Zapotrzebowanie na nową zabudowę mieszkaniową według zasad planu ogólnego a procesy demograficzno-przestrzenne i dotychczasowa praktyka urbanistyczna

Abstract

The article presents a series of original basic research focused on estimating the demand for new housing development (ZAP) and spatial-demographic balances, which, in master plans, are a determinant of the area’s possibilities for spatial development in the borough. In addition to ZAP, the work included an overview of related demographic, housing and construction market dynamics. The study aimed to assess the impact of the expected results from the balance sheets on the improvement of spatial structures within boroughs as part of the ongoing reform of spatial planning. The result of the research shows that the introduced balancing model based on a uniform ZAP estimation algorithm for all local governments can hardly be considered an optimal solution. It is based on the concept of duplicating the results of urbanization of the last 20 years, which limits the development opportunities of most cities and, contrary to the intentions of the legislator, disproportionately promotes boroughs in suburbanization areas. In addition, the construction of the regulations is so incomplete that most municipalities outside of urban functional areas will receive an individual, uniform, flat-rate calculation – independent of the ZAP precomputing. A comparison of the results of the research subgroups raises uncertainty when it comes to the effects of future master plans, especially from the perspective of the country’s development priorities and the formation of its settlement structure.Artykuł przedstawia serię autorskich badań podstawowych skupionych wokół szacowania zapotrzebowania na nową zabudowę mieszkaniową (ZAP) i bilansów przestrzenno-demograficznych, które w planach ogólnych są wyznacznikiem obszarowych możliwości rozwoju przestrzennego gmin. Oprócz ZAP prace objęły przegląd powiązanych z nim procesów demograficznych, mieszkaniowych i dynamiki rynku budowlanego. Celem badań była próba oceny wpływu bilansów na zmianę struktur przestrzennych gmin w ramach toczącej się reformy planowania przestrzennego. Na ich podstawie można stwierdzić, że wprowadzony model bilansowania oparty na jednolitym dla wszystkich samorządów algorytmie szacowania ZAP trudno uznać za rozwiązanie optymalne. Przegląd wyników rodzi wątpliwości co do skutków przestrzennych przyszłych planów ogólnych zwłaszcza z perspektywy priorytetów rozwojowych państwa i kształtowania jego struktury osadniczej