3 research outputs found
Spiroergometryczna ocena wydolno艣ci wysi艂kowej u doros艂ych pacjent贸w po korekcji ca艂kowitej tetralogii Fallota
Wst臋p: Wykonanie korekcji ca艂kowitej tetralogii Fallota (ToF) umo偶liwia wi臋kszo艣ci chorych
osi膮gni臋cie wieku dojrza艂ego. W odleg艂ej obserwacji u 10-20% doros艂ych pacjent贸w obserwuje
si臋 cechy niewydolno艣ci serca. Celem pracy by艂a spiroergometryczna ocena wydolno艣ci wysi艂kowej
u doros艂ych os贸b po korekcji ca艂kowitej ToF oraz okre艣lenie jej ewentualnych zale偶no艣ci od
wybranych parametr贸w echokardiograficznych, ze szczeg贸lnym uwzgl臋dnieniem stopnia niedomykalno艣ci
p艂ucnej, ewentualnego wp艂ywu wykonania w przesz艂o艣ci zabiegu paliatywnego,
a tak偶e wieku pacjenta w czasie wykonania zabiegu paliatywnego oraz korekcji ca艂kowitej wady.
Materia艂 i metody: Badaniem obj臋to 63 os贸b bez objaw贸w, w wieku 艣rednio 27,7 ± 7,1 roku,
operowanych w wieku 艣rednio 7,4 ± 5,1 roku, 艣rednio 20,7 ± 5,7 roku temu. Spo艣r贸d tych
chorych 76,2% operowano z u偶yciem 艂aty przezpier艣cieniowej. U 16 (25,3%) pacjent贸w wykonano
w przesz艂o艣ci zespolenie paliatywne. Grup臋 kontroln膮 stanowi艂o 28 os贸b w wieku 艣rednio
28,7 ± 5,1 roku. Wykonano badanie echokardiograficzne (M, 2D, doplerowskie), zmierzono
wymiar ko艅coworozkurczowy lewej komory (LVEDD), wymiar ko艅coworozkurczowy prawej
komory (RVEDD), obliczono stosunek wymiaru prawej do lewej komory (RV/LV), frakcj臋 wyrzutow膮
lewej komory (LVEF), warto艣ci maksymalnego ci艣nienia skurczowego w prawej komorze (RVSP),
stopie艅 zw臋偶enia w drodze odp艂ywu prawej komory (RVOT-PG) i stopie艅 niedomykalno艣ci p艂ucnej.
Wykonano maksymalny test wysi艂kowy na bie偶ni ruchomej wed艂ug zmodyfikowanego protok贸艂u
Bruce’a. Oceniano szczytowe poch艂anianie tlenu (peak VO2), wska藕nik VE/VCO2 slope, nat臋偶on膮
pojemno艣膰 偶yciow膮 p艂uc (FVC), nat臋偶on膮 obj臋to艣膰 wydechow膮 pierwszosekundow膮 (FEV1).
Wyniki: Warto艣膰 VO2 w grupie badanej by艂a mniejsza ni偶 w grupie kontrolnej: 24,9 ± 5,7 vs.
36,6 ± 7,6 ml/kg/min (p = 0,00001). Ci艣nienie skurczowe w szczytowej fazie wysi艂ku
(148,7 ± 24,5 mm Hg) by艂o ni偶sze ni偶 w grupie kontrolnej, w kt贸rej wynosi艂o 168,9 ± 15,3 mm Hg (p = 00006). Wska藕nik VE/VCO2 slope w grupie badanej by艂 wi臋kszy ni偶
w grupie kontrolnej: 36,6 ± 6,5 vs. 29,7 ± 4,7 (p = 0,004), u 34 badanych (54%) by艂 wi臋kszy
od 34. U pacjent贸w z niedomykalno艣ci膮 p艂ucn膮 warto艣ci VO2% by艂y mniejsze ni偶 u badanych
bez niedomykalno艣ci: 58,6 ± 11,9% vs. 69,7 ± 12,2% (p = 0,0005). Warto艣膰 FVC 3,7 ± 0,9 l
by艂a mniejsza od obserwowanej w grupie kontrolnej: 4,9 ± 1,1 l; p = 0,00001, wyniki
pomiar贸w FEV1 (3,0 ± 0,7 l) r贸偶ni艂y si臋 od uzyskanych przez ludzi zdrowych: 4,0 ± 0,9;
p = 0,00001. Stwierdzono ujemn膮 korelacj臋 pomi臋dzy RV a VO2% (p = 0,001) oraz peak
VO2% (p = 0,01), jak i mi臋dzy RV/LV a VO2% (p = 0,02).
Wnioski: Mimo i偶 doro艣li pacjenci po korekcji ca艂kowitej ToF oceniaj膮 swoj膮 wydolno艣膰
fizyczn膮 jako zadowalaj膮c膮, obiektywne badanie spiroergometryczne wskazuje na jej obni偶enie,
szczeg贸lnie u chorych z istotn膮 niedomykalno艣ci膮 p艂ucn膮. Na stopie艅 pogorszenia wydolno艣ci
fizycznej u tych os贸b nie wp艂ywa wykonanie w przesz艂o艣ci zabiegu paliatywnego ani czas
korekcji anatomicznej wady
Spiroergometryczna ocena wydolno艣ci wysi艂kowej u doros艂ych pacjent贸w po korekcji ca艂kowitej tetralogii Fallota
Wst臋p: Wykonanie korekcji ca艂kowitej tetralogii Fallota (ToF) umo偶liwia wi臋kszo艣ci chorych
osi膮gni臋cie wieku dojrza艂ego. W odleg艂ej obserwacji u 10-20% doros艂ych pacjent贸w obserwuje
si臋 cechy niewydolno艣ci serca. Celem pracy by艂a spiroergometryczna ocena wydolno艣ci wysi艂kowej
u doros艂ych os贸b po korekcji ca艂kowitej ToF oraz okre艣lenie jej ewentualnych zale偶no艣ci od
wybranych parametr贸w echokardiograficznych, ze szczeg贸lnym uwzgl臋dnieniem stopnia niedomykalno艣ci
p艂ucnej, ewentualnego wp艂ywu wykonania w przesz艂o艣ci zabiegu paliatywnego,
a tak偶e wieku pacjenta w czasie wykonania zabiegu paliatywnego oraz korekcji ca艂kowitej wady.
Materia艂 i metody: Badaniem obj臋to 63 os贸b bez objaw贸w, w wieku 艣rednio 27,7 ± 7,1 roku,
operowanych w wieku 艣rednio 7,4 ± 5,1 roku, 艣rednio 20,7 ± 5,7 roku temu. Spo艣r贸d tych
chorych 76,2% operowano z u偶yciem 艂aty przezpier艣cieniowej. U 16 (25,3%) pacjent贸w wykonano
w przesz艂o艣ci zespolenie paliatywne. Grup臋 kontroln膮 stanowi艂o 28 os贸b w wieku 艣rednio
28,7 ± 5,1 roku. Wykonano badanie echokardiograficzne (M, 2D, doplerowskie), zmierzono
wymiar ko艅coworozkurczowy lewej komory (LVEDD), wymiar ko艅coworozkurczowy prawej
komory (RVEDD), obliczono stosunek wymiaru prawej do lewej komory (RV/LV), frakcj臋 wyrzutow膮
lewej komory (LVEF), warto艣ci maksymalnego ci艣nienia skurczowego w prawej komorze (RVSP),
stopie艅 zw臋偶enia w drodze odp艂ywu prawej komory (RVOT-PG) i stopie艅 niedomykalno艣ci p艂ucnej.
Wykonano maksymalny test wysi艂kowy na bie偶ni ruchomej wed艂ug zmodyfikowanego protok贸艂u
Bruce’a. Oceniano szczytowe poch艂anianie tlenu (peak VO2), wska藕nik VE/VCO2 slope, nat臋偶on膮
pojemno艣膰 偶yciow膮 p艂uc (FVC), nat臋偶on膮 obj臋to艣膰 wydechow膮 pierwszosekundow膮 (FEV1).
Wyniki: Warto艣膰 VO2 w grupie badanej by艂a mniejsza ni偶 w grupie kontrolnej: 24,9 ± 5,7 vs.
36,6 ± 7,6 ml/kg/min (p = 0,00001). Ci艣nienie skurczowe w szczytowej fazie wysi艂ku
(148,7 ± 24,5 mm Hg) by艂o ni偶sze ni偶 w grupie kontrolnej, w kt贸rej wynosi艂o 168,9 ± 15,3 mm Hg (p = 00006). Wska藕nik VE/VCO2 slope w grupie badanej by艂 wi臋kszy ni偶
w grupie kontrolnej: 36,6 ± 6,5 vs. 29,7 ± 4,7 (p = 0,004), u 34 badanych (54%) by艂 wi臋kszy
od 34. U pacjent贸w z niedomykalno艣ci膮 p艂ucn膮 warto艣ci VO2% by艂y mniejsze ni偶 u badanych
bez niedomykalno艣ci: 58,6 ± 11,9% vs. 69,7 ± 12,2% (p = 0,0005). Warto艣膰 FVC 3,7 ± 0,9 l
by艂a mniejsza od obserwowanej w grupie kontrolnej: 4,9 ± 1,1 l; p = 0,00001, wyniki
pomiar贸w FEV1 (3,0 ± 0,7 l) r贸偶ni艂y si臋 od uzyskanych przez ludzi zdrowych: 4,0 ± 0,9;
p = 0,00001. Stwierdzono ujemn膮 korelacj臋 pomi臋dzy RV a VO2% (p = 0,001) oraz peak
VO2% (p = 0,01), jak i mi臋dzy RV/LV a VO2% (p = 0,02).
Wnioski: Mimo i偶 doro艣li pacjenci po korekcji ca艂kowitej ToF oceniaj膮 swoj膮 wydolno艣膰
fizyczn膮 jako zadowalaj膮c膮, obiektywne badanie spiroergometryczne wskazuje na jej obni偶enie,
szczeg贸lnie u chorych z istotn膮 niedomykalno艣ci膮 p艂ucn膮. Na stopie艅 pogorszenia wydolno艣ci
fizycznej u tych os贸b nie wp艂ywa wykonanie w przesz艂o艣ci zabiegu paliatywnego ani czas
korekcji anatomicznej wady
Doro艣li pacjenci z wadami wrodzonymi serca — nadkomorowe zaburzenia rytmu
Wst臋p: Wi臋kszo艣膰 pacjent贸w z wrodzonymi wadami serca osi膮ga wiek dojrza艂y. U cz臋艣ci z nich
w miar臋 up艂ywu lat pojawiaj膮 si臋 powik艂ania w postaci nadkomorowych zaburze艅 rytmu serca.
Celem pracy by艂a ocena ich wyst臋powania u doros艂ych pacjent贸w z wadami wrodzonymi serca.
Materia艂 i metody: Przeanalizowano dane 1327 doros艂ych pacjent贸w z wrodzon膮 wad膮
serca w wieku 18–72 lat (艣rednio 29,3 ± 10,4 roku), znajduj膮cych si臋 od 1990 r. do kwietnia
2004 r. pod kontrol膮 Poradni Wad Wrodzonych Serca u Doros艂ych przy I Klinice Kardiologii
AM w Poznaniu. Jako zaburzenia rytmu przyjmowano ich obecno艣膰 w badaniu elektrokardiograficznym
wykonanym w czasie wizyty w poradni, w szpitalu terenowym, w poradni lekarza
pierwszego kontaktu b膮d藕 w badaniu holterowskim. Za istotne nadkomorowe zaburzenia
rytmu serca uznawano nieutrwalony cz臋stoskurcz nadkomorowy (co najmniej 5 zespo艂贸w
QRS z cz臋sto艣ci膮 wi臋ksz膮 ni偶 100/min) lub migotanie/trzepotanie przedsionk贸w wed艂ug og贸lnie
przyj臋tych kryteri贸w.
Wyniki i wnioski: Na podstawie analizy: cz臋sto艣ci wyst臋powania istotnej arytmii nadkomorowej
w poszczeg贸lnych wadach wrodzonych serca, z uwzgl臋dnieniem stopnia jej z艂o偶ono艣ci
anatomicznej, por贸wnania pojawiania si臋 omawianych zaburze艅 rytmu u chorych operowanych
i nieoperowanych, a tak偶e 艣redniego wieku os贸b z t膮 arytmi膮, stwierdzono, 偶e nadkomorowe
zaburzenia rytmu stanowi膮 cz臋ste powik艂anie kliniczne doros艂ych pacjent贸w z wadami
wrodzonymi serca oraz 偶e istotna arytmia nadkomorowa wyst臋puje z wi臋ksz膮 cz臋sto艣ci膮
u chorych z wadami serca o bardziej z艂o偶onej anatomii, u os贸b starszych i niepoddanych
w przesz艂o艣ci zabiegowi kardiochirurgicznemu. (Folia Cardiol. 2005; 12: 510–519