Związki chrześcijaństwa z neoplatonizmem datują się niemal od samego początku tej religii. Choć wywodziła się z judaizmu, szybko zyskała wyznawców wśród Greków i zhellenizowanych mieszkańców wschodnich prowincji cesarstwa rzymskiego, z których wielu miało wykształcenie filozoficzne. Odrodzony w Aleksandrii platonizm stał się dla chrześcijan narzędziem do poznawania własnej wiary i objaśniania jej innym, a w konsekwencji jego niezbywalnym elementem na równi z tradycją biblijną. Poglądy dwóch wybitnych myślicieli okresu patrystycznego: Orygenesa i Pseudo-Dionizego Areopagity, wywodzących się rzymskiego Wschodu, są przykładem na to, jak myśl neoplatońska tworzy ramy dla religii Jezusa i jego uczniów
