W artykule analizuję solidarność międzypokoleniową w kontekście
międzynarodowej migracji, a zwłaszcza wyzwanie, jakie stanowi
w tym kontekście opieka nad osobami w podeszłym wieku. Problem między
innymi stanowią lokalne rozwiązania w zakresie polityki społecznej
i zasiłków, nie dające się pogodzić z potrzebami rodzin, których pokolenia
mieszkają w różnych krajach. Udzielane wsparcie, w zależności od potrzeb
i możliwości krewnych, przybiera różne formy. Biorąc pod uwagę fale migracji,
jakich doświadczyła Polska, oczekiwać należy, że państwo będzie
musiało zbudować system wsparcia dla emigrantów odwiedzających kraj,
aby opiekować się swoimi rodzicami, lub też próbujących zorganizować
opiekę na odległość. Jednocześnie uważam, że potrzeby nieformalnych
opiekunów muszą być bardziej uwzględnione w polityce społecznej, bez
względu na to, czy są powracającymi emigrantami czy nie
