Społeczeństwo informacyjne jest kolejnym etapem rozwoju społecznego, opartym na
nowoczesnych technikach teleinformacyjnych oraz rozbudowanej sieci telekomunikacyjnej.
Rozwój technologii informatycznych i telekomunikacyjnych wymusza potrzebę reorganizacji
zarówno na podmiotach gospodarczych, jak i podmiotach publicznych. Nowe procesy
społeczno-gospodarcze, w tym szeroko pojęta informatyzacja życia staje się wyzwaniem dla
władz lokalnych i wymusza na nich przedefiniowanie systemu zarządzania oraz jego
adaptację do zmieniających się czynników rozwojowych. Coraz częściej jednak władze
publiczne wykorzystują innowacje i nowoczesne technologie w procesach zarządzania
rozwojem miast. Wynika to z faktu, iż sprawne zarządzanie miastem wymaga stymulowania
innowacyjności, użycia zaawansowanych technologii oraz współpracy pomiędzy
poszczególnymi podmiotami tak, aby sprzyjać inteligentnemu i zrównoważonemu rozwojowi.
Celem niniejszego artykułu jest próba odpowiedzi na pytanie, na ile polskie miasta
dostosowały instrumentarium zarządzania do nowych wyzwań, do których należy między
innymi zaawansowanie technologiczne oraz rozwój społeczeństwa informacyjnego. Wiedza
i informacje są bowiem jednym z głównych czynników funkcjonowania każdej organizacji,
a zatem wykorzystywanie zaawansowanych technologii informacyjnych w procesie
zarządzania miastem pozwala znacznie efektywniej wykorzystywać jego zasoby
