Zbycie rzeczy lub prawa objętych sporem (art. 192 pkt 3 k.p.c.) z perspektywy dyspozycyjności i efektywności polskiego procesu cywilnego

Abstract

The disposal of items or rights covered by a dispute in civil proceedings is regulated to ensure stability of the process. However, this leads to a restriction of the principle of disposability and consequently reduces the effectiveness of the proceedings. Material disposals (settlement, acknowledgement of the claim or withdrawal of the claim with waiver of the claim) involving the seller should be deemed inadmissible by the court because the seller cannot dispose of the disputed subjective right freely. As a result of singular succession during the proceedings, this right has been transferred to the buyer, who is its sole disposer from that moment onwards.Zbycie rzeczy lub prawa objętych sporem w toku postępowania cywilnego zostało uregulowane w sposób zapewniający stabilizację procesu, ale zarazem prowadzi do ograniczenia zasady dyspozycyjności, a w konsekwencji również efektywności postępowania. Czynności dyspozycji materialnej (ugoda, uznanie powództwa czy cofnięcie pozwu ze zrzeczeniem się roszczenia) dokonane z udziałem zbywcy powinny być uznane przez sąd za niedopuszczalne, ponieważ zbywca nie może swobodnie dysponować prawem podmiotowym stanowiącym przedmiot sporu, które na skutek sukcesji singularnej dokonanej w toku postępowania zostało przeniesione na nabywcę – od tego momentu jego wyłącznego dysponenta