Celem pracy jest ukazanie pewnego fenomenu kulturowego, jakim są łódzkie Bałuty, dzielnica
podobna do innych robotniczo-przedmiejskich dzielnic miast na świecie i w Europie.
Ów fenomen kulturowy polega na ich trwaniu pomimo licznych, bo pięciu kryzysów,
a nawet na stopniowym rozszerzaniu po każdym z nich pojęcia „Bałuty” poza granice administracyjne
tej dzielnicy. Stosując podejście etnonauki, która zakłada, iż kultura nie jest
zjawiskiem materialnym, nie składa się z rzeczy, ludzi, zachowań lub uczuć, ale jest organizacją
tych wszystkich składników, formą tego, co ludzie przechowują w swoim umyśle,
ich modeli postrzegania, kojarzenia i interpretowania świata zastosowano metody umożliwiające
poznanie gramatyki kultury Bałut z pozycji antropologii emicznej. Wykorzystano
do tego zarówno źródła zastane (opracowania historyczne i antropologiczne), jak i wywołane
(wywiady, wspomnienia, fotografie, publikowane i niepublikowane). Ową gramatykę
kultury Bałut jako kulturowego faktu długiego trwania próbowano przedstawić poprzez
historię dzielnicy jako wsi, przedmieścia i miasta w mieście, charakterystykę mieszkańców,
opisu pięciu kryzysów związanych z atakiem na tożsamość kulturową Bałut i strategii jej
zachowania, m.in. specyfiki języka i narracji, najistotniejszych dla dzielnicy przestrzeni
(Bałucki Rynek, „Limanka”), oraz współczesnej walki o zachowanie odrębności kulturowej
w dobie pandemii i lockdownu. Zaznaczono również potrzeby dalszego, pogłębionego
badania konkretnych zagadnień związanych z kulturą tej dzielnicy, które nie doczekały się
jeszcze odrębnych opracowań
