Chrystologia Liberatusa z Kartaginy (stosunek do neochalcedonizmu)

Abstract

Liberatus – archdeacon of the Carthaginian Church lived in the 6th century through the intensification of Christological controversies during the reign of Emperor Justinian and the theological dominance of neo-Chalcedonism in Constantinople and other centers of the empire. In his only known contemporary work, Breviarium, he attempted to defend the so-called „Three Chapters”, condemned by the imperial edict and the decision of the Second Council of Constantinople, showing the issue of their orthodoxy against the background of the development of radical Christological movements: nestorianism and eutychanism. The following article analyzes the work of the African priest in terms of his Christology, focusing on his attitude to neo-Chalcedonism, through the prism of the reception of Cyrillic Christology, the figures of Antiochian theologians from the 5th century and the theopaschite formula.Liberatus – archidiakon Kościoła kartagińskiego – żył w VI w. w okresie nasilenia się kontrowersji chrystologicznych za panowania cesarza Justyniana i dominacji teologicznej neochalcedonizmu w Konstantynopolu i innych ośrodkach imperium. W swoim jedynym znanym współcześnie dziele pt. Breviarium podjął próbę obrony tzw. „Trzech Rozdziałów”, potępionych cesarskim edyktem oraz decyzją II soboru konstantynopolitańskiego, ukazując zagadnienie ich ortodoksyjności na tle rozwoju radyklanych ruchów chrystologicznych: nestorianizmu i eutychanizmu. W poniższym artykule została przeprowadzona analiza dzieła afrykańskiego duchownego pod kątem wyznawanej przez niego chrystologii, skupiając się na jego stosunku do neochalcedonizmu przez pryzmat recepcji chrystologii cyryliańskiej, postaci antiocheńskich teologów z V w. oraz formuły teopaschickiej