The Consent of the Issuer in the Crime of Forgery

Abstract

Περιέχει βιβλιογραφικές παραπομπέςΗ παρούσα μεταπτυχιακή διπλωματική εργασία εξετάζει τη λειτουργία της συναίνεσης του εκδότη στο έγκλημα της πλαστογραφίας, ένα ζήτημα κεντρικής σημασίας για την ποινική επιστήμη και την εφαρμογή αυτής στην πράξη. Η έρευνα αναλύει τις θεωρητικές βάσεις και τις πρακτικές διαστάσεις ενός φαινομένου που θέτει σε αμφισβήτηση τις παραδοσιακές αντιλήψεις περί πλαστότητας εγγράφων. Μεθοδολογικά, η μελέτη υιοθετεί διεπιστημονική προσέγγιση, εξετάζοντας την ιστορική εξέλιξη της έννοιας της συναίνεσης από την αρχαία φιλοσοφία έως τις σύγχρονες θεωρίες, τη νομική διάσταση αυτής και την εφαρμογή της στο χώρο του ποινικού δικαίου, τη δογματική ανάλυση των βασικών εννοιών της πλαστογραφίας και τη λειτουργία της συναίνεσης του εκδότη υπό το πρίσμα του εξεταζόμενου αδικήματος, καθώς και την εμπειρική διερεύνηση της νομολογιακής πρακτικής. Τα κύρια ευρήματα καταδεικνύουν ότι η έγκυρη συναίνεση του εκδότη αποκλείει την αντικειμενική υπόσταση του εγκλήματος της πλαστογραφίας, καθώς διατηρείται η εγγυητική λειτουργία του εγγράφου. Η νομολογιακή ανάλυση αποκαλύπτει τη σταδιακή μετάβαση από φορμαλιστικές προσεγγίσεις σε ρεαλιστικές αξιολογήσεις που σέβονται την ελευθερία διάθεσης των εννόμων αγαθών δίχως να πλήττουν τις δογματικές αρχές του ποινικού δικαίου, ανταποκρινόμενες στην πολυπλοκότητα και τη λογική των βιοτικών σχέσεων. Ωστόσο, η έρευνα εντοπίζει σημαντικές προκλήσεις στην ερμηνεία και την πρακτική εφαρμογή, ιδιαίτερα δυσχερών και δυσδιάκριτων εννοιών της εν λόγω προβληματικής, που «δοκιμάζουν» τις διατυπωθείσες θέσεις της επιστημονικής κοινότητας στην πράξη. Η μελέτη καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η συναίνεση του εκδότη στην πλαστογραφία συνιστά κι αυτή θεμελιώδη έκφραση της ατομικής αυτονομίας και παρά τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που φέρει, αποτελεί αξονική έννοια η οποία υπό συγκεκριμένους όρους και αναλόγως τη μορφή που λαμβάνει επιδρά αποφασιστικά στην στοιχειοθέτηση του τυποποιημένου αυτού εγκληματικού φαινομένου.This Master's thesis examines the function of issuer consent in the crime of forgery, an issue of central importance to criminal science and its practical application. The research analyzes the theoretical foundations and practical dimensions of a phenomenon that challenges traditional conceptions regarding document falsification. Methodologically, the study adopts an interdisciplinary approach, examining the historical evolution of the concept of consent from ancient philosophy to contemporary theories, its legal dimension and application in the field of criminal law, the dogmatic analysis of the basic concepts of forgery and the function of issuer consent under the prism of the examined offense, as well as the empirical investigation of jurisprudential practice. The main findings demonstrate that valid issuer consent precludes the objective element of the crime of forgery, as the guarantee function of the document is preserved. The jurisprudential analysis reveals a gradual transition from formalistic approaches to realistic assessments that respect the freedom of disposal of legal goods without undermining the dogmatic principles of criminal law, responding to the complexity and logic of social relations. However, the research identifies significant challenges in the interpretation and practical application of particularly difficult and indistinct concepts within this problematic area, which "test" the formulated positions of the scientific community in practice. The study concludes that issuer consent in forgery also constitutes a fundamental expression of individual autonomy and, despite the particular characteristics it bears, represents a pivotal concept which, under specific conditions and depending on the form it takes, decisively affects the establishment of this codified criminal offense.76 σ