6 research outputs found
Assessment of the left atrial remodelling in patients with paroxysmal atrial fibrillation after cryoablation.
TEZ12700Tez (Uzmanlık) -- Çukurova Üniversitesi, Adana, 2016.Kaynakça (s. 50-56) var.IX, 57 s. :_res. (bzs. rnk.), tablo ;_29 cm.Amaç: Paroksismal atriyal fibrilasyon (PAF) tedavisinde kriyoablasyon ile pulmoner ven izolasyonu (PVI) son yıllarda sıklığı artan bir ablasyon yöntemi olarak uygulanmaktadır. Ablasyon tedavisinin ilaçlara göre PAF hastalarını daha fazla sinüste tuttuğu bilinmektedir. Bununla birlikte PVI’nun atriyal yeniden şekillenme üzerine etkisi tam bilinmemektedir. Sol atriyal volüm (LAV), sol atriyal volüm indeksi (LAVi), Galektin-3 (Gal-3) ve nötrofil/lenfosit oranı (N/L oranı) kardiyak fibrozis, inflamasyon ve sol atriyal yeniden şekillenmeyi gösteren önemli belirteçlerdir. Bu çalışmada kriyoablasyon ile PVI yapılan hastalarda LAV, LAVi, Gal-3 ve N/L oranı ile AF nüksü arasındaki ilişkinin incelenmesi amaçlanmıştır. Gereç ve yöntem: Çalışmamıza semptomatik, en az 1 antiaritmik tedaviye yanıt vermeyen ve kriyoablasyon ile PVI uygulanan 50 PAF’lı hasta dahil edilmiştir. Her hastaya ablasyon öncesi, ablasyon sonrası 6. ay ve 12. ay Gal-3, N/L oranı bakılmış, LAV ve LAVi ölçülmüştür. 6. ve 12. aylarda tüm hastalara AF nüksünü belirlemek için 7 gün süreyle olay kaydedici takılmıştır. 12. ay sonunda hastalar nüks olanlar (n=14) ve olmayanlar (n=36) olarak iki gruba ayrılmıştır. Bu iki grup arasında LAV, LAVi, Gal-3 ve N/L oranı karşılaştırılarak sol atriyal yeniden şekillenme ve nüks gelişimindeki rolleri değerlendirilmiştir. Bulgular: LAV ve LAVi 12. ayın sonunda nüks gelişen vakalarda anlamlı olarak arttığı görülmüştür. Nüks gelişen hastaların işlem öncesi LAV’leri 41.39±18.13 ml iken 12. ayın sonunda 53.24±22.11 ml olarak ölçülmüştür (p=0.037). LAVi ise işlem öncesi nüks gelişen vakalarda 20.9±8.91 ml/m2 iken 12. ayın sonunda 26.85±11.28 ml/m2’dir (p=0.05). Hem Gal-3 hem de N/L oranı AF nüksünde anlamlı olarak artış göstermemiştir. AF nüksü gelişen hastaların ablasyon öncesi Gal-3 ortalaması 6.34±4.13 ng/ml, ablasyon sonrası 12. ayda 6.66±4.09 ng/ml olarak tespit edilmiştir (p=0.516). N/L oranı ise nüks gelişenlerde ablasyon öncesi 3.15±1.59 103/?l iken ablasyon sonrası 12. ayda 2.28±1.07 103/?l olarak ölçülmüştür (p=0.674). Sonuç: PAF hastalarında kriyoablasyon sonrası yeniden şekillenmenin takibinde ve nüksü öngördürmede LAV ve LAVi kullanılabilir. Gal-3 ve NLR gibi fibrozis belirteçleri AF nüksünü öngördürmede anlamlı değildir.Aim: Cryoballoon-based pulmonery vein isolation (PVI) is a treatment option, which is increasingly used for paroxysmal atrial fibrillation (PAF) treatment in recent years. It is known that PVI maintains sinus rhythm better than medical traetment in PAF patients.On the other hand , effects of PVI on atrial remodelling is not well known. Left atrial volume (LAV), left atrial volume index (LAVi), Galectin-3 (Gal-3) and neutrophil to lymphocyte ratio (NLR) are important parameters for demonstrating cardiac fibrosis, inflammation and left atrial remodelling. In this study, we aimed to investigate the relationship between LAV, LAVi, Gal-3 and NLR and AF reccurence. Materials and methos: 50 patients with symptomatic PAF despite ³1 antiarrhythmic drug(s), who underwent cryoballoon-based pulmonery vein ablation were enrolled in our study. LAV, LAVi, Gal-3 and NLR parameters were measured at baseline, 6 and 12 months after ablation. 7-day event recorder were performed simultaneously in these follow-up visits in order to demonstrate AF runs. Patients were divided into two groups as recurrence (n=14) and non-recurrence (n=36). LAV, LAVi, Gal-3 and NLR values were compared between these two groups. Results: Both LAV nad LAVi were significantly higher in reccurence group. In recurrence group, before ablation LAV was 41.39±18.13 ml, after ablation at 12 months LAV was 53.24±22.11 ml (p=0.037). LAVi was 20.9±8.91 ml/m2before ablation and 26.85±11.28 ml/m2after ablation at 12 months (p=0.05). There was no significant difference in both Gal-3 and NLR. In recurrence group mean Gal-3 level was 6.34±4.13 ng/ml before the ablation and 6.66±4.09 ng/ml after ablation at 12 months (p=0.516). Before the ablation mean NLR was 3.15±1.59 103/?l and 2.28±1.07 103/?l after ablation at 12 months in recurrence group (p=0.674). Conclusion: In this studyLAV and LAVi are useful to predict the remodelling of the left atrium and AF recurrence after cryoballoon-based pulmonery vein ablation. However, biomarkers such as Gal-3 and NLR, which demonstrates cardiac fibrosis, are not associated with AF recurrence
Impaired autonomic and repolarization abnormalities in patients with facioscapulohumeral dystrophy
Objective: Facioscapulohumeral Dystrophy (FSHD) is one of the most common adult muscular dystrophies. We aim to investigate structural, functional and arrhythmic abnormalities in patients with FSHD Type-1. Methods: Left ventricular mass, left ventricular tissue doppler analysis and myocardial performance index (MPI) were calculated in Type-1 FSHD and healthy controls. A 24-hour ambulatory electrocardiogram (ECG) analysis was performed. T wave peak to end (Tp-e) interval and Tp-e/QT ratio was calculated. Results: In the study average heart rate was significantly higher (93.6±10.1 min-1 vs 74.3±5.6 min-1; p=0.0001) and standard deviation of N-N intervals was significantly lower (47.43±15.49 vs 69.85±19.18; p=0.001) in FSHD Group. Tp-e interval was longer (78.6±14.6 msec vs 64.3±16.5 msec; p=0.031) and Tp-e/QT ratio was larger (22.9±3.2 vs 17.8±5.4; p=0.018) in the FHSD Group. Conclusion: These findings suggest that autonomic and repolarization abnormalities might be observed in patients with FSHD in spite of normal structural and functional myocardial function
The Relationship between Coronary Artery Calcium Score and Monocyte to High-Density Lipoprotein Cholesterol Ratio in Patients with Stable Angina Pectoris
Antibiyotik ve narkotik analjezik tedavisini takiben ortaya çıkan eosinofilik pnömoni ve eozinofili ile ilişkili eozinofilik miyokardit
Eozinofilik miyokardit (EM), miyokarditin nadir gözlenen bir formu olup sıklıkla kalp yetersizliği ile beraber gözlenmektedir. Eozinofilik miyokardit sıklıkla hipereozinofili sendromunun (HES) bir bileşenidir. Hipereozinofili sendromu nadir bir hastalık olup, eozinofili ile kendini gösteren organ sistem bozukluğudur. Otuz sekiz yaşında erkek hasta acil servise sol inguinal ağrı ve ateş ile başvurdu. İdrar yolu enfeksiyonu ve nefrolitiyazis tanısı ile hastaneye yatırıldı. Antibiyotik (meropenem günde 3 gram) ve analjezik (pethidin günde 50 mg) tedavisi intravenöz başlandı. Göğüste kırmızı lekeler ve akciğerlerde iki taraflı ral ve akciğer seslerinde azalma saptandı. Elektrokardiyogramda spesifik bir değişiklik gözlenmedi. Laboratuvar değerlerinde kardiyak biyobelirteçlerde yükseklik ve eozinofili gözlendi. Periferik kan yayması ve kemik iliği biyopsisi eozinofili ile uyumluydu. Akciğer grafisinde yaygın iki taraflı interstisyel ve retikülonodül infiltrasyonlar gözlendi. Transtorasik ekokardiyografide sol ventrikül kalınlaşması saptandı. Koroner anjiyografide koroner arterler normal olarak değerlendirildi. Eozinofilik miyokarditten şüphelenilen olguya kesin tanı ve tedavi açı- sından endomiyokardiyal biyopsi yapıldı. Patolojik değerlendirmeler EM tanısını doğruladı. Kesin tanı konulduktan sonra hastaya kortikosteroid tedavisi başlandı. Tedaviden bir gün sonra, hastanın göğüs ağrısı ve nefes darlığı belirgin bir şekilde azaldı ve aynı zamanda kardiyak biyobelirteçler ve eozinofil değerinde azalma gözlendi; 72 saat sonra akci- ğer grafisi normal olarak değerlendirildi. Hasta kortikosteroid tedavisi ile taburcu edildi.Eosinophilic myocarditis (EM) is a rare form of myocarditis that usually presents with heart failure due to eosinophilic infiltration. EM is often a component of hypereosinophilic syndrome (HES). HES is a rare disorder characterized by persistent, marked eosinophilia combined with organ system dysfunction. A 38-year-old man was admitted to emergency services with left inguinal pain and fever, and was hospitalized with diagnosis of nephrolithiasis and urinary tract infection. Intravenous antibiotic therapy of 3 grams meropenem per day and analgesic of 50 mg pethidine per day were administered. Typical angina pectoris and dyspnea developed approximately 24 hours after treatment. Rash on the chest, and diminished bilateral lung sounds and rales were observed. Nonspecific changes were present on electrocardiogram. Laboratory analysis showed progressively increasing levels of cardiac biomarkers and eosinophilia. Peripheral blood smear, bone marrow aspiration, and biopsy demonstrated eosinophilia. Chest xray revealed diffuse, bilateral interstitial and reticulonodular infiltrates. Transthoracic echocardiography showed thickened left ventricle. Coronary angiography revealed normal coronary arteries. EM was suspected, endomyocardial biopsy was performed, and pathologic specimen confirmed the diagnosis. Corticosteroid treatment was initiated, and within 1 day, angina pectoris and dyspnea had dramatically reduced, and cardiac biomarkers and eosinophil count had decreased. Normal chest x-ray was observed after 72 hours. The patient was discharged with steroid treatmen
Ultrasound accelerated thrombolysis may be an effective and safe treatment modality for intermediate risk/submassive pulmonary embolism
PubMedID: 26673444Pulmonary embolism (PE) is a potentially life-threatening condition and the fact that 90% of PE originate from lower limb veins highlights the significance of early detection and treatment of deep vein thrombosis.1) Massive/high risk PE involving circulatory collapse or systemic arterial hypotension is associated with an early mortality rate of approximately 50%, in part from right ventricular (RV) failure.2) Intermediate risk/submassive PE, on the other hand, is defined as PE-related RV dysfunction, troponin and/or B-type natriuretic peptide elevation despite normal arterial pressure.3) Without prompt treatment, patients with intermediate risk PE may progress to the massive category with a potentially fatal outcome. In patients with PE and right ventricular dysfunction (RVD), in hospital mortality ranges from 5% to 17%, significantly higher than in patients without RVD.4,5). © 2016, International Heart Journal Association. All rights reserved