W homiliach Orygenes koncentruje się na dwóch elementach człowieka, które określa
zwykle jako rozum i dusza. Są one tożsame opisywanymi przez niego w innych dziełach
dwiema częściami duszy: wyższą – rozumną i niższą. Zarówno rozum, jak i dusza mogą
grzeszyć. Orygenes nie mówi w zasadzie o grzechach ciała. Grzechy rozumu są cięższe, bo powodują grzech całego człowieka, uniemożliwiają duszy spełnianie dobrych czynów.
Polegają one na zbłądzeniu, odejściu od Boga, herezji, bezbożności. Dusza także może
samodzielnie popełniać grzechy. Jej grzechy mogą być mimowolne, polegają na uleganiu
pokusom złych pragnień i namiętności. Często grzechy duszy są przedstawiane jako choroby.
Orygenes dokonuje kilku podziałów grzechów na dwie kategorie: cięższe i lżejsze.
Najważniejszy z tych podziałów to grzechy odpuszczalne w tym życiu i nieodpuszczalne
w tym życiu. Oprócz tego są wyróżnione grzechy przeciw Bogu i przeciw ludziom oraz
grzechy, które wymagają pokuty kanonicznej i inne. Te podziały nie są konsekwentne i poszczególne
kategorie grzechów mieszają się. Najpoważniejszym skutkiem grzechu jest zerwanie
wspólnoty z Bogiem, a w efekcie i ze wspólnotą świętych. Kolejnym zaś jest karłowacenie
człowieka i choroba duszy. Nie są one przedstawiane jako kara Boża. Natomiast
oczyszczenie po śmierci jest już karą ognia wiecznego. Orygenes bardzo mało uwagi poświęca
grzechowi w preezgzystencji
