Między lękiem a nadzieją. Stosunek rodziców osób niepełnosprawnych do przyszłości i jego znaczenie w kontekście oddziaływań rehabilitacyjnych

Abstract

Celem artykułu jest przedstawienie sytuacji rodziców osób niepełnosprawnych w kontekście spostrzegania przyszłości oraz zwrócenie uwagi na znaczenie orientacji temporalnej rodzica i jego myślenia o przyszłości w procesie rehabilitacji dziecka. Motywacyjny model lęku i nadziei Z. Zaleskiego oraz koncepcje żałoby i model chronicznego smutku S. Olshanskyʼego stały się punktem wyjścia do dyskusji o zaangażowaniu rodziców w oddziaływania rehabilitacyjne wobec niepełnosprawnych dzieci.Udostępnienie publikacji Wydawnictwa Uniwersytetu Łódzkiego finansowane w ramach projektu „Doskonałość naukowa kluczem do doskonałości kształcenia”. Projekt realizowany jest ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego w ramach Programu Operacyjnego Wiedza Edukacja Rozwój; nr umowy: POWER.03.05.00-00-Z092/17-00