ΠΠΎΠΊΡΠΎΠ»ΠΎΠ³ΠΈΡ ΠΠ°ΡΡΠ° Π ΠΎΠ·Π΅Π½Π³ΡΠ΅Π½Π° ΠΊΠ°ΠΊ ΠΏΡΠΎΠ΅ΠΊΡ ΡΠΈΡΠΎΡΠΈΡΠ΅ΡΠΊΠΎΠΉ ΡΠΈΠ»ΠΎΡΠΎΡΠΈΠΈ ΠΏΠΎΠ·Π½Π°Π½ΠΈΡ: ΠΊΠΎΠ½ΡΠ΅ΠΊΡΡ ΠΈ ΠΊΠΎΠ½ΡΠ΅ΠΏΡΡΠ°Π»ΡΠ½ΡΠ΅ ΠΎΡΠ½ΠΎΠ²Π°Π½ΠΈΡ
The article explores the context and conceptual foundations of doxology - new project of epistemology proposed by Swedish professor Mats Rosengren. He reinterprets the basic concepts of epistemology, which were formed in the times of Plato and Aristotle. Swedish scholar is trying to rebuild the philosophy of knowledge, based on the updated system of initial abstractions. He inverts the traditional oppositions: knowledge (episteme) vs. opinion (doxa), philosophy vs. rhetoric. Thus, he takes the position of rhetorical philosophy, conceptually close to the positions of the Greek sophists-rhetoricians. Rosengren gives a doxological interpretation of the Protagoras thesis about a human as a measure of all things. According to this account, human - it's all mankind; and the essence of humans, from the standpoint of the ancient Greeks, is human mind-logos. Rosengren thinks that protagorean approach, basal for doxology, has great heuristic potential. The heart of this approach is that all human knowledge is doxical, is not epistemic. And the task of doxology - to find out how we, humans, as social beings, really create the knowledge that can be examined as truth
ΠΡΠ½ΠΎΠ²Π½ΡΠ΅ ΠΈΠ΄Π΅ΠΈ ΠΈ ΠΊΠΎΠ½ΡΠ΅ΠΏΡΡΠ°Π»ΡΠ½ΡΠ΅ ΠΏΡΠ΅Π΄ΠΏΠΎΡΡΠ»ΠΊΠΈ Π΄ΠΎΠΊΡΠΎΠ»ΠΎΠ³ΠΈΠΈ ΠΠ°ΡΡΠ° Π ΠΎΠ·Π΅Π½Π³ΡΠ΅Π½Π°
Π‘ΡΠ°ΡΡΡ ΠΏΠΎΡΠ²ΡΡΠ΅Π½Π° Π²ΡΡΠ²Π»Π΅Π½ΠΈΡ ΠΎΡΠ½ΠΎΠ²Π°Π½ΠΈΠΉ Π΄ΠΎΠΊΡΠΎΠ»ΠΎΠ³ΠΈΠΈ ΠΠ°ΡΡΠ° Π ΠΎΠ·Π΅Π½Π³ΡΠ΅Π½Π° β ΡΠ²Π΅Π΄ΡΠΊΠΎΠ³ΠΎ ΡΠΈΠ»ΠΎΡΠΎΡΠ°, ΠΊΠΎΡΠΎΡΡΠΉ ΠΏΡΡΠ°Π΅ΡΡΡ ΡΠ΅Π°Π±ΠΈΠ»ΠΈΡΠΈΡΠΎΠ²Π°ΡΡ Π΄ΠΎΠΊΡΡ Π² ΡΠ΅ΠΎΡΠΈΠΈ ΠΏΠΎΠ·Π½Π°Π½ΠΈΡ ΠΈ ΡΠ°ΡΡΠΌΠ°ΡΡΠΈΠ²Π°Π΅Ρ Π²ΠΎΠ·ΠΌΠΎΠΆΠ½ΠΎΡΡΡ ΠΏΠΎΡΡΡΠΎΠ΅Π½ΠΈΡ Β«ΠΏΡΠΎΡΠ°Π³ΠΎΡΠ΅ΠΉΡΠΊΠΎΠΉ Π³Π½ΠΎΡΠ΅ΠΎΠ»ΠΎΠ³ΠΈΠΈΒ». ΠΠΎΠΊΡΠΎΠ»ΠΎΠ³ΠΈΡ β ΡΡΠΎ Π²Π°ΡΠΈΠ°Π½Ρ Π½Π°ΡΡΡΠ°Π»ΠΈΠ·ΠΎΠ²Π°Π½Π½ΠΎΠΉ ΠΊΠΎΠ½ΡΡΡΡΠΊΡΠΈΠ²ΠΈΡΡΡΠΊΠΎΠΉ ΡΠ΅ΠΎΡΠΈΠΈ ΠΏΠΎΠ·Π½Π°Π½ΠΈΡ, ΡΠ°Π·Π²ΠΈΠ²Π°ΡΡΠΈΠΉΡΡ Π½Π° Π±Π°Π·Π΅ ΡΠΈΡΠΎΡΠΈΡΠ΅ΡΠΊΠΎΠΉ Π²Π΅ΡΡΠΈΠΈ ΡΠΈΠ»ΠΎΡΠΎΡΡΠΊΠΎΠΉ Π°Π½ΡΡΠΎΠΏΠΎΠ»ΠΎΠ³ΠΈΠΈ, Π³Π΄Π΅ ΡΠΎΡΠΌΡΠ»ΠΈΡΡΠ΅ΡΡΡ ΡΠ΅Π°Π»ΠΈΡΡΠΈΡΠ½Π°Ρ Π²Π΅ΡΡΠΈΡ ΡΡΠ±ΡΠ΅ΠΊΡΠ° ΠΏΠΎΠ·Π½Π°Π²Π°ΡΠ΅Π»ΡΠ½ΠΎΠΉ Π΄Π΅ΡΡΠ΅Π»ΡΠ½ΠΎΡΡΠΈ. ΠΠΎΠ·Π½Π°Π½ΠΈΠ΅, Ρ ΡΠΎΡΠΊΠΈ Π·ΡΠ΅Π½ΠΈΡ Π΄ΠΎΠΊΡΠΎΠ»ΠΎΠ³ΠΈΠΈ, β ΡΡΠΎ ΠΏΡΠ΅ΠΎΠ±ΡΠ°Π·ΠΎΠ²Π°Π½ΠΈΠ΅ ΡΠ΅Π»ΠΎΠ²Π΅ΡΠ΅ΡΠΊΠΈΠΌΠΈ ΠΊΠΎΠ»Π»Π΅ΠΊΡΠΈΠ²Π°ΠΌΠΈ ΠΌΠΈΡΠ° ΠΈ ΡΠ΅Π±Ρ, ΠΏΡΠ΅Π΄ΠΏΠΎΡΡΠ»ΠΊΠΎΠΉ ΠΊΠΎΡΠΎΡΠΎΠ³ΠΎ ΡΠ²Π»ΡΠ΅ΡΡΡ ΠΎΡΠ²ΠΎΠ΅Π½ΠΈΠ΅ ΠΎΠ±ΡΠ΅ΠΊΡΠΈΠ²ΠΈΡΠΎΠ²Π°Π½Π½ΡΡ
ΡΠ΅Π·ΡΠ»ΡΡΠ°ΡΠΎΠ² ΡΠ²ΠΎΠ΅ΠΉ ΠΏΡΠ΅Π΄ΡΠ΅ΡΡΠ²ΡΡΡΠ΅ΠΉ Π΄Π΅ΡΡΠ΅Π»ΡΠ½ΠΎΡΡΠΈ. Π Ρ
ΠΎΠ΄Π΅ ΠΈΡΡΠ»Π΅Π΄ΠΎΠ²Π°Π½ΠΈΡ ΠΈΡΠΏΠΎΠ»ΡΠ·ΠΎΠ²Π°Π½Ρ ΠΌΠ΅ΡΠΎΠ΄Ρ ΠΈΠ½ΡΠ΅ΡΠΏΡΠ΅ΡΠ°ΡΠΈΠΈ ΠΈ ΠΊΡΠΈΡΠΈΡΠ΅ΡΠΊΠΈΠΉ ΠΌΠ΅ΡΠΎΠ΄ ΡΠΈΠ»ΠΎΡΠΎΡΠΈΠΈ Ρ ΠΎΠΏΠΎΡΠΎΠΉ Π½Π° ΠΏΡΠΈΠ½ΡΠΈΠΏΡ ΠΈΡΡΠΎΡΠΈΠ·ΠΌΠ°, Π½Π΅ΠΏΡΠΎΡΠΈΠ²ΠΎΡΠ΅ΡΠΈΠ²ΠΎΡΡΠΈ ΠΈ ΡΠΈΡΡΠ΅ΠΌΠ½ΠΎΡΡΠΈ ΡΠ°ΡΡΠΌΠΎΡΡΠ΅Π½ΠΈΡ. ΠΠΎΠΊΠ°Π·Π°Π½ΠΎ, ΡΡΠΎ Π²ΡΡΠ°ΠΆΠ΅Π½ΠΈΠ΅ΠΌ Π΄ΠΎΠΊΡΠΎΠ»ΠΎΠ³ΠΈΡΠ΅ΡΠΊΠΎΠΉ ΠΏΠΎΠ·ΠΈΡΠΈΠΈ ΠΈ Π΄ΠΎΠΊΡΠΎΠ»ΠΎΠ³ΠΈΡΠ΅ΡΠΊΠΎΠ³ΠΎ ΡΡΠΈΠ»Ρ ΠΌΡΡΠ»Π΅Π½ΠΈΡ ΡΠ²Π»ΡΠ΅ΡΡΡ Π½Π΅ΠΎΡΠΎΡΠΈΡΡΠΈΡΠ΅ΡΠΊΠ°Ρ ΡΡΠ°ΠΊΡΠΎΠ²ΠΊΠ° ΡΠ΅Π·ΠΈΡΠ° ΠΡΠΎΡΠ°Π³ΠΎΡΠ° ΠΎ ΡΠ΅Π»ΠΎΠ²Π΅ΠΊΠΎΠΌΠ΅ΡΠ½ΠΎΡΡΠΈ. Π‘ΠΎΠ³Π»Π°ΡΠ½ΠΎ ΡΡΠΎΠΉ ΡΡΠ°ΠΊΡΠΎΠ²ΠΊΠ΅, ΡΠ΅Π»ΠΎΠ²Π΅ΠΊ β ΡΡΠΎ ΡΠ΅Π»ΠΎΠ²Π΅ΡΠ΅ΡΡΠ²ΠΎ, Π° Π½Π΅ ΠΈΠ½Π΄ΠΈΠ²ΠΈΠ΄; ΠΌΠ΅ΡΠΎΠΉ, ΠΎΠ±ΡΠ΅ΠΉ Π΄Π»Ρ Π²ΡΠ΅Ρ
Π»ΡΠ΄Π΅ΠΉ, ΡΠ²Π»ΡΠ΅ΡΡΡ Π»ΠΎΠ³ΠΎΡ, ΠΊΠΎΡΠΎΡΡΠΉ ΡΠΎΡΠΌΠΈΡΡΠ΅Ρ ΠΏΡΠΈΡΠΎΠ΄Ρ ΡΠ΅Π»ΠΎΠ²Π΅ΠΊΠ° ΠΈ ΠΌΠΈΡΠ° Π² ΡΠ΅Π»ΠΎΠΌ. Π ΠΎΡΠ½ΠΎΠ²Π΅ Π΄ΠΎΠΊΡΠΎΠ»ΠΎΠ³ΠΈΡΠ΅ΡΠΊΠΎΠΉ ΡΡΠ°ΠΊΡΠΎΠ²ΠΊΠΈ ΠΏΠΎΠ·Π½Π°Π²Π°ΡΠ΅Π»ΡΠ½ΠΎΠΉ Π΄Π΅ΡΡΠ΅Π»ΡΠ½ΠΎΡΡΠΈ Π»Π΅ΠΆΠΈΡ ΡΡ
Π΅ΠΌΠ° ΡΡΠ½ΠΊΡΠΈΠΎΠ½Π°Π»ΡΠ½ΠΎΠ³ΠΎ ΠΊΡΡΠ³Π° Π»ΠΎΠ³ΠΎΡΠ° ΠΈ Π΄ΠΎΠΊΡΡ. Π‘ΠΎΠ΄Π΅ΡΠΆΠ°ΡΠ΅Π»ΡΠ½ΡΠ΅ ΠΏΡΠ΅Π΄ΠΏΠΎΡΡΠ»ΠΊΠΈ Π΄ΠΎΠΊΡΠΎΠ»ΠΎΠ³ΠΈΡΠ΅ΡΠΊΠΎΠ³ΠΎ ΡΡΠΈΠ»Ρ ΠΌΡΡΠ»Π΅Π½ΠΈΡ Π ΠΎΠ·Π΅Π½Π³ΡΠ΅Π½ Π½Π°Ρ
ΠΎΠ΄ΠΈΡ Π² ΡΠ°Π±ΠΎΡΠ°Ρ
Π. ΠΡΡΠ΄ΡΡ, Π. Π€Π»Π΅ΠΊΠ°, Π. ΠΠ°ΡΡΠΈΡΠ΅ΡΠ°, Π. ΠΠ°ΡΡΠΎΡΠΈΠ°Π΄ΠΈΡΠ°, Π² ΠΊΠΎΡΠΎΡΡΡ
ΠΏΡΠΎΠ΄Π΅ΠΌΠΎΠ½ΡΡΡΠΈΡΠΎΠ²Π°Π½ΠΎ, ΠΊΠ°ΠΊ ΡΠ°ΠΊΡΠΈΡΠ΅ΡΠΊΠΈ ΡΠΏΠΎΡΠΎΠ±Ρ Π²ΠΎΡΠΏΡΠΈΡΡΠΈΡ, ΠΌΡΡΠ»Π΅Π½ΠΈΡ ΠΈ Π΄Π΅ΠΉΡΡΠ²ΠΈΡ, ΠΈ ΡΠΏΠΎΡΠΎΠ±Ρ ΠΏΡΠΎΠΈΠ·Π²ΠΎΠ΄ΡΡΠ²Π°, ΠΎΠ±ΡΠ΅ΠΊΡΠΈΠ²Π°ΡΠΈΠΈ ΠΈ ΠΎΡΠ²ΠΎΠ΅Π½ΠΈΡ ΠΎΠΏΡΡΠ° ΡΠ΅Π»ΠΎΠ²Π΅ΡΠ΅ΡΠΊΠΈΡ
ΠΊΠΎΠ»Π»Π΅ΠΊΡΠΈΠ²ΠΎΠ² ΠΌΠΎΠ³ΡΡ Π²Π·Π°ΠΈΠΌΠΎΠ·Π°Π²ΠΈΡΠΈΠΌΠΎ ΠΊΠΎΠ½ΡΡΡΡΠΈΡΠΎΠ²Π°ΡΡ Π΄ΡΡΠ³ Π΄ΡΡΠ³Π°
Π Π²ΠΎΠΏΡΠΎΡΡ ΠΎ doxa: ΡΠΏΠΈΡΡΠ΅ΠΌΠΎΠ»ΠΎΠ³ΠΈΡ βΠ½ΠΎΠ²ΠΎΠΉ ΡΠΈΡΠΎΡΠΈΠΊΠΈβ
M. Rosengren developed doxology as an 'other' take on epistemology, as teaching about how we actually do create the knowledge that we need. He has chosen to call his epistemic stance doxological in order to emphasise that all knowledge is doxic knowledge, thus turning the seminal Platonic distinction between doxa (beliefs, opinions) and episteme (objective, eternal knowledge) upside down
Π’Π΅Π·ΠΈΡ ΠΡΠΎΡΠ°Π³ΠΎΡΠ°: Π΄ΠΎΠΊΡΠΎΠ»ΠΎΠ³ΠΈΡΠ΅ΡΠΊΠ°Ρ ΠΏΠ΅ΡΡΠΏΠ΅ΠΊΡΠΈΠ²Π°
The paper presents doxological interpretation of homo-measure set. Traditionally this thesis is seen as an expression of the impermanent human doxa as the only possible truth. Using the approach of analytic philosophy to the interpretation of the famous speech, the author refuses treatment of man as an individual in favor of a generic understanding of the man. Generic feature of human in ancient world-view is the logos, which is coming to be seen as a measure of all things, including man himself
Π’Π΅Π·ΠΈΡ ΠΡΠΎΡΠ°Π³ΠΎΡΠ°: Π΄ΠΎΠΊΡΠΎΠ»ΠΎΠ³ΠΈΡΠ΅ΡΠΊΠ°Ρ ΠΏΠ΅ΡΡΠΏΠ΅ΠΊΡΠΈΠ²Π°
The paper presents doxological interpretation of homo-measure set. Traditionally this thesis is seen as an expression of the impermanent human doxa as the only possible truth. Using the approach of analytic philosophy to the interpretation of the famous speech, the author refuses treatment of man as an individual in favor of a generic understanding of the man. Generic feature of human in ancient world-view is the logos, which is coming to be seen as a measure of all things, including man himself
Π ΡΠΎΠ·ΠΈΠ΄Π°Π½ΠΈΠΈ, ΠΏΠ΅ΡΠ΅ΡΠ½ΠΎΠΌ ΠΈΡΠΊΡΡΡΡΠ²Π΅ ΠΈ Π²ΠΎΡΠΏΡΠΈΡΡΠΈΠΈ: Π΄ΠΎΠΊΡΠΎΠ»ΠΎΠ³ΠΈΡΠ΅ΡΠΊΠΈΠΉ ΠΏΠΎΠ΄Ρ ΠΎΠ΄
ΠΡΠ΅Π΄ΡΡΠ°Π²Π»ΡΡ Π΄ΠΎΠΊΡΠΎΠ»ΠΎΠ³ΠΈΡ ΠΊΠ°ΠΊ ΠΏΠΎΡΡΡΠ΅Π½ΠΎΠΌΠ΅Π½ΠΎΠ»ΠΎΠ³ΠΈΡΠ΅ΡΠΊΠΈΠΉ ΡΠΏΠΎΡΠΎΠ± ΡΠ΅ΡΠ΅Π½ΠΈΡ ΡΠΏΠΈΡΡΠ΅ΠΌΠΈΡΠ΅ΡΠΊΠΈΡ
ΠΈ ΠΏΠ΅ΡΡΠ΅ΠΏΡΠΈΠ²Π½ΡΡ
ΠΏΡΠΎΠ±Π»Π΅ΠΌ, Π°Π²ΡΠΎΡ ΠΎΠ±ΡΠ°ΡΠ°Π΅ΡΡΡ ΠΊ ΠΈΡΡΠΎΡΠΈΠΈ ΠΎΡΠΊΡΡΡΠΈΡ Π² ΠΊΠΎΠ½ΡΠ΅ XIX Π². ΠΏΠ°Π»Π΅ΠΎΠ»ΠΈΡΠΈΡΠ΅ΡΠΊΠΎΠΉ Π½Π°ΡΠΊΠ°Π»ΡΠ½ΠΎΠΉ ΠΆΠΈΠ²ΠΎΠΏΠΈΡΠΈ ΠΈ ΠΊ Π΄Π°Π½Π½ΡΠΌ ΡΠΎΠ²ΡΠ΅ΠΌΠ΅Π½Π½ΡΡ
ΠΊΠΎΠ³Π½ΠΈΡΠΈΠ²Π½ΡΡ
Π½Π°ΡΠΊ. ΠΠΎΡΠΏΡΠΈΡΡΠΈΠ΅ ΠΈ ΠΏΠΎΠ·Π½Π°Π½ΠΈΠ΅ Π½Π΅ ΡΠ²Π»ΡΡΡΡΡ ΠΎΡΡΠ°ΠΆΠ΅Π½ΠΈΠ΅ΠΌ ΠΎΠ±ΡΠ΅ΠΊΡΠΈΠ²Π½ΠΎΠΉ ΡΠ΅Π°Π»ΡΠ½ΠΎΡΡΠΈ, ΡΡΠΎ β ΠΎΡΠΎΠ±Π°Ρ ΡΠ²ΠΎΡΡΠ΅ΡΠΊΠ°Ρ Π΄Π΅ΡΡΠ΅Π»ΡΠ½ΠΎΡΡΡ Π»ΡΠ΄Π΅ΠΉ, ΠΎΠ±ΡΡΠ»ΠΎΠ²Π»Π΅Π½Π½Π°Ρ ΠΊΠ°ΠΊ Π±ΠΈΠΎΠ»ΠΎΠ³ΠΈΡΠ΅ΡΠΊΠΈΠΌΠΈ, ΡΠ°ΠΊ ΠΈ ΡΠΎΡΠΈΠΎΠΊΡΠ»ΡΡΡΡΠ½ΡΠΌΠΈ ΡΠ°ΠΊΡΠΎΡΠ°ΠΌΠΈ. ΠΡΠΏΠΎΠ»ΡΠ·ΡΡ ΠΏΡΠΈΠ½ΡΠΈΠΏΡ Π. ΠΠ°ΡΡΠΈΡΠ΅ΡΠ°, Π. Π€Π»Π΅ΠΊΠ°, Π. ΠΡΡΠ΄ΡΠ΅ ΠΈ Π. ΠΠ΅ΡΡΠΈΠ΄Π°, Π°Π²ΡΠΎΡ Π΄Π°Π΅Ρ ΠΎΡΠ΅ΡΠΊ ΡΠ»ΠΎΠΆΠ½ΠΎΠ³ΠΎ ΠΏΠ΅ΡΠ΅ΠΏΠ»Π΅ΡΠ΅Π½ΠΈΡ Π±ΠΈΠΎΠ»ΠΎΠ³ΠΈΡΠ΅ΡΠΊΠΈΡ
ΠΈ ΡΠΎΡΠΈΠ°Π»ΡΠ½ΡΡ
ΡΠ°ΠΊΡΠΎΡΠΎΠ² Π² ΠΏΡΠΎΡΠ΅ΡΡΠ΅ Π²ΠΎΡΠΏΡΠΈΡΡΠΈΡ, Π°Π½Π°Π»ΠΈΠ·ΠΈΡΡΡ ΠΏΠ΅ΡΠ²ΡΠ΅ ΠΏΠΎΠΏΡΡΠΊΠΈ ΠΎΡΠΌΡΡΠ»Π΅Π½ΠΈΡ ΡΠ°ΠΊ Π½Π°Π·ΡΠ²Π°Π΅ΠΌΠΎΠ³ΠΎ Β«ΠΏΠ΅ΡΠ΅ΡΠ½ΠΎΠ³ΠΎ ΠΈΡΠΊΡΡΡΡΠ²Π°Β», ΠΈ ΠΏΡΡΠ°Π΅ΡΡΡ Π΄Π°ΡΡ ΠΎΡΠ²Π΅Ρ Π½Π° Π²ΠΎΠΏΡΠΎΡ, ΠΊΠ°ΠΊ ΠΌΡ, Π»ΡΠ΄ΠΈ, ΡΠΎΠ·Π΄Π°Π΅ΠΌ Π½ΠΎΠ²ΠΎΠ΅ Π·Π½Π°Π½ΠΈΠ΅, ΠΊΠΎΡΠΎΡΠΎΠ΅ Π½Π΅ΠΎΠ±Ρ
ΠΎΠ΄ΠΈΠΌΠΎ Π½Π°ΠΌ Π΄Π»Ρ ΠΆΠΈΠ·Π½ΠΈ Π² ΠΌΠΈΡΠ΅ (ΡΠΌ. ΡΠ°ΠΊΠΆΠ΅ [Π ΠΎΠ·Π΅Π½Π³ΡΠ΅Π½ 2012, 63β72]). Π§Π΅Π»ΠΎΠ²Π΅ΡΠ΅ΡΠΊΠΎΠ΅ Π·Π½Π°Π½ΠΈΠ΅ Π½ΠΈΠΊΠΎΠ³Π΄Π° Π½Π΅ Π±ΡΠ»ΠΎ ΠΈ Π½Π΅ Π±ΡΠ΄Π΅Ρ ΡΠΏΠΈΡΡΠ΅ΠΌΠΈΡΠ΅ΡΠΊΠΈΠΌ (Π² ΠΏΠ»Π°ΡΠΎΠ½ΠΎΠ²ΡΠΊΠΎΠΌ ΡΠΌΡΡΠ»Π΅), ΡΠ°ΠΊ ΠΊΠ°ΠΊ Ρ Π»ΡΠ΄Π΅ΠΉ Π½Π΅Ρ ΠΏΡΠΈΠ²ΠΈΠ»Π΅Π³ΠΈΡΠΎΠ²Π°Π½Π½ΠΎΠ³ΠΎ Π΄ΠΎΡΡΡΠΏΠ° ΠΊ ΡΠ΅Π°Π»ΡΠ½ΠΎΡΡΠΈ ΡΠ°ΠΌΠΎΠΉ ΠΏΠΎ ΡΠ΅Π±Π΅. ΠΠ°ΡΠΈΡΠ°Ρ ΡΡΡ ΠΈΠ΄Π΅Ρ, Π°Π²ΡΠΎΡ Π΄Π°Π΅Ρ Π΄ΠΎΠΊΡΠΎΠ»ΠΎΠ³ΠΈΡΠ΅ΡΠΊΡΡ ΡΡΠ°ΠΊΡΠΎΠ²ΠΊΡ ΡΠ΅Π·ΠΈΡΠ° ΠΡΠΎΡΠ°Π³ΠΎΡΠ° ΠΎ ΡΠ΅Π»ΠΎΠ²Π΅ΠΊΠΎΠΌΠ΅ΡΠ½ΠΎΡΡΠΈ (ΡΠΌ. ΡΠ°ΠΊΠΆΠ΅: [Π ΠΎΠ·Π΅Π½Π³ΡΠ΅Π½ 2014, 171β178]) ΠΈ, ΠΏΠΎ ΡΡΡΠΈ, Π³ΠΎΠ²ΠΎΡΠΈΡ ΠΎ Π½Π΅ΠΎΠ±Ρ
ΠΎΠ΄ΠΈΠΌΠΎΡΡΠΈ ΠΎΡΠΊΠ°Π·Π°ΡΡΡΡ ΠΎΡ ΠΏΡΠΈΠ½ΡΠΈΠΏΠΎΠ² ΠΌΠ΅ΡΠ°ΡΠΈΠ·ΠΈΡΠ΅ΡΠΊΠΎΠΉ ΡΠ΅ΠΎΡΠΈΠΈ ΠΏΠΎΠ·Π½Π°Π½ΠΈΡ. ΠΠ½ ΠΏΡΠ΅Π΄Π»Π°Π³Π°Π΅Ρ ΠΈΡΡ
ΠΎΠ΄ΠΈΡΡ ΠΈΠ· Π½Π°Π±Π»ΡΠ΄Π°Π΅ΠΌΠΎΠΉ ΡΠΈΡΡΠ°ΡΠΈΠ²Π½ΠΎΡΡΠΈ ΠΈ ΠΈΠ·ΠΌΠ΅Π½ΡΠΈΠ²ΠΎΡΡΠΈ Π½Π°ΡΠ΅Π³ΠΎ Π·Π½Π°Π½ΠΈΡ