Dinin tıp, sağlık ve hastalıkla ilişkisini sosyolojik perspektiften ele alan bir alt-disiplin olarak tanımlayabileceğimiz ‘Medikal Din Sosyolojisi’nin en temel konularından
biri din-tıp ilişkisidir. Ancak din sosyolojisi alanyazınında bu konuya yeterli ilginin
gösterilmediği anlaşılmaktadır. Tarihsel sürece bakıldığında, tıp alanında yaşanan
gelişmelerin sekülerleşme süreciyle doğrudan bağlantılı olduğu görülecektir. Özellikle 19. yüzyılın sonundan itibaren tıpta yaşanan gelişmeler, toplumsal yaşamda tıbbın
giderek baskın bir unsur hâline gelmesine neden olmuştur. ‘Medikalleşme’ olarak
adlandırılan bu süreç sayesinde tıp, zaman içinde yaşamın her alanına nüfuz eden bir
konuma ulaşmıştır. Öyle ki bir zamanlar din adamlarının elinde bulunan ‘sorgulamaya
ve eleştiriye kapalı olma’ durumu günümüzde hekimler aracılığıyla tıbba hasredilmiş
görünmektedir. Bu güç, tıbba kutsal bir dokunulmazlık zırhı sağlamış, rasyonel bilimden aldığı yetkiyle hareket eden hekimler ise uyguladıkları tedavilerin itiraza mahal
vermeyecek ölçüde tek geçerli yöntem olduğu fikrini vazetmişlerdir. Böylesi bir tablo,
ortaya çıkışı itibariyle seküler bir girişim olan modern tıbbın medikalleşme sürecinin
doğal sonucu olarak kutsal bir kimliğe büründüğünün kanıtı olarak görülebilir
