The use of selected telehealth services in primary health care during the COVID-19 pandemic

Promotor: prof. dr hab. n. med. i n. o zdr. Edyta Barnaś ; promotor pomocniczy: dr n. med. Małgorzata Marć - 512 s.Wstęp. Pandemia COVID 19 przyczyniła się między innymi do nagłego ograniczenia dostępu do podstawowej opieki zdrowotnej i nagłą potrzebę alternatywnej formy udzielania porady zdrowotnej w formie teleporady. Cel. Poznanie opinii świadczeniobiorców i świadczeniodawców oraz identyfikacja czynników determinujących sposób świadczenia teleporad w zakresie świadczeń podstawowej opieki zdrowotnej w wybranych powiatach województwa podkarpackiego w okresie pandemii COVID-19. Materiały i metody. Badaniami objęto 468 świadczeniobiorców i 9 lekarzy w pięciu podmiotach udzielających świadczeń z zakresu POZ, w czterech wylosowanych powiatach województwa podkarpackiego, którzy w okresie od 12 marca 2020 do września 2022 roku korzystali z przynajmniej jednej teleporady lekarza POZ. Metodą badawczą był sondaż diagnostyczny, a narzędziami badawczymi były: Skrócony Test Sprawności Umysłowej wg HODGKINSONA- AMTS, Autorski kwestionariusz ankiety, Skala Satysfakcji z Życia SWLS, Lista Oczekiwań Pacjenta- PRF. Wyniki. Najczęstszą formą konsultacji z lekarzem POZ w okresie pandemii COVID-19 z jakiej korzystało 302 (64,5%) świadczeniobiorców była teleporada w formie konsultacji telefonicznej. Rozwiązanie głównego problemu ze zdrowiem przez lekarza w trakcie teleporady w opinii badanych świadczeniobiorców POZ było istotnie zależne od płci (chi2= 13,48; φ=0,17; p=0,004), obecnego stanu zdrowia (chi2= 32,85; V=0,15;p=0,001); występowania chorób przewlekłych takich jak nadciśnienie (chi2 = 24,84;φ=0,23; p=0,0001) i cukrzyca (chi2= 9,25; φ=0,14; p=0,026). Widoczny był istotny związek pomiędzy satysfakcją z życia badanych świadczeniobiorców POZ a opinią dotyczącą zadowolenia z najczęstszej formy konsultacji z lekarzem POZ w pandemii COVID-19 w formie teleporady (chi2= 232,38; V=0,35; p=0,0001) i zadowoleniem z konsultacji osobistej (chi2=182,80; V=0,31; p=0,0001). Opinia badanych świadczeniobiorców POZ dotycząca prawdopodobieństwa polecenia najbliższej osobie teleporady była istotnie zależna od płci (chi2=21,25; φ=0,21;p=0,012) i obecnego stanu zdrowia (chi2=142,58; V=0,28; p=0,001). Wnioski. Pandemia spowodowała niemal dwukrotnie większą liczbę osób korzystających z teleporady w formie konsultacji telefonicznych aniżeli w formie konsultacji bezpośredniej z lekarzem POZ. Głównymi korzyściami teleporady dla świadczeniobiorców POZ było rozwiązanie głównego problemu przez lekarza POZ, przedłużenie leków przyjmowanych przewlekle, uzyskanie skierowanie na badania i/lub do specjalisty, uzyskanie porady i edukacja zdrowotna oraz wszystkich informacji dotyczących stanu zdrowia. Osoby korzystające z teleporady miały niską oraz przeciętną satysfakcję z życia, częściej twierdziły, że w trakcie teleporady rozwiązano ich problem zdrowotny lub miały możliwość umówienia się na konsultację w kontakcie z lekarzem, teleporada była skuteczna i porównywalna z wizytą osobistą i poleciłyby teleporadę bliskiej osobie.Introduction. Among other things, the COVID-19 pandemic has contributed to a sudden reduction in access to primary healthcare and an urgent need for an alternative form of health advice in the form of teleconsultation. Objective. To learn the opinions of beneficiaries and service providers and to identify factors determining the manner of providing teleconsultations in the field of primary health care in selected counties of the Podkarpackie Province during the COVID-19 pandemic. Materials and methods. The study covered 468 beneficiaries and 9 physicians in five primary care providers in four randomly selected counties of the Podkarpackie Province, who used at least one primary care physician teleconsultation between March 12, 2020 and September 2022. The research method was a diagnostic survey and the research tools were: the Abbreviated Mental Fitness Test according to HODGKINSON-AMTS, an original questionnaire, the Satisfaction with Life Scale-SWLS and the Patient Expectations List-PRF. Results. The most common form of consultation with a primary care physician during the COVID-19 pandemic, used by 302 (64.5%) beneficiaries, was a teleconsultation in the form of a telephone consultation. The resolution of the main health problem by the doctor during the teleconsultation, in the opinion of the surveyed primary care beneficiaries, was significantly dependent on gender (chichi22= 13.48; φ=0.17; p=0.004), current health status (chichi22= 32.85; V=0.15; p=0.001); the presence of chronic diseases such as hypertension (chichi22= 24.84; φ=0.23; p=0.0001) and diabetes (chichi22= 9.25; φ=0.14; p=0.026). There was a significant correlation between the life satisfaction of the surveyed primary care beneficiaries and their opinion on their satisfaction with the most common form of consultation with a primary care physician during the COVID-19 pandemic in the form of teleconsultation (chichi22= 232.38; V=0.35; p=0.0001) and satisfaction with face-to-face consultations (chichi22=182.80; V=0.31; p=0.0001). The opinion of the surveyed primary care beneficiaries regarding the likelihood of recommending teleconsultation to a loved one was significantly dependent on gender (chichi22= 21.25; φ=0.21; p=0.012) and current health status (chichi22= 142.58; V=0.28; p=0.001). Conclusions. The pandemic caused almost twice as many people to use teleconsultations in the form of telephone consultations than in the form of face-to-face consultations with a primary care physician. The main benefits of teleconsultations for primary care beneficiaries were the resolution of their main problem by a primary care physician, the extension of chronic medication, obtaining a referral for tests and/or to a specialist, obtaining advice and health education, and all information regarding their health status. People using teleconsultation had low to average life satisfaction, were more likely to say that their health problem was resolved during the teleconsultation or that they were able to make an appointment with a doctor, found teleconsultation to be effective and comparable to a face-to-face visit, and would recommend teleconsultation to a loved one

Reprezentacje zwierząt we współczesnych anglojęzycznych powieściach kanadyjskich

Promotor: prof. dr hab. Oksana Weretiuk - 288 s.Celem rozprawy jest zbadanie reprezentacji postaci pozaludzkich w wybranych współczesnych kanadyjskich powieściach anglojęzycznych, opublikowanych od końca lat 90. XX wieku. Perspektywą krytyczną przyjętą w pracy są studia na zwierzętami. Rozprawa ma na celu przedstawienie różnorodnych metod ukazywania zwierząt w tekstach literackich, ze szczególnym uwzględnieniem pozaludzkiej wyjątkowości, która może służyć jako narzędzie do zacierania tradycyjnych granic między tym, co ludzkie, a tym, co pozaludzkie. Analiza obejmuje poziomy fizyczny i dyskursywny, w tym fabułę, postacie, narratorów i narrację, a także środki stylistyczne wykorzystywane do odtworzenia nieludzkich aktorów i ich języka. Ponadto zestawienie faktów naukowych z literackimi reprezentacjami, podważa kulturowe stereotypy dotyczące istot nieludzkich. Metodologia badawcza opracowana w rozdziale 1 ukazuje, jak zakres badawczy studiów nad zwierzętami koresponduje z teoriami krytycznymi, takimi jak feminizm, studia postkolonialne, ekokrytyka oraz studia nad traumą, a także z badaniami etologicznymi i behawioralnymi. Rozdział 2 przedstawia kontekst historyczny rozwoju obecności istot pozaludzkich w literaturze terytorium dzisiejszej Kanady. Część analityczna składa się z czterech rozdziałów, w których omówiono następujące powieści: Come, Thou Tortoise (2010) autorstwa Jessica Grant, A Beautiful Truth (2013) Colina McAdama, trylogię MaddAddam (Oryx and Crake [2003], The Year of the Flood [2009], MaddAddam [2013]) Margaret Atwood, powieść Fauna (2010) Alissy York, The Animals (2022) Cary’ego Fagana oraz A Recipe for Bees (1998) Gail Anderson-Dargatz.The dissertation examines the representations of nonhuman characters in selected contemporary Canadian novels in English published since the closing years of the 1990s from the perspective of animal studies. The dissertation endeavours to present diverse methods of portraying animals in literary texts, paying special attention to nonhuman particularity that might serve as a tool to blur traditionally enforced human-nonhuman borders. The analysis covers physical and discursive levels, including plot, characters, narrators and narration, as well as the stylistic devices employed to recreate nonhuman actors and their language. Furthermore, juxtaposing scientific facts with the literary representations, burdened by anthropomorphisation and symbolism, challenges cultural stereotypes about nonhumans.The research methodology elaborated in Chapter 1 draws on various theories, including feminist literary studies, postcolonialism, ecocriticism, and trauma studies, as well as interdisciplinary studies on animal language, cognitive abilities, emotions, and pain perception. Chapter 2 presents a historical context for the development of nonhuman presence in literature from the territory of present-day Canada. The analytical part is comprised of four chapters that examine following novels: Jessica Grant’s Come, Thou Tortoise (2010), Colin McAdam’s A Beautiful Truth (2013), Margaret Atwood’s MaddAddam trilogy (Oryx and Crake [2003], The Year of the Flood [2009] MaddAddam [2013]), Alissa York’s Fauna (2010), Cary Fagan’s The Animals (2022), and Gail Anderson-Dargatz’s A Recipe for Bees (1998)

Stomatognathic system and tension of selected masticatory and back muscles versus body posture and postural stability of saxophonists

Promotor: dr hab. Ewa Puszczałowska-Lizis, prof. UR - 172 s.Wstęp: Zawodowi muzycy często zgłaszają problemy dotyczące układu mięśniowo szkieletowego wynikające z gry na instrumencie już na wczesnym etapie szkolenia zawodowego. Fizyczne i psychiczne wymagania związane z grą na instrumencie muzycznym na profesjonalnym poziomie wiążą się z dużymi wyzwaniami dla układu mięśniowo-szkieletowego. Złożone i często powtarzalne zadania podczas ćwiczeń i występów muzycznych mogą zwiększać ryzyko przeciążeń, urazów i związanych z tym problemów zdrowotnych. Cel pracy: Ocena związków wybranych składowych i funkcji układu stomatognatycznego, a także napięcia określonych mięśni żwaczowych i grzbietu, z cechami postawy ciała i wskaźnikami stabilności posturalnej u saksofonistów, na tle mężczyzn niepodejmujących zawodowo lub hobbystycznie gry na instrumentach dętych. Materiał i metody: Badaniami objęto 60 mężczyzn w wieku 20-30 lat, w tym 30 studentów klasy saksofonu losowo wybranych Akademii Muzycznych w Polsce (grupa badana, średnia wieku =25,27±2,88 lat) i 30 losowo wybranych studentów Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie (grupa kontrolna, średnia wieku =24,10±2,50). Średnia stażu gry na saksofonie w przypadku mężczyzn z grupy badanej wyniosła 12,57±2,06 roku. Przeprowadzono badania układu stomatognatycznego (ocena bolesności stawów skroniowo żuchwowych, parafunkcji, trzasków, mobilności kłykci, toru żuchwy podczas ruchu opuszczania, nagryzu, odwodzenia, przesunięcia bocznego (shiftu) w prawo i lewo, kompresji biernej więzadeł i torebki stawu skroniowo-żuchwowego, trakcji i translacji, wykonano palpację torebki stawowej stawu skroniowo-żuchwowego, mięśni żwaczowych, szyi, podpotylicznych i grzbietu, badanie okluzji, prawidłowości zgryzu według klasyfikacji Angle'a, bruksizmu). U mężczyzn z grupy badanej wykonano badanie napięcia wybranych mięśni żwaczowych i grzbietu w spoczynku oraz podczas aktywności obciążających układ stomatognatyczny przy użyciu elektromiografu Noraxon Ultium EMG. Przeprowadzono badanie postawy ciała przy użyciu urządzenia DIERS formetric III 4d, a także badanie stabilności posturalnej przy użyciu platformy dynamograficznej Zebris FDM-S. Do analizy statystycznej wykorzystano testy: t-Studenta dla zmiennych niezależnych U-Manna Whitney’a, chi-kwadrat Pearsona (χ2 ), analizę wariancji powtarzanych pomiarów dla rang Friedmana, czyli ANOVA Friedmana, z testem post-hoc Dunna, korelację liniową Pearsona, lub korelację rang Spearmana. x x 165 Wyniki: Przynależność do grupy badanej determinowała częstość występowania bolesności stawów skroniowo-żuchwowych (p=0,001), parafukcji (p=0,014), trzasków w obrębie stawów skroniowo-żuchwowych (p=0,020), ból w trakcie testu trakcji i translacji (p=0,035), ból w trakcie palpacji torebki stawowej (p=0,009), ból w trakcie palpacji mięśni (p=0,004), objawy bruksizmu (p=0,005). U mężczyzn z grupy badanej częściej stwierdzono klasę II b i III, a w grupie kontrolnej: I lub II a (p=0,002). U mężczyzn z grupy badanej stwierdzono niższe wartości kąta kifozy ICT-ITL max (p<0,001) i częstsze występowanie zmniejszenia kifozy piersiowej (p=0,049). Wnioski: Gra na saksofonie jest czynnikiem predysponującym do wystąpienia nieprawidłowości w obrębie układu stomatognatycznego, takich jak bolesność stawów skroniowo-żuchwowych, parafunkcje, trzaski w obrębie stawów skroniowo-żuchwowych, ból w trakcie testu trakcji i translacji palpacji torebki stawowej i mięśni, a także objawy bruksizmu. Mężczyźni grający na saksofonie cechują się mniejszym nachyleniem kifozy piersiowej i częstszym występowaniem zmniejszonej kifozy piersiowej, niż niepodejmujący gry na instrumentach dętych. Mężczyzn, u których występowały trzaski w obrębie stawów skroniowo-żuchwowych cechują wyższe wartości, a posiadających objawy bruksizmu - niższe wartości kąta kifozy piersiowej. Nie istnieją mechanizmy przyczynowo-skutkowe niędzy miarami nagryzu, protruzji, odwodzenia i przesunięcia bocznego żuchwy (shiftu) w prawo i lewo, wartościami maksymalnej amplitudy skurczów mięśni żwacza i części zstępującej mięśnia czworobocznego ze wskaźnikami stabilności.Introduction: Professional musicians frequently report musculoskeletal issues arising from playing musical instruments, often from an early stage of professional training. The physical and psychological demands of playing a musical instrument at a professional level pose significant challenges to the musculoskeletal system. The complex and often repetitive tasks performed during practice and musical performances may increase the risk of overuse injuries, trauma, and associated health problems. Objective: To evaluate the relationships between selected components and functions of the stomatognathic system, as well as the tension of specific masticatory and back muscles, with body posture characteristics and postural stability indices in saxophonists, compared to men not professionally or recreationally engaged in playing wind instruments. Materials and Methods: The study involved 60 men aged 20-30 years, including 30 saxophone students randomly selected from Music Academies in Poland (study group, =25.27±2.88 years) and 30 students randomly selected from Jagiellonian University in Kraków (control group, =24.10±2.50 years). The average duration of saxophone playing in the study group was =12.57±2.06 years. Examinations included assessments of the stomatognathic system (evaluation of temporomandibular joint pain, parafunctions, clicks, condylar mobility, jaw movement trajectories during opening, overbite, deviation, lateral shift to the right and left, passive ligament and capsule compression of the temporomandibular joint, traction and translation, palpation of the joint capsule, masticatory, cervical, suboccipital, and back muscles, occlusion assessment, malocclusion classification based on Angle's system, and bruxism). In the study group, muscle tension of selected masticatory and back muscles was evaluated both at rest and during activities taxing the stomatognathic system using a Noraxon electromyograph. Body posture was assessed using a DIERS device, and postural stability was examined using a Zebris FDM-S dynamographic platform. Statistical analysis utilized t-tests for independent variables, U-Mann Whitney tests, chi-square tests, repeated measures analysis of variance (Friedman ANOVA) with post-hoc Dunn tests, Pearson’s linear correlation, or Spearman’s rank correlation. Results: Membership in the study group determined the frequency of temporomandibular joint pain (p=0.001), parafunctions (p=0.014), clicks within the temporomandibular joints (p=0.020), pain during traction and translation tests (p=0.035), pain during joint capsule palpation (p=0.009), muscle palpation pain (p=0.004), and bruxism symptoms (p=0.005). The study group showed a higher prevalence of Angle class IIb and III malocclusions, whereas the control group more often presented with class I or IIa (p=0.002). The study group exhibited lower ICT-ITL max kyphosis angle values (p<0.001), and a higher prevalence of reduced thoracic kyphosis (p=0.049). Conclusions: Playing the saxophone predisposes individuals to abnormalities within the stomatognathic system, such as temporomandibular joint pain, parafunctions, clicks in the temporomandibular joints, pain during traction and translation tests, joint capsule and muscle palpation pain, and bruxism symptoms. Saxophone players exhibit less pronounced thoracic kyphosis and a higher prevalence of reduced thoracic kyphosis compared to non-wind instrument players. Individuals with temporomandibular joint clicks demonstrated higher kyphosis angle values, while those with bruxism symptoms exhibited lower kyphosis angle values. No causal mechanisms were identified between overbite, protrusion, deviation, lateral shift of the jaw, maximum amplitude of masseter muscle contractions, descending part of trapezius muscle activity, and stability indices

Koncert kameralny "Musica Romantica – Musica Moderna" / tenor solo

Maciej Gallas wraz z grupą profesorów Wydziału Muzyki Uniwersytetu Rzeszowskiego wystąpił 14 lutego 2026 r. z koncertem w Szwecji. Koncert odbył się w Katedrze protestanckiej w Göteborgu. Pochodząca z I poł. XVII w. Katedra w Göteborgu (szw. Göteborgs domkyrka), zwana też Katedrą Gustawa (szw. Gustavi domkyrka) po pożarach na przełomie XVIII i XIX w. została przebudowana w stylu klasycystycznym i otwarta w 1815 r. Obecnie regularnie w piątki i soboty o godz. 12.00 odbywają się tam koncerty muzyki poważnej. Jest to piękne wnętrze o dobrej akustyce, wyposażone w koncertowy fortepian i organy. W sobotę 14 lutego 2026 r. miał miejsce koncert „Musica Romantica – Musica Moderna” w wykonaniu grupy „MEK – Ensemble” w składzie: Maciej Gallas – tenor, Ewa Nidecka – kompozycja, fortepian i Krzysztof Kostrzewa – kompozycja, fortepian. Gościnnie wystąpiła również pianistka z Krakowa – Diana Białek. Program obejmował utwory fortepianowe A. Dvoraka, W. Kacperskiego, G. Faure. Maciej Gallas wykonał arię Giuseppe Verdiego "La donna e mobile" z opery "Rigoletto" oraz pieśni współczesnych kompozytorów – Ewy Nideckiej i Krzysztofa Kostrzewy. Współorganizatorem koncertu był prof. Wojciech Głuch- kompozytor, pianista i wykładowca akademicki mieszkający w Szwecji od ponad dwudziestu pięciu lat. W programie koncertu znalazło się pięć prawykonań. Były to pieśni Ewy Nideckiej: "Wiersz księżycowy" oraz "Idzie zmierzch" (obydwie do słów Bolesława Leśmiana) i pieśni Krzysztofa Kostrzewy: "Orfeusz i Eurydyka" (do słów Czesława Miłosza) oraz "Wiersz księżycowy" (do słów Bolesława Leśmiana) a także utwór na fortepian K. Kostrzewy "Model III". Kompozytorzy podjęli się niecodziennego zadania- umuzycznienia tego samego tekstu (Wiersz księżycowy), co uczynili niezależnie, w charakterystycznym dla siebie stylu kompozytorskim. Publiczność miała okazję do porównania, jak ten sam tekst może inspirować różnych twórców, jak różnie można odczytywać ten sam tekst literacki. Koncert był bardzo dobrze przyjęty przez publiczność, wśród której byli również przedstawiciele Polonii zamieszkałej w Göteborgu. Po koncercie przedstawiciele Polonii gorąco dziękowali i gratulowali wykonawcom, zwracając uwagę na trafny dobór repertuaru i wysoka wartość artystyczną prezentowanych utworów.Maciej Gallas - tenor, wykonał 14 lutego 2026 r. koncert kameralny pt. "Musica Romantica – Musica Moderna" w Katedrze w Göteborgu (Szwecja). Na program koncertu złożyły się m.in. prawykonania pieśni dr hab. Ewy Nideckiej, prof. UR oraz dr hab. Krzysztofa Kostrzewy, prof. UR.Wydział Muzyki Uniwersytetu Rzeszowskieg

Childhood – a source of contexts for experiencing time in the work of art

Promotor: dr hab. Paweł Bińczycki, prof. UR ; promotor pomocniczy: dr hab. Marcin Jachym, prof. UR - 84, [35] s.Praca to refleksja teoretyczno-artystyczna nad dzieciństwem jako źródłem wyobraźni i pamięci twórczej. Autorka ukazuje, że wspomnienia nie są dokumentem, lecz dynamiczną strukturą śladów, które powracają w sztuce jako obrazy fragmentaryczne, pełne melancholii i niedopowiedzeń. Cykl 14 grafik oparty na pracy z nakładającymi się matrycami staje się metaforą pamięci - warstwowej, palimpsestowej, w której dawne doświadczenia współistnieją z teraźniejszością. Inspiracje filozoficzne (Husserl, Heidegger, Bachelard, Benjamin) i artystyczne (Redon, Kantor, Warburg, Kiefer) służą zrozumieniu czasu i pamięci jako przestrzeni twórczej, a nie archiwum. W grafikach czerń symbolizuje zarówno melancholię, jak i potencjał wyobraźni, fragment i repetycja - mechanizmy pamięci, a niedopowiedzenie - zaproszenie odbiorcy do współtworzenia sensu. Dzieciństwo jawi się jako matryca widmowa, źródło rytmów i wrażliwości, które nieustannie przepisują teraźniejszość. Całość stanowi próbę uchwycenia pamięci jako formy: żywej, otwartej i transformacyjnej.This work is a theoretical and artistic reflection on childhood as a source of imagination and creative memory. The author shows that memories are not a document but a dynamic structure of traces that reappear in art as fragmentary images, full of melancholy and ambiguity. The cycle of 14 prints, based on overlapping matrices, becomes a metaphor of memory - layered, palimpsestic, where past experiences coexist with the present. Philosophical (Husserl, Heidegger, Bachelard, Benjamin) and artistic inspirations (Redon, Kantor, Warburg, Kiefer) help to understand time and memory as creative spaces rather than archives. In the prints, black symbolizes both melancholy and imaginative potential; fragment and repetition embody mechanisms of memory, while ambiguity invites the viewer to co-create meaning. Childhood emerges as a spectral matrix, a source of rhythms and sensitivities that continually rewrite the present. The whole work attempts to capture memory as a form - living, open, and transformative

Modified PAMAM dendrimers as efficient anticancer drug delivery systems

Promotor: prof. dr hab. inż. Stanisław Wołowiec - 182 s.Nowotwory złośliwe stanowią grupę chorób o zróżnicowanej etiologii, przebiegu oraz rokowaniu. Stanowią one jedną z wiodących przyczyn zgonów w krajach rozwiniętych. Dodatkowo nowotwory złośliwe w zaawansowanych stadiach są źródłem uporczywych dla pacjentów onkologicznych objawów, które w znaczącym stopniu przyczyniają się do ograniczenia ich aktywności społecznej oraz pogorszenia jakości życia. Z uwagi na różnorodność mechanizmów leżących u podstaw rozwoju nowotworów, przebieg choroby jest często nieprzewidywalny a rezultaty leczenia niesatysfakcjonujące. W dodatku dostępne formy leczenia często niosą ze sobą szereg działań niepożądanych, które wywierają negatywny wpływ na zdrowie oraz samopoczucie pacjenta. Uciążliwe skutki uboczne mogą istotnie wpływać na ograniczenie skuteczności terapii. Wychodząc naprzeciw wyzwaniom terapii nowotworów złośliwych opracowywane są nowoczesne metody terapii, których głównym założeniem jest personalizacja leczenia. Istotą tej koncepcji jest dopasowanie aktywności leku do specyfiki molekularnej danego nowotworu. Można to osiągnąć m.in. poprzez wprowadzanie do leczenia substancji selektywnie hamujących zdefiniowane ścieżki przekazywania sygnału zaangażowane w rozwój nowotworu, łączenie leków z przeciwciałami skierowanymi przeciw specyficznym dla nowotworu antygenom oraz wykorzystaniu nanocząsteczkowych systemów transportu leków. Systemy te mogą być dodatkowo modyfikowane przez przyłączanie do nich ligandów dla receptorów ulegających nadeskpresji w komórkach nowotworów oraz poprzez przyłączanie do nich leków przeciwnowotworowych wiązaniami wrażliwymi na działanie pH. Strategia taka może dodatkowo poprawić selektywność leczenia przyczyniając się do wzrostu jego efektywności przy jednoczesnym ograniczeniu działań niepożądanych. Celem publikacji wchodzących w przedłożony cykl było zastosowanie dendrymerów poliamidoaminowych (PAMAM) różnych generacji jako systemów transportu leków przeciwnowotworowych oraz kombinacji zawierających kilka leków o różnym mechanizmie działania. Dendrymery były modyfikowane poprzez zablokowanie powierzchniowych grup aminowych przez alkohole polihydroksylowe oraz biotynę. Założeniem była poprawa rozpuszczalności oraz selektywności wnikania nośników wraz z lekami do komórek nowotworowych. Leki do dendrymerów przyłączano kowalencyjnie poprzez wykorzystanie różnych ścieżek syntezy, które zostały opisane w dalszej części. W jednej z publikacji do otrzymania koniugatów zastosowano innowacyjną ścieżkę 62 syntezy pozwalającą na przyłączanie fosforanów leków do PAMAM wiązaniem fosforoamidowym, tak aby uwalnianie leków było zależne od niskiego pH. Otrzymane koniugaty leków/kombinacji leków ze zmodyfikowanymi PAMAM były następnie badane na modelach komórkowych celem określenia ich aktywności biologicznej. W badaniach tych wykazano, że dendrymery zmodyfikowane przez przyłączenie polioli i/lub biotyny przyczyniają się do wzmocnienia aktywności przeciwnowotworowej przyłączonych do nich leków. Wykazano także, że kombinacje wielolekowe mogą wykazywać addycję aktywności przeciwnowotworowej. Dodatkowo odkryto, że stosowanie mieszaniny koniugatów jednolekowych zawierających różne leki może w określonym stosunku stechiometrycznym wykazywać istotną selektywność efektu względem komórek nowotworu. Wykazano również, że nowa strategia syntezy koniugatów z wykorzystaniem wiązania fosforoamidowego pozwala otrzymać związki wykazujące stałość składu w środowisku wodnym, z których uwalnianie leków zależne jest od niskiego pH. Wyniki otrzymane w cyklu publikacji mogą stanowić podstawę dla opracowania nowych terapeutyków wykazujących dużą aktywność przeciwnowotworową przy jednocześnie wyższej selektywności.Cancers are a group of diseases which have diverse etiology, course and prognosis. They are one of the leading causes of death in developed countries. In addition cancer progression is the source of burdensome symptoms for oncologic patients resulting in significant decrease of quality of their life. Considering the plethora of molecular mechanisms leading to cancer development the course of the disease is often difficult to predict and outcomes of treatment are disappointing. Moreover, a dozen of available forms of cancer treatment are associated with significant adverse effects on patients health and general condition. Another important aspect is the limitation of therapy efficacy caused by the side effects. To overcome the crucial limitations of cancer treatment a novel methods of therapy are developed. The main concept of modern forms of treatment is the personalization of therapeutic strategies. The point of such solution is to match the drug of specific mechanism of action to the adequate phenotype of cancer. Mentioned personalization could be acquired by utilizing drugs selectively affecting the molecular pathways crucial for cancer development, drug conjugation with antibodies specific to cancer antigens or by nanoparticle based drug delivery (drug delivery systems – DDS). DDS could be further modified by addition of ligands for specific receptors or transporters overexpressed by cancer cells to obtain enhanced drug activity with simultaneous higher selectivity. Another tested solution to achieve mentioned properties is utilization of pH cleavable bonds for drugs conjugation to DDS. The aim of articles from the presented series of publications was to utilize modified PAMAM (polyamidoamine) dendrimers as the carriers for anticancer one – drug or multi – drug combinations consisted of drugs of different mechanisms of action. Dendrimers were modified by functionalization of terminal amide groups with polyhydroxyl alcohols and/or biotin. The rationale of such modifications was to increase water solubility of dendrimer – drug conjugates and also to obtain higher selectivity of conjugates uptake by cancer cells. Drugs were covalently attached to dendrimers as a result of different pathways of syntheses which are described in the main part of the text. In one of the articles the novel path of conjugation by pH cleavable phosphoroamide bond was presented. Obtained conjugates were tested on cellular models (in vitro) to determine their biological activity. The results of biological tests indicate that dendrimers functionalized by polyhydroxyl substituents and/or biotin (as DDS) contributed to enhancement of anticancer effect of the conjugated drugs and drugs combinations. It was also proved that 64 conjugation of two drugs of different mechanisms of action to such modified PAMAM lead to addition in their anticancer activity. Moreover, it was shown that the mixture of one drug conjugates (each with different drug) at specific stoichiometry provided selectivity in inhibition of cancer cells proliferation (metabolic activity). Finally the novel strategy of conjugation using phosphoroamide bond was proved as a tool for obtainment of conjugates which composition is stable in neutral pH while drug release (from conjugates) is induced by acidic environment. The results obtained in the series of presented articles could provide novel useful solutions for development of efficient and selective therapeutics for cancer treatment

Blood-based epigenetic biomarkers in rheumatoid arthritis: current knowledge and future perspectives

Rheumatoid arthritis (RA) is a chronic systemic autoimmune disease that leads to progressive joint destruction, extra-articular manifestations, disability, and increased mortality. Early detection, particularly in seronegative patients, remains challenging because current diagnostic criteria based on joint involvement, serology, and acute-phase reactants may fail to identify disease at its earliest stages. Epigenetic mechanisms, including DNA and RNA methylation, histone modifications, and non-coding RNAs (ncRNAs), provide a dynamic interface between genetic predisposition and environmental triggers in RA pathogenesis. Peripheral blood (plasma, serum, and cellular fractions) is an accessible, minimally invasive source for monitoring systemic molecular alterations over time. To capture the latest evidence, we performed a structured literature search using curated keywords covering RA, epigenetic mechanisms, DNA and RNA methylation, m6A, histone modifications, miRNAs, lncRNAs, circRNAs, and blood-based fractions (peripheral blood mononuclear cells (PBMCs), plasma, serum, whole blood). Emerging data indicate that blood-based epigenetic signatures not only reflect disease activity but also hold promise as prognostic biomarkers, predictors of treatment response, and tools for personalized therapeutic strategies. In this review, we synthesize current knowledge on blood-based epigenetic alterations in RA, focusing on DNA methylation, histone modifications, and multiple classes of ncRNAs, including less widely studied species such as piRNAs, snoRNAs, Y-RNAs, snRNAs, and tRNA-derived fragments, with an emphasis on studies published between 2020 and 2025. We highlight the translational potential of multilayered epigenetic signatures as innovative diagnostic and prognostic tools that could advance early detection and guide precision-medicine approaches in RA

The impact of selected inflammatory parameters on the occurrence of delirium, sleep disorders, and Post Intensive Care Syndrome (PICS) in the Intensive Care Unit patients

Promotor: dr hab. n. med. i n. o zdr. Sabina Krupa-Nurcek - 139 s.Wstęp: Majaczenie (zamiennie nazywane delirium), zaburzenia snu i zespół po intensywnej terapii (ang. Post Intensive Care Syndrome; PICS) są częstymi i poważnymi powikłaniami rozwijającymi się u pacjentów hospitalizowanych w Oddziale Intensywnej Terapii (OIT). Majaczenie definiowane jako ostre dysfunkcja mózgu, dotyczy 30-80% pacjentów OIT, a jego występowanie wiąże się z dłuższą hospitalizacją, wyższym ryzykiem śmiertelności i trwałymi deficytami poznawczymi. Zaburzenia snu przebiegające m.in. pod postacią fragmentacji snu, obniżenia jakości czy zmiany rytmu dobowego są również powszechne u pacjentów OIT. Ich pojawienie się wpływa na rekonwalescencję, a tym samym opóźnia powrót do normalnego funkcjonowania. Zespół zaburzeń po intensywnej terapii obejmujący zaburzenia w obszarze umysłowym, poznawczym czy fizycznym, przyczynia się także do znacznie gorszej jakości życia pacjentów leczonych w OIT. Cel pracy: Celem pracy była analiza wpływu wybranych parametrów zapalnych na występowanie majaczenia, zaburzeń snu i Post Intensive Care Syndrome u pacjentów Oddziału Intensywnej Terapii. Materiały i metody: Badanie objęło łącznie 267 pacjentów hospitalizowanych w Oddziale Anestezjologii i Intensywnej Terapii szpitala Copernicus Podmiot Leczniczy Sp. Z O. O. w Gdańsku, którzy spełnili kryteria włączenia. Organizacja pracy polegała na gromadzeniu niezbędnych danych, składających się z wyniku poziomu białka C-reaktywnego, poziomu prokalcytoniny i poziomu interleukiny 6, u pacjentów hospitalizowanych w OIT. Minimalny czas hospitalizacji pacjentów włączonych do badania wynosił 48-godzin. W następnym etapie przy pomocy wystandaryzowanych kwestionariuszy diagnostycznych – skali oceny majaczenia (Confusion Assessment Method-Intensive Care Unit; CAM-ICU), skali oceny zaburzeń snu (Athens Insomnia Scale; AIS) i kwestionariusza oceny zespołu zaburzeń po intensywnej terapii (Post Intensive Care Syndrome Questionnaire; PICSQ); dokonano zebrania danych dotyczących majaczenia, zaburzeń snu i zespołu po intensywnej terapii. Zgromadzone wyniki poddano analizie statystycznej i przestawiono w niniejszej pracy za pomocą tabel i histogramów. Wyniki: Badanie wykazało obecność majaczenia, zaburzeń snu i zespołu zaburzeń po intensywnej terapii pośród badanej grupy pacjentów hospitalizowanych w OIT. Wykazano także dodatnią korelację pomiędzy wzrostem stężenia poziomu wybranych parametrów zapalnych, a rozwojem majaczenia, zaburzeń snu i zespołu zaburzeń po intensywnej terapii w obszarze umysłowym i poznawczym. Wnioski: (1) Majaczenie u pacjentów w Oddziale Intensywnej Terapii występuje często w pierwszych dobach hospitalizacji. (2) Majaczenie wydłuża czas pobytu w Oddziale Intensywnej Terapii, zwiększa ryzyko wystąpienia powikłań i śmiertelności. (3) Podwyższony poziom białka C-reaktynego, prokalcytoniny i interleukiny 6 wiąże się istotnie z występowaniem majaczenia. (4) Hospitalizacja w Oddziale Intensywnej Terapii wiąże się z zaburzeniami snu pod postacią bezsenności a zależność ta pozostaje w silnej korelacji. (5) Wzrosty parametrów zapalnych takich jak białko C-reaktywne, prokalcytonina i interleukina 6, pozostaje w silnej korelacji z zaburzeniami snu pod postacią bezsenności. (6) Pobyt w Oddziale Intensywnej Terapii stanowi predyktor rozwoju Zespołu Zaburzeń po Intensywnej Terapii. (7) Wysoki poziom interleukiny 6 w 2 i 4 dobie hospitalizacji w OIT wiąże się z wyższym ryzykiem rozwoju PICS w domenie poznawczej i umysłowej. (8) Podwyższony poziom badanych parametrów zapalnych, silnie koreluje z czasem hospitalizacji w OIT wpływając na jej wydłużenie.Introduction: Mayhem, which can also be referred to as delirium, sleep disturbances, and Post Intensive Care Syndrome (PICS), are common and serious complications that can arise in patients hospitalized in the Intensive Care Unit (ICU). Delirium, defined as acute brain dysfunction, affects 30-80% of ICU patients and is associated with more extended hospital stays, a higher risk of mortality, and potential permanent cognitive deficits. Sleep disorders, including sleep fragmentation, decreased sleep quality, and altered sleep patterns, are also prevalent among ICU patients. The presence of these disturbances can negatively impact recovery and delay the return to normal functioning. Additionally, Post Intensive Care Syndrome, characterized by mental, cognitive, and physical impairments, significantly reduces the quality of life for patients treated in the ICU. Aim of study: The aim of this study was to analyze the influence of selected inflammatory parameters on the occurrence of delirium, sleep disorders and Post Intensive Care Syndrome in Intensive Care Unit patients. Materials and methods: The study involved a total of 267 patients who were hospitalized in the Department of Anesthesiology and Intensive Care at Copernicus Hospital Ltd. in Gdansk and met the inclusion criteria. The work was organized to collect essential data, including the levels of C-reactive protein, procalcitonin, and interleukin 6 from patients in the ICU. To be included in the study, patients had to have a minimum hospitalization duration of 48 hours. In the next phase, standardized diagnostic questionnaires—the Confusion Assessment Method-Intensive Care Unit (CAM-ICU) scale, the Athens Insomnia Scale (AIS), and the Post Intensive Care Syndrome Questionnaire (PICSQ)—were used to gather data on delirium, sleep disorders, and post-intensive care syndrome. The results obtained were analyzed statistically and are presented in this paper using tables and histograms. Results: The study revealed that patients hospitalized in the ICU experienced delirium, sleep disorders, and post-intensive care syndrome. Additionally, there was a positive correlation between increased levels of specific inflammatory parameters and the development of delirium, sleep disorders, and cognitive and mental issues. Conclusions: (1) Delirium is commonly observed in patients in the Intensive Care Unit (ICU) during the first few days of hospitalization. (2) This delirium can prolong the length of stay in the ICU and increase the risk of complications and mortality. (3) Elevated levels of C-reactive protein, procalcitonin, and interleukin 6 are significantly associated with the occurrence of delirium. (4) Hospitalization in the ICU is strongly linked to sleep disturbances, particularly insomnia. (5) Increases in inflammatory markers, such as C-reactive protein, procalcitonin, and interleukin 6, are also strongly correlated with sleep disorders, specifically insomnia. (6) A stay in the ICU is a predictor of developing Post Intensive Care Syndrome (PICS). (7) High levels of interleukin 6 on days 2 and 4 of ICU hospitalization are associated with a heightened risk of developing PICS, particularly in cognitive and mental domains. (8) Elevated levels of the inflammatory markers tested are strongly correlated with an extended duration of hospitalization in the ICU

Selected psychosocial aspects of the functioning of people covered by the Comprehensive Treatment of Chronic Wounds program

Promotor: dr hab. Dariusz Bazaliński, prof. UR ; promotor pomocniczy: dr Joanna Przybek-Mita - 256 s.Wstęp: Leczenie ran trudno gojących się i przewlekłych jest procesem, który ze względu na wydłużony czas powinien odbywać się w środowisku domowym, pod nadzorem specjalistów. Programy „Ambulatoryjna Opieka Specjalistyczna (AOS) i Kompleksowe Leczenie Ran Przewlekłych (KLRP) w 2019 roku zostały wydzielone w ramach Ambulatoryjnej Opieki Pielęgniarskiej (AOP). Stanowią one ważny filar w leczeniu ran przewlekłych w środowisku domowym. Cel: Celem pracy była ocena wybranych zmiennych (stan odżywienia, stopień samoopieki, jakość życia, dolegliwości związane z raną) warunkujących funkcjonowanie społeczne osób z przewlekłymi uszkodzeniami skóry w obrębie kończyn dolnych z powodu chorób naczyń zakwalifikowanych do KLRP-1. Materiał i metody: Do badań kwalifikowano pacjentów z raną przewlekłą o etiologii naczyniowej w obrębie kończyn dolnych spełniających kryteria włączenia do badania (deklaracja zgody, uszkodzenie skóry wg NPIAP min. 2°, WIfI 1 i pow. etiologia naczyniowa, czas wystąpienia rany min. 6 tyg., ale nie dłużej niż 36 miesięcy). Grupę zasadniczą stanowiły osoby zakwalifikowane do programu KLRP -1 w wieku od 39 do 94 lat. Rozkład płci był zróżnicowany 41,3% (n=31) kobiet i 58,7% (n=44) mężczyzn. Najliczniejszą grupę stanowiły osoby w przedziale 70-79 lat (32,0%) oraz 60-69 (26,7%) i 80-94 lat (26,7%). Najmniej liczną grupę odnotowano w przedziale 50-59 lat, stanowiącą 6,7%. Średnia wieku badanych (mediana; 72) wynosiła 71,56 lata, średnie odchylenie 12,10. W projektowaniu badania oparto się na metodzie szacowania i obserwacji. Dokonano przeglądu piśmiennictwa dotyczącego uszkodzeń skóry w przebiegu wybranych chorób naczyń. Przygotowano protokół naukowo badawczy składający się z dwóch części A i B. W części A zawarto dane socjodemograficzne (wiek, płeć, miejsce zamieszkania, status socjalny) oraz podstawowe dane kliniczne dotyczące rany: rodzaj, obszar, lokalizacja, głębokość uszkodzenia (oceniane w skalach NPIAP, RYB, WIfI), wysięk, przyjmowane leki przeciwbólowe, wyniki badań biochemicznych, poziom samoopieki (Barthel), stan odżywienia (oceniany w NRI). W części B zawarto: kwestionariusz wywiadu dotyczący kwalifikacji podjęcia leczenia w KLRP-1, narzędzia (WHOQoL-Bref, Wound-QoL-17, MPQ). Protokół użyto dwukrotnie, na pierwszej wizycie oraz po upływie 4 tygodni w grupie badanej (n=75). Druga ocena została przeprowadzona ponownie w odstępie czasu nie krótszym niż 4 tygodnie w części B zmodyfikowano kwestionariusz wywiadu dotyczący oceny KLRP-1. Grupę kontrolną stanowiły osoby, z ranami przewlekłymi związanymi z angiopatią, które nie zostały zakwalifikowane do programu (n=75). Na przeprowadzenie badań uzyskano zgodę dyrektora placówki medycznej (załącznik 3) oraz pozytywną opinię Komisji Bioetycznej przy Uniwersytecie Rzeszowskim (opinia nr 2023/03/0017). Ponadto w całym badaniu przestrzegano wytycznych Deklaracji Helsińskiej. Analizę statystyczną wykonano w programie IBM SPSS Statistics v. 21. W celu oceny zmiennych wykorzystano statystyki opisowe, histogramy, wykresy skrzynkowe i rozrzutu oraz testy normalności rozkładów Kołmogorowa-Smirnowa. Wyniki: Większość osób przed przystąpieniem do KLRP-1 leczyła się u lekarza specjalisty 56,0% (n=42) oraz lekarza rodzinnego 42,7% (n=32). Samodzielnie leczyło się 9,3% (n=7) osób. Korzystanie z opieki pielęgniarskiej zadeklarowało łącznie 12,0% osób z czego 6,7% (n=5) u pielęgniarki specjalizującej się w leczeniu ran, a pielęgniarki środowiskowe prowadziły 5,3% (n=4) pacjentów. Czynności związane z samodzielnym zaopatrzeniem rany przed przystąpieniem do KLRP potrafiło wykonać 32,0% (n=24) respondentów. Badani, którzy nie mieli możliwości samodzielnie zaopatrzyć rany stanowili większość, stanowiąc 61,3% (n=46). Ocenę biochemiczną wykonywano podczas pierwszej wizyty kwalifikacyjnej. W badanej próbie średnia parametrów biochemicznych wynosiła NRI 143,56±16,89, stężenie albuminy 41,39±4,86, poziom hemoglobiny (HGB) 13,0±1,72, leukocytów (WBC) 8,4±2,95 oraz CRP czyli białka ostrej fazy 21,57±37,84, nie odnotowano niedożywienia w ocenie na skali NRI (>100). W grupie badanej owrzodzenia żylne dotyczyły 37,2% (n=28), owrzodzenia mieszane 30,7% (n=23) natomiast w przebiegu cukrzycy 29,3% (n=22). Rany o etiologii tętniczej wystąpiły u 2,7% (n=2) badanych. W grupie kontrolnej dominowały owrzodzenia żylne 37,2% (n=28), oraz owrzodzenia w przebiegu cukrzycy 29,3% (n=22). Owrzodzenia mieszane wystąpiły u 26,7% (n=20), a rany o etiologii tętniczej u 6,7% (n=5). Przed przystąpieniem do KLPR dolegliwości bólowe nie były leczone (bądź chory nie doświadczał bólu) przez 44,0% (n=33) pacjentów. Słabe opioidy przyjmowało14,7% (n=11), koanalgetyki były stosowane u 2,7% (n=2) w badaniu 0, a przyjmowanie silnych opioidów potwierdzono u 1,3% (n=1) osób. Po 4 tygodniach w badaniu 1; 48,0% (n=36) badanych nie przyjmowało leków przeciwbólowych. 17,3% (n=13) otrzymywało słabe opioidy natomiast 10,7% (n=8) koanalgetyki. Silnych opioidów nie stosowano u żadnej z osób. Przed przystąpieniem do programu w badaniu 0 ran 3° wg NPIAP (uszkodzenie skóry pełnej grubości) zostało zakwalifikowanych 74,7% (n=56), natomiast 4° (utrata pełnej grubości skóry i tkanki podskórnej z odsłonięciem tkanek takich jak kości, mięśnie) 14,7% (n=11). 2° (niepełne uszkodzenie skóry) oceniono u 9,3% (n=7) badanych. 1,3% (n=1) nie została zakwalifikowana do żadnego stopnia uszkodzenia. Odnotowano poprawę jakości życia na skali Wound QoL17 i WHOQoL Bref w 4 tygodniowej obserwacji (p<0.05). Po 4 tygodniach w badaniu 1; 60,0% (n=45) ran oceniono jako 2° wg NPIAP, a 3° u 25,3% (n=19). 4° wg NPIAP dotyczył 8,0% (n=6) a I (nieblednące zaczerwienienie) 5,3% (n=4) ran. Wnioski: Uczestnictwo w KPLR przyspiesza proces gojenia rany poprawiając tym samym jakość życia badanych. Zmienne takie jak: wiek, płeć, stan cywilny, miejsce zamieszkanie nie mają wpływu na ogólną i specyficzną ocenę jakości życia z badanych osób z raną przewlekłą. Stan odżywienia w badanej grupie nie determinuje jakości życia. Osoby prezentujące wyższy poziom samoopieki prezentują wysokie wartości subiektywnej jakości życia w obszarze fizycznym. Badani z cukrzycową chorobą stóp prezentują niższą jakość życia w porównaniu do grupy z owrzodzeniami o etiologii żylnej. Poziom zadowolenia mierzony za pomocą Wound-QoL-17 jest wyższy w grupie badanej niż kontrolnej w przypadku wszystkich wymiarów skali. W przypadku skali WHOQoL istotnie wyższy poziom zadowolenia w grupie badawczej niż kontrolnej odnotowano w przypadku skali ogólnego zadowolenia i skali obejmującej dziedzinę środowiska.INTRODUCTION: Due to the extended time involved, the treatment of hard-to-heal and chronic wounds should take place in a home environment under the supervision of specialists. In 2019, the Outpatient Specialised Care (OSC) and Comprehensive Chronic Wound Management (CCWM) programmes were separated into the Outpatient Nursing Care (ONC) programme. They play a vital role in the management of chronic wounds in the home environment. AIM: The aim of this study was to assess various factors that influence the social functioning of individuals with chronic skin injuries in the lower extremities due to vascular diseases who are eligible for CCWM-1. These factors include nutritional status, level of self-care, quality of life and wound-related complaints. Material and methods: Patients with chronic wounds of vascular origin in the lower extremities who met the inclusion criteria were enrolled in the study. The inclusion criteria included declaration of consent, skin damage according to NPIAP min. 2°, WIfI 1 and vascular etiology, time of wound onset min. 6 weeks, but no longer than 36 months. The study group consisted of CCWM -1 subjects aged between 39 and 94. The gender distribution of the participants was as follows: 41.3% (n=31) of the subjects were female, and 58.7% (n=44) were male. The largest age group was in the 70-79 age range (32.0%), followed by 60-69 (26.7%) and 80-94 (26.7%). The demographic with the lowest numerical representation was that of individuals between the ages of 50 and 59, constituting 6.7% of the total. The mean age of the subjects was 71.56 years (median; range 72 years). The mean deviation was 12.10 years. The study design was based on the estimation and observation method. A review of the literature on skin damage in selected vascular diseases was conducted. A scientific research protocol was meticulously formulated, encompassing two distinct sections: A and B. Section A encompassed a comprehensive array of sociodemographic data, including age, gender, place of residence, and social status. In addition, it incorporated essential clinical data pertaining to the wound, such as its type, area, location, and depth of injury. The depth of injury was evaluated using the NPIAP, RYB, and WIfI scales. Further, the protocol detailed information regarding exudate, pain medications administered, biochemical test results, and the level of self-care in the Barthel index. The nutritional status of the subject was assessed in NRI. The second part of the study comprised an interview questionnaire on the eligibility of patients for treatment in CCWM -1, in addition to the following tools: the WHOQoL-Bref, the Wound-QoL-17, and the MPQ. The protocol was utilised on two occasions: initially during the first appointment (Study 0) and subsequently after a four-week period (Study 1) in the study group (n=75). The second assessment was conducted at an interval of not less than four weeks. In Part B, the interview questionnaire for the CCWM -1 assessment was modified. The control group comprised individuals with chronic wounds associated with angiopathy who were not eligible for the programme (n=75). Approval for the study was obtained from the director of the medical facility (see Appendix 3) and a favourable opinion from the Bioethics Committee at the University of Rzeszow (opinion no. 2023/03/0017). Furthermore, the guidelines set out in the Declaration of Helsinki were adhered to throughout the study. The statistical analysis was conducted using IBM SPSS Statistics v. 21. A range of analytical techniques were employed to evaluate the variables, including descriptive statistics, histograms, box plots and scatter plots, as well as Kolmogorov-Smirnov tests of normality of distributions. Results: The majority of subjects had previously received treatment from a medical specialist (56.0%, n=42) or a general practitioner (42.7%, n=32) prior to undergoing the CCWM-1 procedure. Self-medication was reported by 9.3% (n=7) of the subjects. The application of nursing care was reported by 12.0% of the study's subjects, including 6.7% (n=5) who received care from a wound care nurse, and 5.3% (n=4) of patients were managed by community nurses. It was found that wound self-care activities prior to the CCWM could be performed by 32.0% (n=24) of respondents. The majority of respondents who did not have the ability to independently manage a wound constituted 61.3% of the total sample (n=46). The biochemical assessments were conducted at the initial qualifying appointment. In the study sample, the mean of the biochemical parameters was NRI 143.56 ± 16.89, with albumin concentration 41.39 ± 4.86, haemoglobin (HGB) 13.0 ± 1.72, leukocytes (WBC) 8.4 ± 2.95 and C-reactive protein (CRP), an acute-phase protein, 21.57 ± 37.84. No cases of malnutrition were identified according to the NRI score (>100). The study revealed that 37.2% (n=28) of subjects in the study group were affected by venous ulcers, 30.7% (n=23) by mixed ulcers, and 29.3% (n=22) by diabetic foot ulcers. Wounds of arterial etiology occurred in 2.7% (n=2) of the subjects. In the control group, venous ulcers were the most prevalent, accounting for 37.2% of cases (n=28), followed by diabetic foot ulcers, which constituted 29.3% of cases (n=22). Mixed ulcers occurred in 26.7% (n=20), and wounds of arterial etiology in 6.7% (n=5). Prior to the CCWM, pain was untreated (or the patient experienced no pain) by 44.0% (n=33) of patients. At the baseline (Study 0), the use of weak opioids was observed in 14.7% (n=11) of the subjects, while coanalgesics were used in 2.7% (n=2). Furthermore, the use of strong opioids was confirmed in 1.3% (n=1) of the subjects. Following a period of four weeks in Study 1, it was found that 48.0% of subjects (n = 36) were not taking pain medication. 17.3% (n=13) were receiving weak opioids, while 10.7% (n=8) were receiving coanalgesics. It is noteworthy that no strong opioids were utilised in any of the subjects. Prior to the programme's implementation - in Study 0, the proportion of subjects demonstrating 3° wound in NPIAP (full-thickness skin damage) was 74.7% (n=56). In contrast, a 4° indicating the loss of full-thickness skin and subcutaneous tissue with exposure of underlying tissues such as bone, was observed in 14,7% (n=11). 2° (incomplete skin damage) was determined in 9.3% (n=7) of the subjects. 1.3% (n=1) were not classified to any degree of damage. There were improvements in quality of life in the Wound QoL17 and WHOQoL Bref scales at 4-week follow-up (p<0.05). After 4 weeks in study 1; 60.0% (n=45) of wounds were assessed as 2° in NPIAP, and 3° in 25.3% (n=19). 4° according to NPIAP affected 8.0% (n=6) and I (non-fading redness) affected 5.3% (n=4) of wounds. Conclusions: Participation in the CCWM programme accelerates wound healing, thus improving quality of life. Variables such as age, gender, marital status and place of residence do not affect the overall or specific assessment of quality of life in subjects with chronic wounds. The nutritional status of the study group does not determine quality of life. Those with a higher level of self-care report a higher subjective quality of life in the physical domain. Respondents with diabetic foot ulcers have a lower quality of life than those with venous ulcers. Satisfaction, as measured by the Wound-QoL-17, is higher in the study group than in the control group for all dimensions of the scale. Similarly, significantly higher levels of satisfaction were recorded for the overall satisfaction scale and the scale covering the environmental domain in the study group than in the control group