The treatment of people with dementia through nature. A hospitality centre for people with dementia in the old monastery of "St. George Mormoris" in the settlement of Nerokuros, Chania

Abstract

Η παρούσα διπλωματική εργασία μελετά την επανάχρηση της Μονής του Αγίου Γεωργίου του Μορμόρη, στον οικισμό Νεροκούρου Χανίων , ύστερα από την εγκατάλειψή της το 1996 και την επέκτασή της, με νέο συγρκότημα κτηρίων, σε κέντρο άνοιας.Περίληψη: Η διπλωματική εργασία προτείνει την επανάχρηση και επέκταση της ιστορικής μονής στα Νεροκούρου, μετατρέποντάς την σε σύγχρονο κέντρο άνοιας. Οι ηλικιωμένοι επισκέπτες έχουν τη δυνατότητα να διαμείνουν προσωρινά ή μόνιμα, απολαμβάνοντας φροντίδα, σίτιση, καθώς και συμμετοχή σε δημιουργικά εργαστήρια και εκδρομές. Η επέκταση της μονής περιλαμβάνει τις κλίνες των ασθενών, με κάθε κτιριακή ενότητα να αντιστοιχεί σε διαφορετικό στάδιο άνοιας. Σε όλα τα τμήματα περιλαμβάνονται κοινόχρηστοι χώροι, ενώ εξασφαλίζεται άμεση σύνδεση με τη φύση, ενθαρρύνοντας την περιήγηση στους εξωτερικούς χώρους. Οι παλαιές κλίνες των μοναχών επαναχρησιμοποιηούνται για τη διαμονή των εθελοντών, οι οποίοι βοηθούν στη φροντίδα και εξυπηρέτηση των ασθενών κατά τη διάρκεια της ημέρας. Όσοι ασθενείς είναι σε θέση, μπορούν να συμμετέχουν στη γεωργική φροντίδα των γύρω εκτάσεων, όπου τα προϊόντα αξιοποιούνται στο εστιατόριο του παλαιού ελαιοτριβείου, το οποίο διατηρείται ως ιστορικό και λειτουργικό στοιχείο του συνόλου. Η αρχιτεκτονική πρόταση βασίζεται στη χρήση φυσικών υλικών, όπως η τεχνική rammed earth, ως πλήρωση του δομικού σκελετού και τα ξύλινα στοιχεία, στο εσωτερικό των κλινών, με σκοπό την αρμονική ενσωμάτωση του στο τοπίο και την ενίσχυση της σχέσης του ανθρώπου με το φυσικό περιβάλλον.Summarization: This thesis proposes the adaptive reuse and extension of the historic monastery in Nerokourou, transforming it into a modern nursing home for people with dementia. Elderly visitors have the option to stay either temporarily or permanently, receiving care, meals, and participating in creative workshops and excursions. The extension of the monastery includes patient wards, with each building unit corresponding to a different stage of dementia. All sections include communal spaces and ensure direct contact with nature, encouraging exploration of the outdoor areas. The former monks’ cells are repurposed to accommodate volunteers who assist in the care and support of patients throughout the day. Patients who are able may participate in the agricultural development of the surrounding land, with the produce being used in the restaurant housed in the old olive mill, which is preserved as both a historical and functional element of the complex. The architectural proposal is based on the use of natural materials, such as rammed earth for infilling the structural framework, and wooden elements in the interior of the wards, aiming for a harmonious integration into the landscape and the enhancement of the human connection with the natural environment