47 research outputs found
Transient atrioventricular block following catheter radiofrequency sinus node modification
Complete atrioventricular block, second-degree Mobitz type II and first-degree atrioventricular block with right bundle branch block were observed consecutively following successful radiofrequency ablation in close proximity to the sinus node. This resulted in the modification and disappearance of the inappropriate sinus tachycardia that had previously been present. Neither tachycardia nor conduction disturbances have been recorded in the 9-year follow-up, implying that ventricular pacing standby should also be considered in high atrial ablation cases
Transient atrioventricular block following catheter radiofrequency sinus node modification
Complete atrioventricular block, second-degree Mobitz type II and first-degree atrioventricular
block with right bundle branch block were observed consecutively following successful
radiofrequency ablation in close proximity to the sinus node. This resulted in the modification
and disappearance of the inappropriate sinus tachycardia that had previously been present.
Neither tachycardia nor conduction disturbances have been recorded in the 9-year follow-up,
implying that ventricular pacing standby should also be considered in high atrial ablation
cases. (Cardiol J 2007; 14: 504-507
Thyroid goiter : implications for implantation of cardiovascular implantable electronic devices and cannulation of the superior vena cava confluence
Trwa艂o艣膰 stymulacji dwujamowej w d艂ugotrwa艂ej obserwacji
Wst臋p: Celem pracy by艂a ocena trwa艂o艣ci stymulacji DDD w d艂ugotrwa艂ej
obserwacji oraz analiza przyczyn powoduj膮cych konieczno艣膰 jej zmiany na VVI.
Materia艂 i metody: Badano grup臋 295 pacjent贸w (153 m臋偶czyzn,
142 kobiety) w wieku 艣rednio 64,6 ± 11,4 lat, u kt贸rych implantowano rozruszniki
DDD z elektrodami TIR i TIJ firmy Biotronik. Chorzy zg艂aszali si臋 na badania kontrolne
po miesi膮cu od implantacji, a nast臋pnie co p贸艂 roku. Czas obserwacji w badanej
grupie wynosi艂 67,6 ± 18,5 miesi臋ca (48–102 miesi臋cy).
Wyniki: U 53 pacjent贸w (18%) zmieniono typ stymulacji na VVI.
Najcz臋stszym powodem zmiany typu stymulacji by艂o utrwalone migotanie przedsionk贸w
(AF), kt贸re wyst膮pi艂o u 38 os贸b (podgrupa I). Pacjenci z podgrupy I w por贸wnaniu
z pozosta艂ymi badanymi charakteryzowali si臋 starszym wiekiem (69,9 ± 9 vs. 63,8
± 11,5; p < 0,01), cz臋stszym wyst臋powaniem choroby w臋z艂a zatokowego (84% vs. 43%;
p < 0,001) oraz napadowego migotania przedsionk贸w (PAF) przed implantacj膮 (74%
vs. 50%; p < 0,0025). U 15 chorych (podgrupa II) przyczyn膮 przeprogramowania na
VVI by艂o z艂amanie elektrody przedsionkowej (TIJ). U wszystkich badanych w podgrupie
II elektroda TIJ zosta艂a wprowadzona drog膮 punkcji lewej 偶y艂y podobojczykowej.
Z艂amaniu uleg艂o 8 elektrod dwubiegunowych (BP) i 7 jednobiegunowych (UP). W ca艂ej
badanej grupie cz臋sto艣膰 z艂ama艅 przedsionkowych elektrod UP by艂a nieznamiennie
wi臋ksza ni偶 BP (8,5% vs. 3,8%). Nie stwierdzono z艂amania elektrody komorowej.
Wnioski: Stymulacja DDD charakteryzuje si臋 du偶膮 trwa艂o艣ci膮 w
d艂ugotrwa艂ej obserwacji. Przyczyny zmiany typu stymulacji na VVI to utrwalone
AF lub z艂amanie elektrody przedsionkowej. Wiek, zesp贸艂 chorego w臋z艂a zatokowego
oraz wywiad PAF przed implantacj膮 s膮 czynnikami ryzyka utrwalonego AF. Implantacja
elektrody TIJ drog膮 punkcji lewej 偶y艂y podobojczykowej jest zwi膮zana z ryzykiem
jej uszkodzenia mechanicznego w obserwacji odleg艂ej. Wenesekcja 偶y艂y odpromieniowej
powinna by膰 preferowan膮 drog膮 dost臋pu podczas implantacji elektrody TIJ. W obserwacji
odleg艂ej nie stwierdzono uszkodzenia mechanicznego elektrody komorowej TIR, niezale偶nie
od drogi jej wprowadzenia. (Folia Cardiol. 2002; 9: 567–572
Trwa艂o艣膰 stymulacji dwujamowej w d艂ugotrwa艂ej obserwacji
Wst臋p: Celem pracy by艂a ocena trwa艂o艣ci stymulacji DDD w d艂ugotrwa艂ej
obserwacji oraz analiza przyczyn powoduj膮cych konieczno艣膰 jej zmiany na VVI.
Materia艂 i metody: Badano grup臋 295 pacjent贸w (153 m臋偶czyzn,
142 kobiety) w wieku 艣rednio 64,6 ± 11,4 lat, u kt贸rych implantowano rozruszniki
DDD z elektrodami TIR i TIJ firmy Biotronik. Chorzy zg艂aszali si臋 na badania kontrolne
po miesi膮cu od implantacji, a nast臋pnie co p贸艂 roku. Czas obserwacji w badanej
grupie wynosi艂 67,6 ± 18,5 miesi臋ca (48–102 miesi臋cy).
Wyniki: U 53 pacjent贸w (18%) zmieniono typ stymulacji na VVI.
Najcz臋stszym powodem zmiany typu stymulacji by艂o utrwalone migotanie przedsionk贸w
(AF), kt贸re wyst膮pi艂o u 38 os贸b (podgrupa I). Pacjenci z podgrupy I w por贸wnaniu
z pozosta艂ymi badanymi charakteryzowali si臋 starszym wiekiem (69,9 ± 9 vs. 63,8
± 11,5; p < 0,01), cz臋stszym wyst臋powaniem choroby w臋z艂a zatokowego (84% vs. 43%;
p < 0,001) oraz napadowego migotania przedsionk贸w (PAF) przed implantacj膮 (74%
vs. 50%; p < 0,0025). U 15 chorych (podgrupa II) przyczyn膮 przeprogramowania na
VVI by艂o z艂amanie elektrody przedsionkowej (TIJ). U wszystkich badanych w podgrupie
II elektroda TIJ zosta艂a wprowadzona drog膮 punkcji lewej 偶y艂y podobojczykowej.
Z艂amaniu uleg艂o 8 elektrod dwubiegunowych (BP) i 7 jednobiegunowych (UP). W ca艂ej
badanej grupie cz臋sto艣膰 z艂ama艅 przedsionkowych elektrod UP by艂a nieznamiennie
wi臋ksza ni偶 BP (8,5% vs. 3,8%). Nie stwierdzono z艂amania elektrody komorowej.
Wnioski: Stymulacja DDD charakteryzuje si臋 du偶膮 trwa艂o艣ci膮 w
d艂ugotrwa艂ej obserwacji. Przyczyny zmiany typu stymulacji na VVI to utrwalone
AF lub z艂amanie elektrody przedsionkowej. Wiek, zesp贸艂 chorego w臋z艂a zatokowego
oraz wywiad PAF przed implantacj膮 s膮 czynnikami ryzyka utrwalonego AF. Implantacja
elektrody TIJ drog膮 punkcji lewej 偶y艂y podobojczykowej jest zwi膮zana z ryzykiem
jej uszkodzenia mechanicznego w obserwacji odleg艂ej. Wenesekcja 偶y艂y odpromieniowej
powinna by膰 preferowan膮 drog膮 dost臋pu podczas implantacji elektrody TIJ. W obserwacji
odleg艂ej nie stwierdzono uszkodzenia mechanicznego elektrody komorowej TIR, niezale偶nie
od drogi jej wprowadzenia. (Folia Cardiol. 2002; 9: 567–572
Submassive pulmonary embolism as a mask of acute coronary syndrome
The paper presents a case of a 77-year-old man, who was admitted to hospital suffering from
chest pain. The ECG showed horizontal ST segment depression in the V4-V6 leads. Non-ST
segment elevation acute coronary syndrome was diagnosed. However, transthoracic
echocardiography revealed signs of pulmonary embolism. The present case indicates the need to
consider pulmonary embolism in the differential diagnosis of acute coronary syndromes and
underlines the role of echocardiography, which should be performed at the earliest possible stage.
(Cardiol J 2007; 14: 402-406
Submassive pulmonary embolism as a mask of acute coronary syndrome
The paper presents a case of a 77-year-old man, who was admitted to hospital suffering from chest pain. The ECG showed horizontal ST segment depression in the V4-V6 leads. Non-ST segment elevation acute coronary syndrome was diagnosed. However, transthoracic echocardiography revealed signs of pulmonary embolism. The present case indicates the need to consider pulmonary embolism in the differential diagnosis of acute coronary syndromes and underlines the role of echocardiography, which should be performed at the earliest possible stage
Predictors of sinus rhythm return during defibrillation testing in patients with permanent atrial fibrillation undergoing implantation of a cardioverter-defibrillator
Background: Atrial fibrillation (AF) is present in a significant proportion of patients treated with an implantable cardioverter-defibrillator (ICD). Defibrillation testing may lead to sinus rhythm (SR) restoration which may be hazardous due to the
increased risk of thromboembolic complications in these patients.
Aim: To identify predictors of SR restoration during defibrillation testing in patients with permanent AF undergoing ICD
implantation.
Methods: Permanent AF was present in 79 (12%) of 671 consecutive patients who received ICD in our institution between
2005 and 2010. In this group, 47 patients (mean age 64 ± 12 years, 38 males) underwent defibrillation testing during the
implantation procedure and in the remaining 32 patients defibrillation testing was not performed due to various contraindications.
Sinus rhythm was restored in 17 (36%) patients, while AF was still present after defibrillation testing in the remaining
30 patients. We analysed demographic, clinical, echocardiographic and electrophysiological parameters which could identify
those patients in whom SR was restored, using univariate and multivariate analysis as well as constructing ROC curves.
Results: Demographic parameters and clinical history were similar in both groups. Patients in whom SR was restored had
smaller left atrial diameter (49.9 ± 5.9 vs 59.4 ± 6.1 mm, p < 0.001), more often received a double-coil defibrillation lead
(83% vs 10%, p < 0.001), had less advanced heart failure as assessed using NYHA classification (p < 0.05), and were more
frequently treated with amiodarone (47% vs 23%, p < 0.025). The chance of SR return was increased 11 times in patients
receiving amiodarone, 6 times in patients with a double-coil lead, 2 times in patients with lower NYHA class, and 1.36 times
in patients with smaller left atrium diameter (for each 1 mm increase). The ROC curves showed that using the cut-off value for
the left atrial diameter of 47 mm, patients prone to SR restoration were identified with a sensitivity of 65%, specificity of
100%, positive predictive value of 83%, and negative predictive value of 90% (area under curve 0.904, 95% CI 0.809–1.0).
Multivariate analysis showed that NYHA class, amiodarone usage, type of defibrillating lead and left atrial diameter were
independent predictors of SR restoration.
Conclusions: Atrial fibrillation was present in 12% of consecutive patients undergoing ICD implantation and was terminated
by defibrillation testing in 36% of those who underwent this test. The NYHA class, amiodarone usage, type of defibrillating
lead and left atrial diameter were independent predictors of SR restoration.
Kardiol Pol 2011; 69, 1: 17-22Wst臋p: W艣r贸d pacjent贸w poddawanych zabiegowi implantacji kardiowertera-defibrylatora (ICD) s膮 tak偶e chorzy z utrwalonym
migotaniem przedsionk贸w (AF). U tych os贸b istnieje mo偶liwo艣膰 niespodziewanego powrotu rytmu zatokowego (SR)
podczas testu defibrylacji migotania kom贸r (VF) wykonywanego w czasie wszczepiania ICD.
Cel: Celem pracy by艂a identyfikacja czynnik贸w determinuj膮cych powr贸t SR w czasie testu defibrylacji VF u chorych z utrwalonym
AF poddanych wszczepieniu ICD w ramach prewencji wt贸rnej lub pierwotnej nag艂ego zgonu sercowego.
Metody: W grupie 671 chorych (艣r. wieku 62,3 roku, 501 m臋偶czyzn) poddanych implantacji ICD u 79 (12%) os贸b rozpoznano
utrwalone AF. W tej grupie u 47 pacjent贸w (艣r. wieku 63,9 roku, 38 m臋偶czyzn) wykonano test defibrylacji VF przy
wszczepieniu ICD, natomiast u pozosta艂ych 32 odst膮piono od wykonania tego testu z powodu przeciwwskaza艅. Podczas
testu u 17 (36%) pacjent贸w (grupa A, 艣r. wieku 64,2 roku, 14 m臋偶czyzn) stwierdzono powr贸t SR, a u pozosta艂ych 30 chorych
(grupa B, 艣r. wieku 63,5 roku, 24 m臋偶czyzn) nadal rejestrowano AF. Obie grupy por贸wnano pod wzgl臋dem wskaza艅
i technicznych szczeg贸艂贸w implantacji, a tak偶e danych klinicznych echokardiograficznych, stosowanego leczenia i parametr贸w
elektrofizjologicznych. Przeprowadzono analiz臋 jednoczynnikow膮 i wieloczynnikow膮 w celu ustalenia, kt贸re parametry
by艂y niezale偶nie zwi膮zane z powrotem SR oraz wykre艣lono krzywe ROC dla tych zmiennych.
Wyniki: Wiek, czas trwania AF, rozk艂ad g艂贸wnych kardiologicznych schorze艅 i towarzysz膮cych chor贸b, wskaza艅 do ICD, stosowanych
lek贸w (beta-adrenolityk贸w, inhibitor贸w ACE, diuretyk贸w, antykoagulacyjnych, antyagregacyjnych) oraz warto艣ci parametr贸w
elektrofizjologicznych (elektrycznych) nie r贸偶ni艂y si臋 znacz膮co mi臋dzy grupami A i B. U chorych z grupy A zarejestrowano
istotnie ni偶sze klasy niewydolno艣ci serca wg NYHA (p < 0,05), mniejszy wymiar lewego przedsionka (p < 0,001),
cz臋stsze stosowanie elektrody dwupier艣cieniowej (p < 0,001) oraz cz臋stsze podawanie amiodaronu (p < 0,025). Szansa
odzyskania SR przez osoby leczone amiodaronem by艂a 10,77-krotnie wi臋ksza ni偶 przez osoby nieleczone, a przy stosowaniu
elektrody dwukoilowej - 6,24-krotnie wi臋ksza ni偶 w przypadku elektrody jednokoilowej. Zmniejszenie klasy NYHA z III lub
IV do II zwi臋ksza艂o szans臋 odzyskania SR 2,29-krotnie. Mniejszy o 1 jednostk臋 (1 mm) wymiar lewego przedsionka powodowa艂
zwi臋kszenie szansy odzyskania SR 1,36-krotnie. W krzywej ROC optymalny punkt odci臋cia dla wymiaru lewego przedsionka
w celu identyfikacji chorych, u kt贸rych AF ust膮pi艂o podczas defibrylacji, wyni贸s艂 47 mm.
Wnioski: W艣r贸d os贸b z ICD utrwalone AF stwierdzono u 12% chorych i u 36% z nich po te艣cie defibrylacji obserwowano
powr贸t SR. Czynnikami sprzyjaj膮cymi ust膮pieniu AF by艂y konfiguracja spiral elektrody defibryluj膮cej, mniejszy wymiar lewego
przedsionka, ni偶sza klasa NYHA oraz stosowanie amiodaronu.
Kardiol Pol 2011; 69, 1: 17-2