Przedmiotem zainteresowania Autorki są narracje wojenne, których autorzy nie doświadczyli trajektorii indywidualnej. Przedstawione w artykule spostrzeżenia zostały oparte na analizie relacji o doświadczeniach biograficznych osób, które przeżyły wojnę na Kresach Wschodnich II Rzeczypospolitej, ze szczególnym uwzględnieniem obszaru Wileńszczyzny. Zamiarem Autorki jest wyjaśnienie, czemu służy bardzo silne dramatyzowanie określonych faz własnej biografii w narracjach, oraz wskazanie, jakie mogą być tego konsekwencje dla konstruowania opowieści o biograficznym doświadczeniu wojny.Udostępnienie publikacji Wydawnictwa Uniwersytetu Łódzkiego finansowane w ramach projektu „Doskonałość naukowa kluczem do doskonałości kształcenia”. Projekt realizowany jest ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego w ramach Programu Operacyjnego Wiedza Edukacja Rozwój; nr umowy: POWER.03.05.00-00-Z092/17-00.
Artykuł ten jest efektem opracowania narracji biograficznych zebranych w latach 1992–1994 przez zespół pracowników Katedry Socjologii Kultury Uniwersytetu Łódzkiego w ramach sfinansowanego przez Komitet Badań Naukowych PAN projektu „Biografia a tożsamość narodowa”
