Uwagi na tle konstrukcji normatywnej uznania za pracownika z art. 8 ust. 2a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych – glosa do wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 22 listopada 2023 r., III AUa 3684/22

Abstract

The commentary approves the judgment of the Court of Appeal. The judgment in question is in line with the statutory normative structure contained in Article 8 section 2a of the Act on the social security system. This provision in the field of social security law modifies the concept of an employee, going beyond the employment relationship, which is extended to persons performing work on the basis of an agency contract, a mandate contract or another contract for the provision of services, or a contract for specific work, if the contract was concluded with the employer’s own or if work under the contract is performed for the employer with whom the party has an employment relationship. The regulation in question is worth analyzing due to the developed line of case law, which should be linked to the legislator’s intention, which differs significantly from a literal interpretation, the effects of which should be critically assessed in relation to the legislator’s purpose.Glosa ma charakter aprobujący wobec wyroku Sądu Apelacyjnego. Przedmiotowe orzeczenie jest związane z wprowadzoną przez ustawodawcę konstrukcją normatywną uznania za pracownika zawartą w art. 8 ust. 2a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Regulacja ta rozszerza w zakresie prawa ubezpieczeń społecznych definicję pracownika poza sferę stosunku pracy, która obejmuje również osoby wykonujące pracę na podstawie umowy agencyjnej, zlecenia lub innej umowy o świadczenie usług, do której stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące zlecenia albo umowy o dzieło, jeżeli umowa została zawarta z własnym pracodawcą lub jeżeli praca w ramach umowy jest wykonywana na rzecz pracodawcy, z którym strona pozostaje w stosunku pracy. Przedmiotowa regulacja warta jest analizy z uwagi na wypracowaną przez Sąd Najwyższy i sądy powszechne linię orzeczniczą, istotnie odstępującą od wykładni literalnej, której efekty należy krytycznie odnieść do ratio legis, który przyświecał ustawodawcy