30 research outputs found
Levels of alpha-toxin correlate with distinct phenotypic response profiles of blood mononuclear cells and with agr background of community-associated Staphylococcus aureus isolates
Epidemiological studies of Staphylococcus aureus have shown a relation between certain clones and the presence of specific virulence genes, but how this translates into virulence-associated functional responses is not fully elucidated. Here we addressed this issue by analyses of community-acquired S. aureus strains characterized with respect to antibiotic resistance, ST types, agr types, and virulence gene profiles. Supernatants containing exotoxins were prepared from overnight bacterial cultures, and tested in proliferation assays using human peripheral blood mononuclear cells (PBMC). The strains displayed stable phenotypic response profiles, defined by either a proliferative or cytotoxic response. Although, virtually all strains elicited superantigen-mediated proliferative responses, the strains with a cytotoxic profile induced proliferation only in cultures with the most diluted supernatants. This indicated that the superantigen-response was masked by a cytotoxic effect which was also confirmed by flow cytometry analysis. The cytotoxic supernatants contained significantly higher levels of α-toxin than did the proliferative supernatants. Addition of α-toxin to supernatants characterized as proliferative switched the response into cytotoxic profiles. In contrast, no effect of Panton Valentine Leukocidin, δ-toxin or phenol soluble modulin α-3 was noted in the proliferative assay. Furthermore, a significant association between agr type and phenotypic profile was found, where agrII and agrIII strains had predominantly a proliferative profile whereas agrI and IV strains had a predominantly cytotoxic profile. The differential response profiles associated with specific S. aureus strains with varying toxin production could possibly have an impact on disease manifestations, and as such may reflect specific pathotypes
Sera from patients with high titers of antibody to streptolysin O react with listeriolysin
Serum antibody response to Staphylococcus aureus enterotoxins and TSST-1 in patients with septicaemia
Glucoprotamin antimicrobial activity against selected standard antibiotic-resistant bacteria and reference strains used in the assessment of disinfection efficacy
Background. The ability of bacteria to develop common mechanisms of resistance to antibiotics and disinfectants raises doubts about the effectiveness of disinfection processes. Glucoprotamin (GP) is an antimicrobial active substance which is widely used to the disinfection in medical area.
Objective. The aim of study was to compare GP’s effectiveness with susceptibility of reference strains used for the evaluation of bactericidal efficacy of disinfectants Staphylococcus aureus (S. aureus); Pseudomonas aeruginosa (P. aeruginosa) and standard antibiotic-resistant strains: meticillin-resistant S. aureus (MRSA) and tetracycline-resistant P. aeruginosa (PAO-LAC).
Materials and Methods. Minimum inhibitory concentrations (MICs) of GP and minimum bactericidal concentrations (MBCs) against tested strains were evaluated by serial broth dilution technique. GP’s efficiency was examined according to qualitative (phenol coefficient GP-PC) and quantitative (EN 1040: 2006) test methods.
Results. Gram-negative strains were more tolerant to GP than Gram-positive strains among tested strains. MRSA and S. aureus exhibited similar susceptibility to GP. PAO-LAC had significantly lower susceptibility to GP than P. aeruginosa (P≤0,05). There were no differences in GP efficiency against these strains based on GP-PC. According to PN-EN 1040: 2006 standard average obligatory reduction ≥ 5 log10, was demonstrated in the active concentration of GP (84 mg/l) at obligatory 5 min contact time for PAO-LAC and P. aeruginosa. The differences in basis bactericidal activity between PAO-LAC and P. aeruginosa were obtained in the active concentration at 10 and 15 min contact time (P≤0,05).
Conclusions. Variation in a susceptibility of reference strains and antibiotic-resistant standard strains has no meaning at used clinically GP concentrations, which are higher than concentration causing basis bactericidal activity of GP.Wprowadzenie. Zdolność bakterii do rozwijania wspólnych mechanizmów oporności na antybiotyki i preparaty dezynfekcyjne wywołuje wątpliwości dotyczące skuteczności procesów dezynfekcji. Glukoprotamina (GP) jest substancją aktywną szeroko stosowaną do dezynfekcji w obszarze medycznym.
Cel. Porównanie skuteczności działania glukoprotaminy wobec szczepów referencyjnych stosowanych w ocenie skuteczności bakteriobójczej preparatów dezynfekcyjnych Staphylococcus aureus (S. aureus); Pseudomonas aeruginosa (P. aeruginosa) i wobec szczepów antybiotykoopornych: metycylinoopornego szczepu S. aureus (MRSA) i tetracyklinoopornego szczepu P. aeruginosa (PAO-LAC).
Materiały i metody. Minimalne stężenia hamujące (MICs) i minimalne stężenia bójcze (MBCs) GP były oszacowane wobec badanych szczepów z zastosowaniem metody seryjnych rozcieńczeń w bulionie. Skuteczność GP była badana wg metod jakościowych (współczynnik fenolowy (GP-PC) i ilościowych (EN 1040: 2006).
Wyniki. Badane szczepy Gram-ujemne były bardziej tolerancyjne na GP niż szczepy Gram-dodatnie. MRSA i S. aureus wykazywały podobną wrażliwość na GP. PAO-LAC wykazywał znacząco niższą wrażliwość na GP niż P. aeruginosa (P≤0,05). Nie stwierdzono różnic w skuteczności GP wobec badanych szczepów na podstawie GP-PC. Wg normy PN-EN 1040: 2006, średnia wymagana redukcja (log10) ≥ 5 była uzyskana przy aktywnym stężeniu GP (84 mg/l) w obligatoryjnym czasie kontaktu 5 min dla PAO-LAC i P. aeruginosa. Różnice w podstawowej bakteriobójczej aktywności PAO-LAC i P. aeruginosa stwierdzono w stężeniu aktywnym, w czasach kontaktu 10 i 15 min (P≤0,05). Wnioski. Zmiany wrażliwości szczepów referencyjnych i antybiotykoopornych nie mają znaczenia przy zastosowaniu stężeń użytkowych GP, które są wyższe niż stężenia odpowiedzialne za podstawowe działanie bakteriobójcze GP
Effect of adaptation process of Pseudomonas aeruginosa to didecyldimethylammonium chloride in 2-propanol on bactericidal efficiency of this active substance
Background. Microorganisms are characterized by two types of resistance innate and acquired. Innate resistance is associated
with the construction of the surface structures. Wide use of active substances as antimicrobial compounds, especially in
inhibitory concentrations, may promote the acquisition of bacterial resistance to these substances in the process of adaptation.
Objective. The aim of the study was to determine changes in efficiency of didecyldimethylammonium chloride in 2-propanol
(CMAP) against the Pseudomonas aeruginosa strains, which were adapted to this active substance.
Materials and Method. Adaptation studies were conducted using two strains: P. aeruginosa ATCC 15442 (PA), which is
used in estimation of biocide efficiency and tetracycline-resistant P. aeruginosa ATCC 47085 (PAO-LAC) strain. These
strains were adapted to the active substance Bardac22: 50% v/v didecyldimethylammonium chloride in 20% v/v 2-propanol
(CMAP) according to the National Institute of Hygiene procedure. After adaptation, obtained isolates were classified to three
groups and passaged to solid media: A – strains unadapted passaged onto slant medium without active substance, control
group; B – strains with adaptive resistance passaged onto slant medium with 375 mg/l CMAP; C – strains with adaptive
resistance passaged onto slant medium without CMAP. Changes in susceptibility of examined strains were determined on
the basis of minimum inhibitory concentrations (MICs) by broth dilution method. The minimum bactericidal concentrations
(MBCs) were determined by subculture P. aeruginosa strains on solid media without CMAP. The efficiency of CMAP
against isolates obtained after adaptation processes was evaluated by using phenol coefficient (PC).
Results. There were no differences in the adaptation process between two strains of P. aeruginosa: PA and PAO-LAC. Both
isolates obtained after the adaptation process was characterized by approximately 6-8 fold higher MICs compared to the
MICs of these strains before the adaptation. Strains passaged to a solid media characterized a variable sensitivity to CMAP.
As compared to a control group A, the isolates of PA and PAO-LAC from group B and isolate PA from group C exhibited
the highest and stable insensitivity (MIC from > 700 to >1000 mg/l) to 48-49 passages. Isolates from group C of PAO-LAC
maintained insusceptibility up to 20th passage (MIC >375 mg/l). There were no statistically significant changes in the CMAP
bactericidal efficacy against isolates of reduced sensitivity.
Conclusions. Adaptation of P. aeruginosa strains to didecyldimethylammonium chloride in 2-propanol does not significantly
change bactericidal efficacy of this active substance against isolates with reduced sensitivity. Antibiotic-resistant strain
PAO-LAC showed a similar adaptability and a similar sensitivity to the CMAP as a strain PA used to assess the effectiveness
of disinfectants.Wprowadzenie. Mikroorganizmy charakteryzują się dwoma rodzajami oporności wrodzoną i nabytą. Oporność wrodzona
jest związana z budową ich struktur powierzchniowych. Szerokie wykorzystanie substancji czynnych, jako związków antybakteryjnych,
szczególnie w stężeniach hamujących, może sprzyjać nabywaniu przez bakterie oporności na substancje
czynne w procesie adaptacji.
Cel. Określenie zmian w efektywności działania chlorku didecylodimetyloamoniowego w 2-propanolu (CMAP) wobec
szczepów P. aeruginosa zaadaptowanych do tej substancji.
Materiały i metody. Badania przeprowadzono z wykorzystaniem dwóch szczepów: P. aeruginosa ATCC 15442
(PA), stosowanego w badaniach oceny skuteczności preparatów dezynfekcyjnych oraz tetracyklinoopornego szczepu P. aeruginosa ATCC 47085 (PAO-LAC). Szczepy P. aeruginosa były adaptowane do badanej substancji czynnej
z zastosowaniem procedury opracowanej w Państwowym Zakładzie Higieny. Po procesie adaptacji, izolaty były klasyfikowane
i pasażowane na podłoża stałe: A – szczepy nieadaptowane, pasażowane na podłoża bez substancji czynnej, kontrola; B –
szczepy posiadające oporność adaptacyjną, pasażowane na podłoża zawierające 375 mg/l CMAP; C – szczepy posiadające
oporność adaptacyjną, pasażowane na podłoża bez CMAP. Zmiany wrażliwości na CMAP badanych szczepów określano na
podstawie minimalnych stężeń hamujących (MIC) i bójczych (MBC). Skuteczność bakteriobójcza CMAP była wyznaczana
z zastosowaniem współczynnika fenolowego (PC).
Wyniki. Nie zaobserwowano różnic w procesie adaptacji szczepów P. aeruginosa: PA i PAO-LAC. Izolaty, uzyskane po
procesie adaptacji, cechowały 6-8 razy wyższe wartości MIC niż szczepy przed adaptacją. Szczepy pasażowane na podłoża
stałe charakteryzowały się zmienną wrażliwością na CMAP. W porównaniu do kontrolnej grupy A, izolaty PA i PAO-LAC
z grupy B oraz izolaty PA z gr C wykazywały najwyższą i stabilną niewrażliwość (od MIC > 700 do >1000 mg/l) do 48-49
pasażu. Izolaty PAO-LAC z grupy C utrzymywały niewrażliwość do 20 pasażu (MIC >375 mg/l). Nie stwierdzono natomiast
istotnych statystycznie zmian w skuteczności bakteriobójczej CMAP wobec izolatów o zmniejszonej wrażliwości.
Wnioski. Adaptacja szczepów P. aeruginosa do CMAP nie powoduje znaczących zmian w bakteriobójczym działaniu tej
substancji. Szczep antybiotykooporny wykazywał podobną zdolność adaptacji i podobną wrażliwość na CMAP jak szczep
stosowany do oceny skuteczności preparatów dezynfekcyjnych
Effect of different drying conditions for the viability of Candida albicans present on carriers
Background. Problems in substantial under recovery of Pseudomonas aeruginosa and Candida albicans from carriers have
been demonstrated for laboratories performing phase 2, step 2 efficacy tests on disinfectants relative to levels required by
the EN 13697 standard. It was thus necessary to determine recoveries of these microorganisms following procedural losses
incurred during drying and to optimise drying conditions such that recoveries then complied with the standard.
Objectives. The aim of the study was to establish optimal drying conditions for the recovery of Candida albicans ATCC
10231 from carriers.
Materials and Methods. The evaluation was performed according to the EN 13697:2001 standard procedure. A test suspension
of Candida albicans and interfering substance were inoculated onto the surface of carriers (2 cm diameter stainless
steel discs) and then dried under different conditions consisting of: a 37°C incubation with and without an incubator fan as
well as at 23°C (room temperature) in a laminar air flow cabinet. Carriers were dried until the surfaces appeared visibly dry
and the number of surviving organisms then recovered from the surface were quantified. The following were calculated for
colony forming units (cfu); N (log10 cfu in a 0.05 ml test suspension), NC (the control log10 cfu in neutralizing medium),
Nts (cfu numbers remaining on the surface) and the N-NC difference which should not exceed 2 log10 when microorganism
recoveries are adequate and without any toxicity effects of the neutralising medium. Experiments was conducted using
validating procedure (NC) which is performed with distilled water.
Results. Drying at 37°C adversely affected the survival of Candida albicans and prevented the levels of microbial recovery
from carriers to reach those specified by the EN 13697 standard. However, drying at around room temperatures of 23°C
reduced Candida albicans mortality and increased recoveries from the carrier to levels compliant with the standard, where
the N-NC differences were not greater than 2 log10.
Conclusions. The viability of Candida albicans ATCC 10231 is sufficiently improved when carriers are dried at 23°C, even
if the drying time exceeds 60 minutes. The density of the initial test suspension (N) should also be increased.Wprowadzenie. Laboratoria wykonujące badania skuteczności środków dezynfekcyjnych fazy 2 etapu 2 (metody nośnikowe),
przede wszystkim według normy EN 13697, zasygnalizowały problemy z odzyskiwaniem z nośników Pseudomonas
aeruginosa i Candida albicans na poziomie wymaganym w normie. Konieczne było podjęcie badań dotyczących wpływu
warunków suszenia zaszczepionych nośników na odzysk oraz wyznaczenia optymalnych warunków odzyskiwania drobnoustrojów
po suszeniu inoculum.
Cel. Celem niniejszych badań była ocena wpływu różnych warunków suszenia nośników z naniesioną zawiesiną Candida
albicans ATCC 10231 na odzysk tych drobnoustrojów.
Materiał i metody. Badania wykonano zgodnie z procedurą stosowaną w normie EN 13697: 2001. Zawiesinę testową
Candida albicans oraz substancje obciążające nanoszono na powierzchnie testowe (dyski stalowe o średnicy 2 cm) i suszono
w różnych warunkach: 37oC w cieplarce bez nawiewu, 37oC w cieplarce z nawiewem, 23oC w komorze laminarnej
z nawiewem. Nośniki suszono do momentu uzyskania powierzchni wizualnie suchej.
Po suszeniu liczba żywych organizmów odzyskanych z powierzchni była określana ilościowo. Z liczby jednostek tworzących
kolonie (jkt) obliczano: N (log10 jtk w 0,05 ml zawiesiny testowej), NC (log10 jtk na nośniku w kontroli neutralizowania), Nts (liczba jkt, która pozostała na powierzchni nośnika) oraz różnicę N-NC, która w przypadku prawidłowego odzysku
drobnoustrojów i braku toksycznego działania neutralizatora nie powinna przekraczać 2.
Badanie wykonano, jako badanie walidacyjne NC, z użyciem wody destylowanej.
Wyniki. Suszenie w temperaturze 37oC niekorzystnie wpływało na przeżywalność Candida albicans i uniemożliwiało
uzyskanie odzysku drobnoustrojów z nośnika na poziomie wymaganym w normie EN 13697. Suszenie w temperaturze
pokojowej (około 23oC) zmniejszało śmiertelność Candida albicans i zwiększało odzysk drobnoustrojów z nośnika, pozwalając
na spełnienie wymagania normy, wg którego różnica N-NC jest nie większa niż 2 w dziesiętnej skali logarytmicznej.
Wnioski. W celu zwiększenia przeżywalności Candida albicans ATCC 10231 nośniki należy suszyć w temperaturze 23oC,
nawet, jeżeli czas suszenia przekracza 60 min. Wskazane jest również zwiększenie gęstości testowej zawiesiny wyjściowej (N)