Dobra współpraca dłużnika zajętej wierzytelności z organem egzekucyjnym i wierzycielem jako warunek skuteczności egzekucji administracyjnej

Abstract

This article discusses issues related to implementing the principle of cooperation between the debtor of the seized receivable, the enforcement authority, and the creditor into administrative enforcement procedures, as well as the impact of this principle on the effectiveness of enforcement. The dominant objective of this cooperation is the efficient and rapid exchange of information between these entities, based on a gratuitous nature. However, while the legislator does not provide direct legal sanctions for lack of cooperation on the part of the enforcement authority and the creditor, these sanctions are numerous and severe for the lack of cooperation on the part of the third-party debtor. This neglects the relationship between the third-party debtor and the obligor, which is based on voluntary and often long-term cooperation, from which both entities benefit. This relationship, from a pragmatic perspective, makes it stronger than the administrative relationship between the enforcement authority and the third-party debtor. The legislator attempts to enforce the third-party debtor’s loyalty to the enforcement authority and the creditor through deterrent sanctions, so that the latter provides only truthful, useful, and current information. Behavioral administration tools are forgotten, which, by basing cooperation on established trust, mutual kindness, and courtesy, could ensure the effectiveness of administrative enforcement not only through negative but also positive motivation.W artykule omówiono problematykę związaną z wdrożeniem do administracyjnej procedury egzekucyjnej zasady współpracy dłużnika zajętej wierzytelności, organu egzekucyjnego i wierzyciela oraz wpływu tej zasady na skuteczność prowadzonej egzekucji. Dominującym przedmiotem tej współpracy jest sprawna i szybka wymiana informacji między wyżej wskazanymi podmiotami, oparta na nieodpłatności. O ile jednak za brak współpracy ze strony organu egzekucyjnego i wierzyciela ustawodawca nie przewidział bezpośrednich sankcji prawnych, o tyle za brak współpracy ze strony dłużnika zajętej wierzytelności sankcje te są liczne i dolegliwe. Zapomina się przy tym o relacji dłużnika zajętej wierzytelności ze zobowiązanym, która oparta jest na dobrowolnej i często wieloletniej współpracy, z której oba te podmioty czerpią korzyści, co czyni tę relację z pragmatycznego punktu widzenia silniejszą od stosunku administracyjnego, jaki łączy organ egzekucyjny z dłużnikiem zajętej wierzytelności. Lojalność tego ostatniego wobec organu egzekucyjnego oraz wierzyciela ustawodawca próbuje wymusić odstraszającymi sankcjami, tak aby ten przekazywał wyłącznie informacje prawdziwe, przydatne i aktualne. Zapomina się przy tym o narzędziach administracji behawioralnej, które opierając współpracę na zbudowanym zaufaniu, wzajemnej życzliwości i uprzejmości, mogłyby za pomocą nie tylko motywacji negatywnej, lecz także motywacji pozytywnej zapewnić skuteczność egzekucji administracyjnej