Artykuł stanowi próbę adaptacji psychometrycznego paradygmatu postrzegania
ryzyka do badań o charakterze socjologicznym. Uzasadnieniem
dla takiego przedsięwzięcia jest podobieństwo założeń epistemologicznych
obydwu perspektyw na badanie ryzyka (ujęcie słabo konstruktywistyczne).
Przygotowany model analityczny odnosi się do dotychczasowej krytyki podejścia
psychologicznego wysuwanej ze stanowisk teorii kulturowej.
Opisywane badania przeprowadzone zostały dwukrotnie w latach
2007 i 2013, a więc w okresie prosperity i kryzysu gospodarczego. Ta zmiana
warunków sytuacyjnych pozwala na poznanie tego, na ile struktura postrzegania
ryzyka jest stabilna oraz tego, jak zmienia się postrzeganie poszczególnych
zagrożeń w obrębie wyodrębnionej struktury
