Hz. Peygamber’in doğumundan vefatına kadar olan hayatını konu
edinen ilme siyer denilmektedir. Siyer, tarihin belirli bir döneminden
bahsettiği için tarih ilmiyle, Hz. Peygamber'in söz, fiil ve takrirleriyle
ilgilendiği için de hadis ilmi ile ilgilidir. Bu yüzden siyer ve sünnetin veya
siyer ile hadisin yakın ilişki içinde olan iki ilim dalı olduğu söylenebilir.
Siyer ilmine kaynaklık eden eserler içerisinde hadis kitapları da
bulunmaktadır. Bu kitaplardan biri temel hadis kaynakları içinde sayılan
Tirmizî’nin Sünen adlı eseridir. Tam adı Ebû Îsâ Muhammed b. Îsâ b.
Sevre olan Tirmizî, (ö. 279/892) Kütüb-i Sitte’den el-Câmiu’ssahîh’in/Sünen’in musannıfı meşhur bir muhaddistir. Tirmizî hadis
ilminde önde gelen âlimlerden biridir. Bir muhaddiste bulunması gereken
öğrendiği hadisleri derleme, tasnif etme, ezberleme ve müzakere etme
vasıflarının Tirmizî’de bulunduğu söylenmiştir. Tirmizî’nin şüphesiz en
önemli eseri Sünenü’t-Tirmizî, Câmiu’t-Tirmizî, Sahîhu’t-Tirmizî, elCâmiu’s-sahîh, el-Müsnedü’s-sahîh, el-Câmiu’l-kebîr gibi değişik adlarla
kaynaklara geçmiş olan ve daha çok Sünenü’t-Tirmizî adıyla meşhur olan
eserdir. Hadis kaynaklarının değişik yerlerinde siyer ile ilgili rivayetler
bulunmaktadır. Ancak siyer başlığı altında veya cihad adlı bölümlerde bu
tür rivayetler yoğunlaşmaktadır. Tirmizî de diğer muhaddisler gibi siyer
rivayetlerine verdiği önemden dolayı ayrı bir bölüm açmış ve ilgili
rivayetleri oraya toplamayı tercih etmiş görünmektedir. Bu çalışmada
hadisin siyere kaynaklık etmesinin daha net görülebilmesi açısından
Tirmizî’nin siyer bölümü üzerinde değerlendirmelerde bulunulacaktır
