19 research outputs found
Arterial hypertension - risk factor for abdominal aortic aneurysm
Istotnym zagadnieniem z patofizjologicznego i klinicznego
punktu widzenia są tętniaki aorty - w ciągu
ostatnich lat wiele uwagi poświęca się czynnikom
wpływającym na ich powstawanie. Tętniaki aorty najczęściej
są umiejscowione w jej odcinku brzusznym,
przez wiele lat mogą przebiegać bezobjawowo. Ustalenie
właściwego rozpoznania ma istotne znaczenie,
gdyż progresja zmian w obrębie tętniaka może doprowadzić
do jego pęknięcia, co stanowi bezpośrednie
zagrożenie dla życia. Dane z piśmiennictwa wskazują,
że wykrywalność tętniaków aorty brzusznej
w ciągu ostatnich lat wyraźnie wzrosła, co w dużej
mierze zawdzięczamy upowszechnieniu nieinwazyjnych
metod wizualizacyjnych. Dotyczy to zwłaszcza
badania ultrasonograficznego, tomografii komputerowej
oraz rezonansu magnetycznego. W ostatnich latach wiele uwagi poświęca się zagadnieniu patogenezy
tętniaków aorty brzusznej. Cytowane wyniki
dużych programów badawczych wyraźnie wskazują,
że czynniki ryzyka miażdżycy, jak nadciśnienie tętnicze,
zaburzenia gospodarki lipidowej czy palenie tytoniu,
usposabiają do rozwoju tętniaków aorty brzusznej.
W rozważaniach nad patogenezą tętniaków nie
można pominąć udziału angiotensyny II w rozwoju
zmian naczyniowych. Należy jednak podkreślić, że
patogeneza tętniaków aorty jest złożona i do ich rozwoju
może się przyczyniać wiele czynników uszkadzających
ścianę naczynia.There is a growing number of clinical evidence indicating
that prevalence of abdominal aortic aneurysms is growing
in hypertensive patients and in the general population, especially
in groups older than 50 years. Current estimates of
the incidence of aortic abdominal aneurysms are variable
partially due to the lack of universally accepted definitions
of the disease. There is lack of knowledge on the mechanisms
responsible for the initiation and propagation of abdominal
aortic aneurysms. The mediators of abdominal
aortic aneurysms formation have not been clearly defined.
There is a growing body of literature demonstrating a role
of angiotensin II in the development of the disease. As
described in this review, abdominal aortic aneurysms have
effect on the morbidity and mortality of a large portion of
the elderly population
Patient with bilateral, adrenal pheochromocytoma and neurofibromatosis type 1 - case report
Nerwiakowłókniakowatość typu 1 (NF1, neurofibromatosis
type 1) jest stosunkowo często występującym
zaburzeniem o charakterze autosomalnym dominującym,
występującym u około 1 na 3000 osób. Do
najbardziej charakterystycznych objawów NF1
należą przebarwienia skórne typu "kawa z mlekiem",
piegi w okolicach pach i pachwin, nerwiakowłókniaki
oraz guzki Lischa zlokalizowane w tęczówkach.
U chorych z NF1 częściej niż w populacji ogólnej
obserwuje się nowotwory łagodne i złośliwe. Częstość
występowania guza chromochłonnego u tych
osób ocenia się na 1-10%. Przebieg kliniczny pheochromocytoma
w NF1 jest podobny do przypadków
sporadycznych. W niniejszej pracy przedstawiono
przypadek 48-letniego chorego przyjętego do Kliniki
Nadciśnienia Tętniczego Instytutu Kardiologii w
Warszawie w celu diagnostyki ciężkiego nadciśnienia
tętniczego. W badaniu przedmiotowym stwierdzono
obecność plam cafe au lait, piegi w okolicy
pach i pachwin, liczne nerwiakowłókniaki skóry oraz
guzki Lischa widoczne w lampie szczelinowej. Dobowe
wydalanie katecholamin z moczem było podwyższone.
W tomografii komputerowej odnotowano
obustronne guzy nadnerczy, potwierdzone
w scyntygrafii znakowanej 131I-metajodobenzylguanidyną
(131I-MIBG, 131I-metaiodobenzylguanidine).
Po 2-tygodniowym przygotowaniu chorego skojarzonym
leczeniem fenoksybenzaminą i metoprololem
wykonano laparoskopową obustronną adrenalektomię.
Badanie histopatologiczne potwierdziło rozpoznanie
pheochromocytoma. W dyskusji omówiono
patogenezę i obraz kliniczny nerwiakowłókniakowatości
typu 1 oraz diagnostykę i sposób postępowania.Neurofibromatosis type 1 (NF1) is one of the most common
autosomal dominant disorders in man, affecting 1 in 3000
people. Café au lait spots, axillary freckling, dermal neurofibromas
and Lisch nodules of the iris are the most frequent
manifestations of the disease. Affected persons are also at
risk of developing benign and malignant tumors. The association
between NF1 and pheochromocytoma is present in
1-10% of cases. Clinical features of pheochromocytoma in
neurofibromatosis 1 patients are similar to those in patients
with sporadic pheochromocytomas, unlike pheochromocytomas
associated with other hereditary syndromes. Here we
report a case of pheochromocytoma associated with NF1.
48-year-old man with NF1 was admitted to our hospital
because of uncontrolled hypertension. On physical examination,
cafe-au-lait spots and neurofibromas were observed.
Lisch nodules were visible in split lamp. 24-hour urine catecholamine
excretion was elevated. Computed tomography
revealed two small tumors in both adrenal glands which
was confirmed by 131I-MIBG scintigraphy. After diagnosis of
pheochromocytoma had been established, medical management
was initiated using phenoxybenzamine with concomitant
using of metoprolol and was continued for two weeks
preoperatively. Bilateral laparoscopic adrenalectomy was performed.
Histopathological examination confirmed diagnosis of pheochromocytoma. The authors discuss the pathogenetic
aspects of this rare pathological association and clinical manifestation
of NF1
Zespół aorty brzusznej u 18−letniej chorej z nadciśnieniem tętniczym i obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych
Mid-aortic syndrome (MAS) is characterised by narrowing of the abdominal aorta, often with involvement of the renal and splanchnic arterial branches. Although uncommon, MAS is an important cause of renovascular hypertension in children and adolescents and should be considered in the differential diagnosis of hypertension . Hypertension is typically severe and often difficult to manage. The management of MAS should always be individualised and may include percutaneous transluminal renal angioplasty, stent implantation or surgical revascularisation. We present a 18 year-old woman with hypertension and MAS coexisting with bilateral renal artery stenosis who underwent left renal artery angioplasty and than was followed-up for one year
Nadciśnienie tętnicze wywołane zwężeniem tętnicy nerkowej: nowe spojrzenie na trudny problem kliniczny
Duplex doppler evaluation of renal arteries in patients after surgical treatment of type A aortic dissection
Wstęp Rozwarstwienie aorty polega na przerwaniu
ciągłości błony wewnętrznej aorty i jej oddzieleniu
z utworzeniem dodatkowego kanału między warstwami
ściany tętnicy. Celem pracy była ocena tętnic
nerkowych u pacjentów po operacji rozwarstwienia
aorty typu A.
Materiał i metody Materiał obejmuje 59 chorych (średni
wiek 54,3 ± 12,4 roku) po operacji rozwarstwienia
aorty typu A (przeciętny czas od operacji 5,3 ±
3,5 roku). Wszyscy chorzy mieli wykonane ultrasonograficzne
badania doplerowskie aparatem ATL 5000 HDI. Metodami weryfikującymi badania USG
były tomografia komputerowa (CT) lub rezonans
magnetyczny (MR). Oceniono obecność rozwarstwienia
w aorcie brzusznej, odejście tętnic nerkowych
w stosunku do kanałów rozwarstwienia (prawdziwy,
fałszywy, na granicy kanałów) oraz obecność
zwężenia, niedrożności czy rozwarstwienia tętnicy
nerkowej.
Wyniki Spośród 59 chorych operowanych z powodu
rozwarstwienia aorty typu A przetrwały kanał fałszywy
w obrębie aorty brzusznej wykazano u 78% badanych.
Wśród pacjentów z rozwarstwieniem schodzącym
na aortę brzuszną (46 chorych) u 16,3% stwierdzono
nieprawidłowości dotyczące tętnic nerkowych
(3 przypadki niedrożności i 5 przypadków zwężeń tętnic
nerkowych). W grupie chorych z rozwarstwieniem
aorty brzusznej u 66,7% tętnice nerkowe odchodziły
z kanału prawdziwego, a 24,4% zaobserwowano odejście
tętnic nerkowych z kanału fałszywego.
Znaczniej częściej z kanału prawdziwego odchodziły
prawe tętnice nerkowe (84,0%) niż lewe (50,0%),
natomiast odejście z kanału fałszywego lewych tętnic
nerkowych (37,0%) notowane było trzykrotnie częściej
w porównaniu z prawymi tętnicami nerkowymi
(11,4%). Podane wielkości dla obu tętnic różniły się
znamiennie (p < 0,001).
Istotna (p < 0,04) różnica między prawą i lewą tętnicą
nerkową dotyczyła również ich rozwarstwienia.
Ponad 4,5-krotnie rzadziej zajęta była prawa tętnica
nerkowa (4,5%) niż lewa (19,6%).
Wnioski W grupie pacjentów z rozwarstwieniem
aorty u 78% stwierdzono zajęcie aorty brzusznej.
Czułość oceny doplerowskiej odejścia tętnic nerkowych
w porównaniu z badaniami obrazowymi CT/
/MR była wysoka i wynosiła 95,4% dla oceny prawej tętnicy
nerkowej, a 84,8% dla oceny tętnicy nerkowej lewej.
Trafność rozpoznań doplerowskich zmian w tętnicach
nerkowych w porównaniu z CT/MR jest wysoka
i pozwala na stosowanie ultrasonografii doplerowskiej
w badaniach aorty brzusznej w przebiegu jej
rozwarstwienia.Background The aim of the study was to evaluate renal arteries
in patients after surgical treatment of type A aortic dissection.
Material and methods Fifty nine patients (mean age 54.3 ±
± 12.4) who previously underwent surgical aortic repair
(mean time of observation 5.3 ± 3.5 year) were examined
with Doppler US [ATL 5000 HDI device]. Ultrasound
findings were compared with results of CT or MR, which
were used as reference methods.
The morphology of abdominal aortic channels, renal arteries
origin (false, true or both channels) their stenosis,
dissection or occlusion were assessed.
Results A persistent false lumen was present in 78% of
cases. From all diagnosed patients with abdominal aortic
dissection in 66.7% renal arteries originated from true
channel, in 24.4% patients arteries originated from false
channel were detected. Remaining 8.9 % presented arteries
were supplied from both channels (ostial tear). 84% of right
renal arteries and 50% of left renal arteries were originated
from true channel. The false channel was supplying 11.4 %
of right renal arteries versus 37% of left ones. 19.6% of left
renal arteries were dissected versus 4.5% right ones. We
observed 3 occlusions and 5 renal arteries stenoses.
Conclusions 78% patients after surgical treatment of type A
aortic dissection had persistent false lumen in abdominal
aorta. The sensitivity of US assessment of renal arteries in
comparison to CT and MR scanning is high and for right
renal arteries equals 95.4%, for left one 84.8%.US diagnostic
accuracy enables aortic vessel evaluation in the course
of abdominal aortic dissection
Pierwotny mięsak tętnicy płucnej u 36-letniej pacjentki: obserwacja 3-letnia po częściowej resekcji i radioterapii
Intimal sarcoma of the heart and pulmonary artery is a very rare, malignant, primary tumour. The prognosis in patients with primary sarcoma of the pulmonary artery, including intimal sarcoma, is poor. We present the case and 3-years follow-up of 36-year-old woman who was successfully treated with surgical, partial resection of the tumour followed by radiotherapy
Treatment effects in primary hyperaldosteronism
Wstęp Wyniki dotychczas przeprowadzonych badań
doświadczalnych i klinicznych wskazują na niekorzystny
wpływ aldosteronu na układ sercowo-naczyniowy.
Jak dotychczas, istnieje jednak niewiele prac
oceniających odległe efekty leczenia chorych z pierwotnym
hiperaldosteronizmem; rzadko także porównywano
wyniki leczenia chorych z jego dwiema najczęstszymi postaciami. Celem pracy była charakterystyka
kliniczna i biochemiczna chorych z pierwotnym
hiperaldosteronizmem, hospitalizowanych
w Klinice Nadciśnienia Tętniczego Instytutu Kardiologii
oraz ocena zmian parametrów biochemicznych,
echokardiograficznych i ultrasonograficznych
pod wpływem leczenia.
Materiał i metody Badania przeprowadzono łącznie
wśród 62 chorych z pierwotnym hiperaldosteronizmem,
hospitalizowanych w Klinice Nadciśnienia
Tętniczego w latach 1990-2005, u których dokonano
oceny klinicznej, biochemicznej i echokardiograficznej.
Powtórnej oceny dokonano na podstawie danych,
uzyskanych podczas kontrolnej hospitalizacji
chorych w Klinice w latach 2001-2005.
Wyniki Stwierdzono, że zarówno leczenie chirurgiczne
chorych z gruczolakiem nadnercza, jak i leczenie
zachowawcze z zastosowaniem antagonisty
receptora aldosteronu - spironolaktonu chorych
z przerostem kory nadnerczy prowadziło do poprawy
kontroli ciśnienia tętniczego. W odległej obserwacji
wartości skurczowego ciśnienia tętniczego
w obu grupach były porównywalne, natomiast ciśnienie
rozkurczowe było istotnie niższe w grupie
chorych poddanych adrenalektomii z powodu gruczolaka
niż u chorych z przerostem kory nadnerczy.
Wnioski W odległej obserwacji wykazano, że wskaźnik
masy lewej komory serca istotnie obniżył się u chorych
z gruczolakiem kory nadnerczy po adrenalektomii,
nie stwierdzono natomiast korzystnych zmian tego
wskaźnika u chorych z przerostem kory nadnerczy. Zarówno
u chorych z gruczolakiem kory nadnerczy, jak
i u chorych z przerostem kory nadnerczy wykazano
korelację pomiędzy średnimi wartościami ciśnienia
skurczowego a wartością wskaźnika masy lewej komory.Background Primary aldosteronism is the syndrome resulting
from the autonomous hypersecretion of aldosterone. There is
a lack of data concerning follow-up of patients with primary
aldosteronism. Therefore, the aim of the study was to perform
follow-up of patients with primary aldosteronism in
relation to biochemical parameters and target organ damage.
Material and methods We evaluated 62 patients with primary
aldosteronism (PA) diagnosed and treated in the Department
of Hypertension, Institute of Cardiology, Warsaw,
Poland. Clinical characteristics, biochemical, serum
aldosterone level, plasma renin activity as well as
echocardiographic parameters and blood pressure
(ABPM) were evaluated at baseline and in the follow-up.
Patients were divided into two group based on the type of
underlying pathology and treatment type - adenoma of
adrenal cortex (APA) treated surgically and idiopathic adrenal
hyperplasia (IHA) treated medically (spironolactone).
Results Surgical treatment of the adenoma of adrenal cortex
and medical treatment of idiopathic adrenal hyperplasia
resulted in the improvement of BP control. In the follow-up APA group was characterized by lower diastolic
BP level but not systolic BP level as compared with IHA
group. Left ventricular mass index decreased significantly in the APA group but not in the IHA group. There was
a correlation between left ventricular mass index and
systolic BP level both in the APA and IHA group.
Conclusions Treatment of both adenoma of adrenal cortex
and idiopathic adrenal hyperplasia resulted in the improvement
of BP control. Decrease of left ventricular index
was observed in patients with adenoma but not in patients
with hyperplasia
Relationship between primary aldosteronism and obstructive sleep apnoea, metabolic abnormalities and cardiac structure in patients with resistant hypertension
Wstęp: Celem analizy była ocena związku pomiędzy pierwotnym hiperaldosteronizmem (PA) i obturacyjnym bezdechem sennym (OBS)w relacji do nasilenia zaburzeń metabolicznych i zmian struktury i funkcji lewej komory (LV) serca u chorych z prawdziwie opornymnadciśnieniem tętniczym (OPNT) włączonych do badania RESIST-POL.Materiał i metody: Badaniem objęto 204 chorych (123 M, 81 K, średni wiek 48,4 lat) z OPNT, eGFR > 60 ml/min/1,73 m2 i bez rozpoznanejwcześniej cukrzycy. Istotny klinicznie OBS zdefiniowano, jako wskaźnik bezdechów i oddechów spłyconych (AHI) > 15/h. Ocenionoskładowe zespołu metabolicznego (MS). W badaniu echokardiograficznym oceniono: przerost LV (LVH), koncetnryczną przebudowę LV(RWT > 0,45), prędkość fali E’, wskaźnik E/E’ i globalne odkształcenie włókien podłużnych (GLS).Wyniki: PA rozpoznano u 32 chorych (15,7%). OBS występował częściej u chorych z PA (59,4 v. 42,4%; p = 0,058). Chorych podzielonona cztery grupy: PA+ OBS+ , PA+ OBS-, PA-OBS+ and PA– OBS–. Świeżo wykryta cukrzyca, podwyższone stężenie glukozy na czczoi podwyższone stężenie glukozy po obciążeniu glukozą występowały najczęściej w grupie PA+ OBS +. OBS związany był z częstszymwystępowaniem koncentrycznej przebudowy LV, podczas gdy PA związany był z wyższą masą LV i częstszym występowaniem LVH.W grupach PA+ OBS+ I PA+ OBS – najczęstszymi typami geometrii LV były odpowiednio: przerost koncentryczny (68,4%) i przerostekscentryczny (54,5%). Prędkość fali E’ była najniższa i wskaźnik E/E’ był najwyższy w grupie PA+ OBS +. GLS był niższy u chorych zOBS w porównaniu z chorymi bez OBS.Wnioski: Zarówno zaburzenia metaboliczne jak i nasilenie zmian narządowych były najbardziej wyrażone u chorych z OPNT, u którychwspółistniały PA i OBS. PA i OBS w różny sposób wpływały na geometrię LV.(Endokrynol Pol 2013; 64 (5): 363–367)Introduction: The aim of this study was to evaluate in patients with resistant hypertension (RHTN) enrolled in the RESIST-POL study the relationshipbetween primary aldosteronism (PA) and obstructive sleep apnoea (OSA) and their effect on metabolic abnormalities and cardiac structure.Material and methods: We included 204 patients (123 M, 81 F, mean age 48.4 yrs) with true RHTN, eGFR > 60 mL/min/1,73 m2 and no knowndiabetes. OSA was defined as an apnoea/hypopnoea index of 15/h or more. Metabolic syndrome components were assessed. On echocardiography,left ventricular hypertrophy (LVH), concentric remodelling (RWT > 0.45), E’ velocity, E/E’ index and global strain (GLS) were evaluated.Results: PA was diagnosed in 32 patients (15.7%). OSA occurred more frequently in patients with PA (59.4 v. 42.4%; p = 0.058). Patientswere divided into four groups: PA+ OSA+ , PA+ OSA-, PA-OSA+ and PA–OSA–. Newly diagnosed diabetes, impaired glucose toleranceand increased fasting glucose were most frequent in the PA+ OSA+ group compared to other groups. The presence of OSA was associatedwith concentric remodelling, and the presence of PA was associated with higher left ventricular mass and higher frequency of leftventricular hypertrophy. In the PA+ OSA+ and PA+ OSA- groups, the most frequent geometry patterns were concentric hypertrophy(68.4%) and eccentric hypertrophy (54.5%) respectively. E’ velocity was lowest and E/E’ was highest in PA+ OSA+ compared to othergroups. GLS was lower in patients with OSA compared to those without OSA.Conclusions: Both metabolic abnormalities and target organ damage are more pronounced in patients with RHTN, PA and OSA. OSAand PA influence differently left ventricular geometry.(Endokrynol Pol 2013; 64 (5): 363–367
Follow-up after surgical treatment of acute aortic dissection type A Stanford
Wstęp Jedną z najbardziej dramatycznych chorób
aorty wstępującej jest jej ostre rozwarstwienie. Nieleczone
rozwarstwienie aorty piersiowej typu A wiąże
się z wysoką śmiertelnością. Celem pracy była ocena
wpływu leczenia operacyjnego na przeżycie odległe
u chorych z ostrym rozwarstwieniem aorty typu
A oraz ocena przyczyn, wskazań i częstości reoperacji
u chorych poddanych wcześniej zabiegowi z powodu
tego schorzenia.
Materiał i metody Analizie poddano 68 chorych
[50 mężczyzn (78,5%), 18 kobiet (26,5%] w średnim
wieku 48,1 ± 11 lat operowanych z powodu ostrego
rozwarstwienia aorty typu A w latach 1986-2006.
U wszystkich badanych dokonano oceny aorty piersiowej
i brzusznej oraz zmian w tętnicach obwodowych:
szyjnych, pniu ramienno-głowowym, nerkowych, pniu
trzewnym, krezkowych i biodrowych, przy użyciu spiralnej
wielorzędowej tomografii komputerowej oraz ultrasonograficznego
badania doplerowskiego.
Wyniki Nadciśnienie tętnicze stwierdzono u 51 pacjentów
(75%). Przetrwałe rozwarstwienie w łuku
aorty i w aorcie zstępującej stwierdzono u 44
(64,7%), a w aorcie brzusznej u 40 (58,8%) pacjentów.
Reoperacji wymagało 10 chorych (14,7%),
stent-grafty aortalne implantowano u 5 osób (7,4%)
z przetrwałym rozwarstwieniem aorty. Cztery osoby
(5,9%) zmarły z powodu pęknięcia tętniaka aorty
w innym niż zaopatrywane wcześniej chirurgicznie
miejscu.
Oszacowane 10-letnie przeżycie chorych po operacji
naprawczej aorty wyniosło 92,6%.
Wnioski Rokowanie u chorych po operacji z powodu
ostrego rozwarstwienia aorty typu A jest dobre.
Wnikliwa obserwacja chorych po leczeniu operacyjnym
ostrego rozwarstwienia aorty wstępującej pozwala
na ustalenie wskazań do operacji naprawczej
aorty i/lub leczenia wewnątrznaczyniowego w optymalnym
czasie.Background Acute aortic dissection (AAD) is a fatal disease
if early diagnosis and institution of appropriate therapy are
delayed. For type A dissections, surgical repair is essential.
The goal of this study is to summarize the diagnostic algorithm,
long-term management regimen that offer patients
with an acute aortic dissection the best chance for shortterm
and long-term survival.
Material and methods 68 [50 males (78.5%) and 18 females
(26.5%), mean age 48.1 ± 11 years] consecutive patients
undergoing surgery for AAD in a 20-year period (1986-2006) were evaluated. In all patients computed tomography
(CT) and doppler ultrasound examination were performed
in the aim to analyze thoracic and abdomen aorta as well as
following arteries: carotid arteries, brachiocephalic trunk,
coeliac trunk, renal, mesenteric and iliac arteries.
Results Hypertension was observed in 51 patients (75%).
Chronic dissection of the arch and descendent aorta was
present in 44 patients (64.7%), in abdominal aorta in 40
patients (58.8%). 10 patients (14.7%) required surgical retreatment, 5 patients (7.4%) underwent endovascular
stent-graft repair of the thoracic and abdomen aorta. There
were 4 (5.9%) late deaths. At 10 years survival was 92,6%.
Conclusion Long-term mortality in our series was low. Patients
after surgical treatment of acute aortic dissection type
A require very close follow-up and a plan for retreatment to
prevent sudden aortic rupture and late death