تأثیر کشت مخلوط بر عملکرد بیولوژیک، درصد نیتروژن و خصوصیات مورفولوژیک گشنیز (Coriandrum sativum L.) و شنبلیله(Trigonella foenum-graecum L) دوره12 شماره3 سال1392

Abstract

In order to study the intercropping arrangements of coriander (Coriandrum sativum L.) and fenugreek (Trigonella foenum-graecum L.), a field experiment was conducted during growing season of 2010 at Agriculture Research Station, College of Agriculture, Ferdowsi University of Mashhad, Iran. A randomized complete block design with three replications was used. Treatments included: mono-crop of fenugreek (A), %25 of optimum density of coriander + %175 of optimum density of fenugreek (B), %50 of optimum density of coriander + %150 of optimum density of fenugreek (C), %75 of optimum density of coriander + %125 of optimum density of fenugreek (D), %100 of optimum density of coriander + %100 of optimum density of fenugreek (E), mono-crop of coriander (F), %125 of optimum density of coriander + %75 of optimum density of fenugreek (G), %150 of optimum density of coriander + %50 of optimum density of fenugreek (H), %175 of optimum density of coriander + %25 of optimum density of fenugreek (I). Biological yield harvested in coriander at %5 flowering stage and in fenugreek at %20 flowering stage. The result showed that B treatment had highest plant height and biological yield of fenugreek, highest total land equivalent ratio and also B treatment had lowest essential oil contents of leaf, essential oil yield and biological yield of coriander. I treatment had lowest biological yield of fenugreek and it had highest essential oil contents of leaf, essential oil yield and plant height in coriander. Also A and E treatments had highest percent of nitrogen of biomass in fenugreek and coriander, respectively.به منظور بررسی ترکیب‌های مختلف کشت مخلوط گشنیز و شنبلیله آزمایشی در سال زراعی 89-1388 در قالب طرح بلوک‌های کامل تصادفی با سه تکرار در مزرعه تحقیقاتی دانشکده کشاورزی دانشگاه فردوسی مشهد اجرا شد. تیمارهای آزمایش شامل: کشت خالص شنبلیله (A)، 25% تراکم مطلوب گشنیز + 175% تراکم مطلوب شنبلیله (B)، 50% تراکم مطلوب گشنیز +150% تراکم مطلوب شنبلیله (C)، 75% تراکم مطلوب گشنیز +125% تراکم مطلوب شنبلیله (D)، 100% تراکم مطلوب گشنیز + 100% تراکم مطلوب شنبلیله (E)، کشت خالص گشنیز (F)،125% تراکم مطلوب گشنیز + 75% تراکم مطلوب شنبلیله (G)، 150% تراکم مطلوب گشنیز + 50% تراکم مطلوب شنبلیله (H)، 175% تراکم مطلوب گشنیز + 25% تراکم مطلوب شنبلیله (I) بود. برداشت عملکرد بیولوژیک گشنیز در 5% و در شنبلیله در 20% گلدهی گیاهان صورت گرفت. نتایج آزمایش نشان دادند که تیمار B بیشترین ارتفاع و عملکرد بیولوژیک شنبلیله، بیشترین نسبت برابری زمین کلی، کمترین درصد اسانس، عملکرد اسانس و عملکرد بیولوژِیک گیاه گشنیز را به خود اختصاص داد. بیشترین ارتفاع، عملکرد بیولوِژیک، درصد و عملکرد اسانس گیاه گشنیز و کمترین عملکرد بیولوژیک گیاه شنبلیله در تیمار I مشاهده شد. بیشترین درصد نیتروژن زیست توده در گیاه شنبلیله و گشنیز به ترتیب در تیمارهای A و E مشاهده شدند