44 research outputs found

    Activity of the antiarrhythmic drug amiodarone against Leishmania (L.) infantum: an in vitro and in vivo approach

    Get PDF
    <div><p>Abstract Background: Considering the high toxicity and limited therapies available for treating visceral leishmaniasis (VL), the drug repositioning approach represents a faster way to deliver new therapies to the market. Methods: In this study, we described for the first time the activity of a potent antiarrhythmic, amiodarone (AMD), against L. (L.)infantum and its in vitro and in vivo activity. Results: The evaluation against promastigotes has shown that amiodarone presents leishmanicidal effect against the extracellular form, with an IC50 value of 10 μM. The activity was even greater against amastigotes in comparison with promastigotes with an IC50 value of 0.5 μM. The selectivity index in relation to the intracellular form demonstrated that the antiparasitic activity was approximately 56 times higher than its toxicity to mammalian cells. Investigation of the in vivo AMD activity in the L. infantum-infected hamster model showed that 51 days after the initial infection, amiodarone was unable to reduce the parasite burden in the spleen and liver when treated for 10 consecutive days, intraperitoneally, at 50 mg/kg/day, as determined by qPCR. Although not statistically significant, AMD was able to reduce the parasite burden by 20% in the liver when treated for 10 consecutive days, orally, at 100 mg/kg/day; no reduction in the spleen was found by qPCR. Conclusions: Our findings may help further drug design studies seeking new AMD derivatives that may provide new candidates with an in vitro selectivity close to or even greater than that observed in the prototype delivering effectiveness in the experimental model of VL.</p></div

    Wpływ różnych poziomów aktywności fizycznej na dyspozycyjną uważność, cechę lęku i cechę agresji

    No full text
    Background. Regular sporting activity can lead to favorable personality changes in addition to positive psychological effects. Our goal was to examine and compare university freshmen with differing sporting habits, so we measured athletes who are competitors (1), regularly active but non-competitor athletes (2) and inactive students (3). Material and methods. We conducted a cross-sectional study among volunteer university freshmen (mean age 18.98 years) from the Faculty of Health Sciences, University of Pécs (Hungary) (n=109). We used self-edited sociodemographic and sporting habits questions and validated, standardized paper-and-pencil tests: Spielberger State Trait Anxiety Inventory, the Mindfulness Attention and Awareness Scale, and the Buss and Perry’s Aggression Questionnaire. Results. Using an independent sample T-test, we found that athletes who are competitors (1) showed significantly higher dispositional mindfulness levels (t=-2.050; p=.043) and significantly lower anxiety levels (t=3.370; p=.001) than the inactive group (3). Considering trait aggression, we found significant difference only in the subscale anger among those students who practice sport regularly and those who are inactive (p=.050, Z=-1.933). The trait aggression total score did not exhibit a relationship with sporting activity in our sample. Conclusions. Intensive and regular physical activity facilitates psychological factors which support individual well-being.Wprowadzenie. Regularne uprawianie sportu może powodować pozytywne zmiany w osobowości oraz mieć korzystny wpływ na psychologię człowieka. Celem analizy podjętej w niniejszej pracy było zbadanie i porównanie studentów pierwszego roku studiów, którzy różnili się od siebie pod kątem nawyków związanych z uprawianiem sportu. Badaniu poddano atletów, którzy biorą udział w zawodach (1), studentów regularnie uprawiających sport, ale niebiorących udziału w zawodach (2) oraz studentów nieaktywnych fizycznie (3). Materiał i metody. Przeprowadzono przekrojowe badanie chętnych studentów pierwszego roku (średni wiek: 18,98 roku) z Wydziału Nauk o Zdrowiu Uniwersytetu w Peczu (Węgry) (n=109). Użyto w nim pytań socjodemograficznych zredagowanych przez autorów badania oraz pytań dotyczących nawyków sportowych, a także zatwierdzonych i standaryzowanych testów w formie papierowej: Inwentarza Stanu i Cechy Lęku (STAI), Skali Świadomej Obecności (MAAS) oraz Kwestionariusza Agresji Bussa i Perry’ego. Wyniki. Po niezależnej próbie testu T zauważono, że atleci biorący udział w zawodach (1) mają znacząco wyższy poziom dyspozycyjnej uważności (t=-2,050; p=0,043) i zdecydowanie niższy poziom lęku (t=3,370; p=0,001) niż grupa studentów nieaktywnych fizycznie (3). Biorąc pod uwagę cechę agresji, odkryto znaczące różnice jedynie w podskali gniewu w przypadku tych studentów, którzy regularnie uprawiają sport, oraz tych, którzy nie są aktywni fizycznie (p=0,050, Z=-1,933). Wynik całkowity cechy agresji nie wykazał jej związków z aktywnością fizyczną w badanej próbie. Wnioski. Intensywna i regularna aktywność fizyczna wspiera rozwój cech psychologicznych, które wzmacniają dobre samopoczucie badanych

    Wpływ COVID-19 na aktywność fizyczną i dobrostan węgierskich sportowców i specjalistów sektora sportowego

    No full text
    Background. The COVID-19 pandemic had a significant effect on regular activities and lifestyles in Hungary in the second quarter of 2020. In this study, we identify the physical activity and mental well-being changes in the Hungarian sport sector. Material and methods. A questionnaire, which included internationally validated items, was created to survey members of the sporting sector in Hungary. In June 2020, we obtained 840 valid responses, the age and gender profile of which were closely representative of the overall population. The results were analyzed with descriptive and inferential statistics. Results. Physical activity during the COVID-19 pandemic changed significantly (p<0.001) in the Hungarian sport sector, decreasing by 166±1128 minutes (mean±SD) per week, on average. Women (-286±980 weekly minutes) and children’s (-304±951 weekly minutes) physical activity decreased the most, whereas that of middle-aged (-83±1024 weekly minutes) and graduates (-99±982 weekly minutes) decreased the least. Greater well-being was felt during the pandemic by those who were either more physically active, or could even increase their physical activity. Conclusions. Even in the sport sector, the more physically active people are, the greater their well-being. Therefore, promotion of physical activity becomes even more important in challenging times.Wprowadzenie. Pandemia COVID-19 miała znaczący wpływ na regularną działalność i styl życia na Węgrzech w drugim kwartale 2020 roku. Niniejsze badanie posłużyło określeniu zmian dotyczących aktywności fizycznej i dobrostanu umysłowego w węgierskim sektorze sportowym. Materiał i metody. W celu przebadania członków węgierskiego sektora sportowego stworzono kwestionariusz zawierający elementy uznane międzynarodowo. W czerwcu 2020 roku zebrano 840 właściwych odpowiedzi. Na ich podstawie ustalono, że wynik jest zbliżony do reprezentatywnego w zakresie wieku i płci całej populacji. Rezultaty zostały przeanalizowane za pomocą statystyki opisowej i inferencyjnej. Wyniki. Aktywność fizyczna członków węgierskiego sektora sportowego podczas pandemii COVID-19 uległa znaczącej zmianie (p<0,001), ponieważ spadła średnio o 166±1128 minut (mean±SD) na tydzień. Największy spadek zaobserwowano w aktywności fizycznej dzieci (-304±951 minut tygodniowo) i kobiet (-286±980 minut tygodniowo), podczas gdy osoby w średnim wieku (-83±1024 minut tygodniowo) i absolwenci (-99±982 minut tygodniowo) ograniczyli swoją aktywność fizyczną w najmniejszym stopniu. Osoby, które były bardziej aktywne fizycznie albo mogły zwiększyć swoją aktywność, odczuwały podczas pandemii największy dobrostan. Wnioski. Określono, że – nawet w sektorze sportowym – im wyższa aktywność fizyczna, tym większy odczuwalny dobrostan jego członków. Promocja aktywności fizycznej staje się zatem w trudnych okresach szczególnie istotna

    Wstępne badanie dotyczące wpływu pandemii COVID-19 na zachowania sportowe, uważność i dobrostan

    No full text
    Background. The COVID-19 pandemic has affected individual well-being negatively; to mitigate the impact, psychological resources are required. Material and methods. Both the WHO WBI-5: 5-item World Health Organization Well Being Index and MAAS: Brown and Ryan (2003) Mindfulness Attention and Awareness Scale were utilized in this study on 827 university students (age 25.29±8.09). Statistical Package IBM SPSS v 24 was used and significance level was set at p≤0.05. Results. We found significant positive correlation between dispositional mindfulness and well-being (R=0.347; p=0.001). Significant differences in mindfulness and well-being were noted between the regularly physically active and non-active groups (Z=-2.850; p=0.004; and Z=-2.152; p=0.031, respectively). The population was subdivided into 3 groups (1) professional athlete; (2) recreational athlete; (3) inactive; we found significant differences in mindfulness (Chi-square value=14.406; p=0.001) and well-being (Chi-square value=19.341; p<0.001) across the group. In paired analysis we found significant differences in mindfulness between groups 1-2 (Z=-2.885; p<0.001), 1-3 (Z=-3.537; p<0.001) and 2-3 (Z=-2.130; p=0.033). Significant differences in well-being were observed between groups 1-3 (Z=-2.273; p=0.023) and 2-3 (Z=-4.235; p<0.001). We found significant differences regarding the duration (Chi-square value=342.856; p<0.001) and number of trainings before and during quarantine (Chi-square value=214.552; p<0.001). Conclusions. Intensive and regular physical activity facilitates the psychological factors which support individual well-being. Exercising regularly and/or competitively appears to offer a protective effect on mental health.Wprowadzenie. Pandemia COVID-19 miała negatywny wpływ na samopoczucie ludzi. Do złagodzenia jej skutków konieczna jest pomoc psychologiczna. Materiał i metody. Przebadano studentów uniwersytetu (N=827; wiek: 25,29±8,09). W badaniu wykorzystano: (1) WHO WBI5: Pięciowymiarowy Wskaźnik Dobrostanu Światowej Organizacji Zdrowia, (2) MAAS: Brown and Ryan (2003): Skala Uważności, Uwagi i Świadomości oraz (3) pakiet statystyczny IBM SPSS v 24, którego poziom istotności wyniósł p≤0.05. Wyniki. Zaobserwowano istotną korelację pozytywną między uważnością dyspozycjonalną a dobrostanem (R=0,347; p=0,001). Znaczącą różnicę wykazano między grupą osób regularnie uprawiających aktywność fizyczną a grupą osób nieaktywnych w zakresie uważności (Z=-2,850; p=0.004) i dobrostanu (Z=-2,152; p=0,031). Próbę podzielono na trzy grupy: (1) zawodowych sportowców; (2) sportowców rekreacyjnych i (3) osoby nieaktywne fizycznie. Różniły się one między sobą w zakresie uważności (chikwadrat=14,406; p=0,001) i dobrostanu (chi-kwadrat=19,341; p<0,001). Po połączeniu grup w pary zauważono różnicę w uważności grup pierwszej i drugiej (Z=-2,885; p<0,001), pierwszej i trzeciej (Z=-3,537; p<0,001) oraz drugiej i trzeciej (Z=-2,130; p=0,033). Różnicę w zakresie dobrostanu odnotowano również między grupami pierwszą i trzecią (Z=-2,273; p=0,023) oraz drugą i trzecią (Z=-4,235; p<0,001). Zaobserwowano także istotną różnicę między czasem trwania (chi-kwadrat=342,856; p<0,001) a liczbą treningów przed kwarantanną i podczas niej (chi-kwadrat=214,552; p<0,001). Wnioski. Intensywna i regularna aktywność fizyczna wspiera czynniki psychologiczne odpowiedzialne za dobrostan jednostki. Regularne albo wyczynowe wykonywanie ćwiczeń chroni zdrowie psychiczne
    corecore