Ishrana autohtonih rasa domaćih životinja u održivim sistemima gajenja

Abstract

U održivim sistemima razvoja stočarstva, daje se prednost autohtonim vrstama i rasama domaćih životinja jer su one pre svega proizvod specifičnih uslova: klimatskih, istorijskih, ekonomskih, a sa druge strane otporne su na bolesti i imaju duži vek iskorišćavanja. Autohtone rase su nastale na određenom geografskom području i prilagođene su uslovima života sa tog područja. U Srbiji imamo nekoliko autohtonih rasa goveda, ovaca, svinja i živine koje su adaptirane na klimatske uslove tradicionalnog uzgoja na ovom području. Sa druge strane, pod pritiskom društva, a i same poljoprivredne zajednice, proizvodnja namirnica animalnog porekla kreće se prema sistemu proizvodnje koji uključuje bolji tretman i dobrobit životinja, vodi računa o našim, ali i resursima životne sredine, a u isto vreme rezultira i proizvodima koji ne sadrže neželjene ostatke hemikalija. Prve značajnije potrebe potrošača za organski proizvedenom hranom javljaju se sredinom prošlog veka paralelno sa promocijom organskih bašti. Autohtone rase koje se efikasno gaje u različitim ekosistemima (šumskim, pašnjacima) uz kombinaciju proizvodnje hrane za njihovu prehranu, donose ne samo mogućnost očuvanja genetičkih resursa ovih životinja, već i ekonomski povoljan ambijent za stvaranje profita i isplative proizvodnje. U ovom radu prikazan je botanički sastav biljaka na pašnjacima u opštini Dimitrovgrad, Srbija, kao značaj resurs i nutritivna strategija za ishranu autohtonih rasa životinja. Vraćanje tradicionalnom načinu uzgoja i ispaše ovaca i goveda doprinelo bi ne samo obnovi biljnih vrsta i povećanju njihove sposobnosti za opstanak, već i povećanju broja domaćih autohtonih vrsta životinja sa ovih područja. Takođe, tradicionalno gajenje domaćih svinja u šumama i na obalama ravničarskih reka su jedan od sistema koji zavređuju pažnju kada je u pitanju očuvanje ugroženih autohtonih rasa.Zbornik predavanj