W pierwszej połowie XX wieku przyjęło się upatrywać w poglądach H. Poincarégo
i P. Duhema przykładów antyrealistycznego stanowiska odnośnie do
nauki i jej teorii. Etykietka ta przylgnęła do tych autorów tak mocno, że coraz
częstszym dzisiaj głosom tych, którzy sprzeciwiają się takiemu szufladkowaniu
ich filozofii, trudno jest przebić się do głównego nurtu dyskusji filozoficznych.
W artykule wskazuję, że odczytywanie poglądów obu francuskich autorów jako
antyrealistycznych nie znajduje potwierdzenia w ich własnych wypowiedziach.
Przeciwnie, ich prace dostarczają mocnych świadectw na rzecz upatrywania
w nich prekursorów współczesnych wyrafinowanych stanowisk realistycznych
