Internet to medium stosowane praktycznie we wszystkich dziedzinach życia. Odgrywa ono także ważną rolę w edukacji zarówno stacjonarnej, jak i na odległość. W chwili obecnej stanowi środowisko dydaktyczne wykorzystywane na coraz szerszą skalę. Utworzenie sieci rozległej, oferującej nowe usługi, stanowiło kluczowy moment w rozwoju edukacji dystansowej, wpływając na zmianę stosowanych form i metod kształcenia. Internetowe programy edukacyjne są zazwyczaj łatwo dostępne, a odbiorcy to osoby zainteresowane konkretnymi informacjami. Uczący się korzystający z tej formy kształcenia cechują się zazwyczaj wysokim poziomem samodyscypliny i wewnętrznej motywacji, co sprzyja wzrostowi efektywności dydaktycznej procesu kształcenia.
Materiały edukacyjne umieszczone w Internecie powinny spełniać określone kryteria związane z ich strukturą. Podstawowe uwarunkowania dotyczą zawartości merytorycznej, zastosowanych rozwiązań metodycznych i technicznych.
Konstrukcja materiałów edukacyjnych wymaga uwzględnienia teorii kognitywistycznej oraz konstruktywistycznej (Siemieniecki, 2001; Duch, 2001; Żegleń, 2001; Gajdaiin., 2002, s. 139-185; Juszczyk, 2002, s. 54-90 obowiązujących we współczesnej dydaktyce. Bardzo przydatne w ustalaniu zasad doboru treści kształcenia jest wzięcie pod uwagę podatności treści dydaktycznej na prezentację komputerową. Kryteria te umożliwiają odpowiednią selekcję treści kształcenia umieszczonych w programie. Zastosowane rozwiązania techniczne pozwalają na prowadzenie kształcenia na odległość w dwóch trybach: synchronicznym i asynchronicznym
