15 research outputs found
Children with monosymptomatic primary nocturnal enuresis - the clinical profile of patients during the first nephrological consultation
Introduction: Nocturnal enuresis can be diagnosed in a child older than 5 years of age who involuntarily discharges urine
in the wrong time, i.e. at night, and in the wrong place, i.e. in bed. Aim: The aim of the study was to analyse the profile
of patients who consult the specialist physician with monosymptomatic primary nocturnal enuresis. Material and methods: The data were collected from a questionnaire completed by guardians of children during the first nephrological consultation.
The questions concerned the following: family history of nocturnal enuresis, bedwetting intensity, other urinary tract
symptoms, a voiding chart and fluid intake record, number of nocturnal enuresis incidents in 14 days, episodes of nocturia,
nocturnal diuresis volume, urinary urgency volume and constipation. Moreover, basic anthropometric measurements were
taken. The data were analysed and the following values were calculated: average voided volumes, maximum voided volumes,
voided volumes before 5 p.m. and 24-hour diuresis. An analogous analysis was conducted with respect to fluid intake.
Results: Most patients were males. The family history of nocturnal enuresis was positive in ⅓ of patients. Approximately ⅓
of patients tended to drink fluids directly before bedtime. The number of patients with sporadic nocturnal enuresis (23–45%)
was comparable to the number of patients with frequent nocturnal enuresis (28–55%). Nocturnal diuresis suggested
nocturnal polyuria in 11 patients (21.6%). Decreased functional bladder capacity was found in almost ¼ of patients
(12–23.5%). Conclusions: Monosymptomatic nocturnal enuresis is more common in boys. The family history was positive
in ⅓ of patients. Patients and their guardians are not aware of fluid intake restrictions at bedtime. The frequency of nocturnal
polyuria and decreased functional bladder capacity is comparable in the investigated patients
Hypertension treatment preferences in long-term dialysed children in Poland - a survey of pediatric nephrologists
Wstęp Przewlekła choroba nerek prowadzi do rozwoju
nadciśnienia tętniczego u większości chorych.
Leczenie nadciśnienia towarzyszącego niewydolności
nerek jest utrudnione przez ograniczenia w stosowaniu
wielu preparatów i brak wystarczających doświadczeń
klinicznych, a ponadto istniejące obecnie
rekomendacje nie obejmują w ogóle chorych ze
schyłkową niewydolnością nerek. Wybór terapii hipotensyjnej
ogranicza też młody wiek chorych, gdyż
wielu leków nie można stosować u dzieci. Celem
badania była analiza jakości leczenia przeciwnadciśnieniowego
u dzieci ze schyłkową niewydolnością
nerek poddawanych przewlekłej dializoterapii.
Materiał i metody Analizą objęto wszystkie dzieci dializowane
w Polsce w dniu 30 listopada 2004 roku (n = 134).
Uzyskano informacje dotyczące grup stosowanych leków
oraz dawek preparatów, a także opinie lekarzy na
temat doboru leków stosowanych przy nagłym wzroście
ciśnienia tętniczego oraz tych, których dzieciom
dializowanym nie powinno się podawać.
Wyniki Nadciśnienie tętnicze stwierdzono u 74 (55%)
dzieci (47 chłopców, 27 dziewczynek). Najczęstszą
przyczyną niewydolności nerek w grupie dzieci z nadciśnieniem
było kłębuszkowe zapalenie nerek (27/74).
W badanej grupie 65% dzieci leczono za pomocą kilku
leków hipotensyjnych, 32% za pomocą jednego
leku, a 3% jedynie metodami niefarmakologicznymi.
Mimo aktywnego leczenia, zaledwie u 58% dializowanych
dzieci prowadziło ono do obniżenia wartości
ciśnienia tętniczego poniżej 95 percentyla dla wzrostu
i wieku. Najmniejszą skuteczność kontroli ciśnienia
tętniczego obserwowano w przypadku leczenia skojarzonego,
zwłaszcza wielolekowego.
Najczęściej stosowanymi lekami byli antagoniści
wapnia, które podawano u ogółem 73% dzieci, w tym
u 43/48 w politerapii, a 11/24 w monoterapii. Inhibitory konwertazy angiotensyny były najczęściej stosowane
w monoterapii (50%). Mimo znanych kontrowersji,
przy nagłym wzroście ciśnienia tętniczego stosowano
najczęściej nifedipinę.
Wnioski Badanie wykazało, że w Polsce odsetek dializowanych
dzieci wymagających leczenia nadciśnieniowego
sięga 55%, w tym większość z nich wymaga
podawania kilku leków. Pomimo że zasady leczenia
są podobne we wszystkich ośrodkach, skuteczność
leczenia pozostaje niezadowalająca (58%).Background Chronic kidney disease is associated with the
development of arterial hypertension in a vast majority of
patients. The treatment of hypertension in these subjects is
difficult and challenging due to a limited clinical experience
with most drugs and no widely recognised recommendations
for patients with end-stage renal disease. A choice of
antihypertensive drugs is further narrowed by the young age
of the patients since almost all drugs are not recommended
in children with renal failure. The aim of this nationwide
retrospective analysis was to assess the hypertension treatment
patterns in the population of children with chronic
kidney diseases (CKD) undergoing hemodialysis or peritoneal
dialysis in Poland.
Material and methods Among all 134 children dialysed on
30th November 2004 in 13 pediatric dialysis centres in Poland
seventy four (55%; 47M, 27F) children were hypertensive.
For each patients the treating physicians filled a questionnaire
that allowed to collect the following data: the primary
kidney disease, chronic dialysis treatment, diagnostic
criteria of hypertension and present antihypertensive medication
if any. Additionally we asked of the doctors’ preference
for a therapy for the acute rise in blood pressure and
suggestions which drugs, in their opinion, should not be
used in dialysed children. Results In the hypertensive dialysed patients the most frequent
causes of chronic kidney disease were chronic
glomerulopathies (27/74). Thirty two percent of children
were on monotherapy whereas 65% required combined treatment.
The therapy was adequate only in 58% of subjects.
The lowest rate of efficacy was detected in patients requiring
a combined antihypertensive therapy.
Among antihypertensive drug classes calcium channel blockers
were administered most frequently (in 73% of children, in 11/24 cases in monotherapy and in 43/48 patients in combination).
Angiotensin converting enzyme inhibitors were most
frequently administered in monotheraphy (50%). Nifedipine
was preferred in acute blood pressure rise in children.
Conclusion We conclude that incidence of hypertension
in dialysed children in Poland is relatively high. The pattern
of the treatment was quite uniform, although the efficacy
was relatively low (58%)
Hypertension treatment preferences in long-term dialysed children in Poland : a survey of pediatric nephrologists
Wstęp Przewlekła choroba nerek prowadzi do rozwoju nadciśnienia tętniczego u większości chorych. Leczenie nadciśnienia towarzyszącego niewydolności nerek jest utrudnione przez ograniczenia w stosowaniu wielu preparatów i brak wystarczających doświadczeń klinicznych, a ponadto istniejące obecnie rekomendacje nie obejmują w ogóle chorych ze schyłkową niewydolnością nerek. Wybór terapii hipotensyjnej ogranicza też młody wiek chorych, gdyż wielu leków nie można stosować u dzieci. Celem badania była analiza jakości leczenia przeciwnadciśnieniowego u dzieci ze schyłkową niewydolnością nerek poddawanych przewlekłej dializoterapii. Materiał i metody Analizą objęto wszystkie dzieci dializowane w Polsce w dniu 30 listopada 2004 roku (n = 134). Uzyskano informacje dotyczące grup stosowanych leków oraz dawek preparatów, a także opinie lekarzy na temat doboru leków stosowanych przy nagłym wzroście ciśnienia tętniczego oraz tych, których dzieciom dializowanym nie powinno się podawać. Wyniki Nadciśnienie tętnicze stwierdzono u 74 (55%) dzieci (47 chłopców, 27 dziewczynek). Najczęstszą przyczyną niewydolności nerek w grupie dzieci z nadciśnieniem było kłębuszkowe zapalenie nerek (27/74). W badanej grupie 65% dzieci leczono za pomocą kilku leków hipotensyjnych, 32% za pomocą jednego leku, a 3% jedynie metodami niefarmakologicznymi. Mimo aktywnego leczenia, zaledwie u 58% dializowanych dzieci prowadziło ono do obniżenia wartości ciśnienia tętniczego poniżej 95 percentyla dla wzrostu i wieku. Najmniejszą skuteczność kontroli ciśnienia tętniczego obserwowano w przypadku leczenia skojarzonego, zwłaszcza wielolekowego. Najczęściej stosowanymi lekami byli antagoniści wapnia, które podawano u ogółem 73% dzieci, w tym u 43/48 w politerapii, a 11/24 w monoterapii. Inhibitory konwertazy angiotensyny były najczęściej stosowane w monoterapii (50%). Mimo znanych kontrowersji, przy nagłym wzroście ciśnienia tętniczego stosowano najczęściej nifedipinę. Wnioski Badanie wykazało, że w Polsce odsetek dializowanych dzieci wymagających leczenia nadciśnieniowego sięga 55%, w tym większość z nich wymaga podawania kilku leków. Pomimo że zasady leczenia są podobne we wszystkich ośrodkach, skuteczność leczenia pozostaje niezadowalająca (58%).Background Chronic kidney disease is associated with the development of arterial hypertension in a vast majority of patients. The treatment of hypertension in these subjects is difficult and challenging due to a limited clinical experience with most drugs and no widely recognised recommendations for patients with end-stage renal disease. A choice of antihypertensive drugs is further narrowed by the young age of the patients since almost all drugs are not recommended in children with renal failure. The aim of this nationwide retrospective analysis was to assess the hypertension treatment patterns in the population of children with chronic kidney diseases (CKD) undergoing hemodialysis or peritoneal dialysis in Poland. Material and methods Among all 134 children dialysed on 30th November 2004 in 13 pediatric dialysis centres in Poland seventy four (55%; 47M, 27F) children were hypertensive. For each patients the treating physicians filled a questionnaire that allowed to collect the following data: the primary kidney disease, chronic dialysis treatment, diagnostic criteria of hypertension and present antihypertensive medication if any. Additionally we asked of the doctors’ preference for a therapy for the acute rise in blood pressure and suggestions which drugs, in their opinion, should not be used in dialysed children. Results In the hypertensive dialysed patients the most frequent causes of chronic kidney disease were chronic glomerulopathies (27/74). Thirty two percent of children were on monotherapy whereas 65% required combined treatment. The therapy was adequate only in 58% of subjects. The lowest rate of efficacy was detected in patients requiring a combined antihypertensive therapy. Among antihypertensive drug classes calcium channel blockers were administered most frequently (in 73% of children, in 11/24 cases in monotherapy and in 43/48 patients in combination). Angiotensin converting enzyme inhibitors were most frequently administered in monotheraphy (50%). Nifedipine was preferred in acute blood pressure rise in children. Conclusion We conclude that incidence of hypertension in dialysed children in Poland is relatively high. The pattern of the treatment was quite uniform, although the efficacy was relatively low (58%)
Ostra kardiotoksyczność dwóch dożylnych dawek cyklofosfamidu u młodej chorej z gwałtownie postępującym kłębuszkowym zapaleniem nerek
Evaluation of the effect of 3-month bladder basic advice in children with monosymptomatic nocturnal enuresis
Treatment with erythropoiesis stimulating agents in children with chronic kidney disease (3‑5) : Polish Society of Paediatric Nephrology multicentre analysis
Introduction: Erythropoiesis-stimulating agents (ESA) are applied as a standard therapy in patients with anaemia in chronic kidney disease in children. There is scarce data on factors influencing ESA treatment efficacy in this population. The aim of our study was to describe the efficacy and details of ESA treatment in population CKD children (3.5) in Poland. Material and methods: The study has a prospective observational design and was performed in 12 dialysis centres for children in Poland. The analysis started on 1 Nov 2008 and lasted for the following 6 months. We analysed basic clinical and anthropometric data, details of renal replacement therapy with its modality, efficacy (KT/V) and duration, ESA (dose, administration), iron (concentration, storage, supplementation). Detailed analysis of anaemia was performed (haemoglobin, transferrin, ferritin concentration) at 1 month interval according to the local requirements. Results: The study group comprised 117 dialysed children and 35 children in predialysis period. The study showed that most of the dialysed children were treated with epoietin beta, despite the treatment modality. The mean dose of EPO was 99 (68.147) IU/kg/week for dialysed and 77 (43.98) for non-dialysed subjects. Mean haemoglobin concentration was 10.9}1.6 g/dl on dialysis and 11.2}1.1 g/dl in predialysis. The efficacy of anaemia treatment was unsatisfactory with 52% of undertreated dialysis subjects, whereas in predialysis 71% children achieved the target level. In multivariate analysis initial haemoglobin level >10 g/l (above median level), any infection, age at first dialysis and erythropoietin dose remained significant (predictors) of anaemia in dialysed children. Conclusion: We revealed that the anaemia treatment in Polish children is unsatisfactory. Late commencing the treatment, dosing based on adult formula (IU/kg/week) and infections could constitute risk factors for therapy failure.Wstęp: Choć czynniki stymulujące erytropoezę (ESA) są stosowane od wielu lat w leczeniu niedokrwistości nerkopochodnej u chorych ze schyłkową niewydolnością nerek, niewiele jest badań oceniających skuteczność takiego leczenia u dzieci. Celem pracy była ocena skuteczności leczenia ESA u dzieci z przewlekłą chorobą nerek w Polsce, zarówno w okresie przeddializacyjnym, jak i dializacyjnym. Materiał i metoda: Badanie prospektywne, prowadzone od 1.11.2008 do 30.04.2009 r., ankietowe. Ankiety rozesłano do 12 ośrodków prowadzących leczenie dzieci z PChN zarówno dializami, jak i w okresie przeddializacyjnym. Pytania dotyczyły między innymi podstawowych danych chorego, przyczyny choroby nerek, wieku rozpoczęcia leczenia dializacyjnego, rodzaju stosowanej erytropoetyny, suplementacji żelaza, stężenia hemoglobiny. Wyniki: Analizą objęto 117 dzieci leczonych dializami i 35 w okresie przeddializacyjnym. W obu grupach stosowano głównie erytropoetynę beta (odpowiednio 74% i 77%) – mediana odpowiednio 99 (62‑142) i 77 (43‑98) IU/kg/tydzień. Średnie stężenie hemoglobiny wynosiło 10,9±1,6 g/dl u dzieci dializowanych i 11,2±1,1 g/dl w predializie. W grupie dializowanych 48% osiągnęło zalecane wartości hemoglobiny, w grupie leczonych zachowawczo – 71%. Wnioski: Badanie wykazało niedostateczną skuteczność leczenia niedokrwistości nerkopochodnej prou dializowanych dzieci w Polsce. Obecność zakażenia, zaawansowanie niedokrwistości na początku leczenia oraz niedostatecznie wysoka dawka erytropoetyny były czynnikami ryzyka niepowodzenia leczenia
Leczenie czynnikami pobudzającymi erytropoezę u dzieci z przewlekłą chorobą nerek w 3.-5. stadium – wyniki ogólnopolskiego badania wieloośrodkowego Polskiego Towarzystwa Nefrologii Dziecięcej
Wstęp: Choć czynniki stymulujące erytropoezę (ESA) są stosowane od wielu lat w leczeniu niedokrwistości
nerkopochodnej u chorych ze schyłkową niewydolnością nerek, niewiele jest badań oceniających skuteczność
takiego leczenia u dzieci. Celem pracy była ocena skuteczności leczenia ESA u dzieci z przewlekłą chorobą
nerek w Polsce, zarówno w okresie przeddializacyjnym, jak i dializacyjnym. Materiał i metoda: Badanie prospektywne,
prowadzone od 1.11.2008 do 30.04.2009 r., ankietowe. Ankiety rozesłano do 12 ośrodków prowadzących
leczenie dzieci z PChN zarówno dializami, jak i w okresie przeddializacyjnym. Pytania dotyczyły mię-
dzy innymi podstawowych danych chorego, przyczyny choroby nerek, wieku rozpoczęcia leczenia
dializacyjnego, rodzaju stosowanej erytropoetyny, suplementacji żelaza, stężenia hemoglobiny. Wyniki:
Analizą objęto 117 dzieci leczonych dializami i 35 w okresie przeddializacyjnym. W obu grupach stosowano
głównie erytropoetynę beta (odpowiednio 74% i 77%) – mediana odpowiednio 99 (62‑142) i 77 (43‑98) IU/kg/tydzień.
Średnie stężenie hemoglobiny wynosiło 10,9±1,6 g/dl u dzieci dializowanych i 11,2±1,1 g/dl w predializie.
W grupie dializowanych 48% osiągnęło zalecane wartości hemoglobiny, w grupie leczonych zachowawczo
– 71%. Wnioski: Badanie wykazało niedostateczną skuteczność leczenia niedokrwistości nerkopochodnej u dializowanych dzieci w Polsce. Obecność zakażenia, zaawansowanie niedokrwistości na początku leczenia
oraz niedostatecznie wysoka dawka erytropoetyny były czynnikami ryzyka niepowodzenia leczenia
Colostomy in children on chronic peritoneal dialysis
This study aimed to evaluate outcome of children on chronic peritoneal dialysis (PD) with a concurrent colostomy